ประสบการณ์ชีวิตของคนอายุพึ่งอายุ18

สวัสดีค่ะ นี่เป็นชีวิตของเรานะคะ เราพึ่งอายุ18 เดือนนี้ สิงหาคม 61  
เราจะเล่าตั้งแต่เด็กแบบย่อๆนะคะ จะเน้นช่วง 16-18ปี
ตอนเด็ก1ขวบเราถูกพ่อแท้ๆทิ้งไป รู้แค่ว่าเขาอยู่ในกรุงเทพ แม่ก็เลยแต่งงานใหม่ตอนเราขึ้น ป.1 อยู่กันได้ 7-8 ปี เราเคยโดนยายเกลียดด้วยค่ะเพราะว่ายายชอบมองแบบไม่ชอบขี้หน้าเรา เราเลยร้องไห้ทุกครั้งเวลาอยู่กับยาย เราเคยปีนกำแพงจะหนีแต่ยายคว้าตัวลากมาจากกำแพง
ตอนเราประมาณ ป.4 เราเกือบโดนพ่อเลี้ยงคนนี้ข่มขืน เกือบนะคะ แม่เราไม่รู้ เราไม่ยอมบอกแม่เพราะตอนนั้นเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรื่องพวกนี้คืออะไร มารู้ตัวอีกทีตอนม.1 แต่ก็ไม่อะไรหรอกค่ะเพราะเราไม่ได้เสียความเป็นหญิงไป แต่พ่อเลี้ยงกับแม่ก็เลิกกันไปแล้ว
///ลืมอวยตัวเอง เราเก่งคอมมากเลยนะคะตอนเด็กๆนี่เซียนเลยค่ะชอบเล่นคอมเล่นเกมเอาง่ายติดเกมเก่งภาษาอังกฤษได้ก้เพราะคอม ตอนนั้นค่อนข้างมีฐานะ ก็เลยเอาแต่ใจ ไม่ค่อยมีใครคบ แง๊55555555

เรามีทั้ง รถเก๋ง รถมอไซ3คน บ้านใหญ่ๆอีก1หลัง แม่เราทำธรุส่วนตัวเช่าพระเครื่องอะไรแบบนี้หนะค่ะ มีทุกอย่างที่อยากได้ แต่โดนโกงค่ะ โดนไปหลายล้านเลย เอาง่ายๆล้มละลายค่ะ เหลือแค่บ้าน รถ แค่นี้

ตอนเราอยู่ประมาณ ม.3 แม่เรามีแฟนใหม่ เราก็แบบถ้าแม่มีความสุขก้โอเค แต่เชื่อมั้ยแรกๆมันก็ดีค่ะ!!! หลังๆ 2-3 ปีมานี่สันดานออกค่ะ ทำลายข้าวของ เทข้าวสารทิ้ง ติดเหล้า ติดบุหรี่ สติกับสตังไม่ค่ะ  รถ บ้าน อะไรที่เคยมีโดนไอห่านี่ละลายทิ้งหมด ตอนแม่เราอยู่คนเดียวหาเงินส่งงวดรถได้ พอมาอยู่กับไอนี่ไม่ส่งจนโดนยึดรถ ตอนนั้นเราเหมือนคนตกอับเลยค่ะ วันสงกรานเมื่อ2ปีที่แล้ว แม่เราไปทำงานตอนดึก เราเกือบโดนไอห่านี่ข่มขืน ซึ่งตอนนั้นมันออกอุบายว่าปวดขา ให้เราไปนวดให้ เราก็ไปแต่ก็ไม่ไว้ใจอะไรมากกลัวค่ะ อยู่กับมัน2คนด้วย มันจับเรามากอด แล้วบอกว่ารักพ่อมั้ย เรานี่แบบอะไรวะ แรกๆเรายอมให้มันกอดไปก่อน รอจังหวะมันเผลอเรารีบลุกวิ่งเลยค่ะ แต่โดนมันจับล๊อคคอ เราเลยกัดแขนมากสุดแรงเลย มันก็เจ็บอ่ะมันก็ปล่อย เราวิ่งออกจากบ้านไปซ่อนในป่ากล้วยเลยอ่ะ ตอนนั้นเรากลัวมากอ่ะ น้ำตาแตกเลย รอให้มันหลับ แล้วจะย่องเข้าบ้านไปหยิบโทรศัพท์โทรหาลุงกับป้าแกก็มารับไปนอนบ้านด้วย บ้านเราเปลี่ยวมากๆเลย บ้านนอกอ่ะ พอถึงเช้า มันไปทำงาน  แม่เราถามเนอะว่ามันได้ทำอะไรมั้ยเราก้บอกแม่ไป แม่บอกเดี๋ยวแม่จัดการเอง  แม่ก็ไปเคลียร์กับมัน มันบอกว่า จะสอนให้ลูกรู้จักป้องกันตัว ถุ้ยยย แล้วแม่ก็เชื่ออ่ะ -.-

//จบม.3  เรียนม.4 ซ้ำกัน 2 ครั้ง
ครั้งแรก / เราเรียนในเมือง โรงเรียนรัฐบาลค่าเทอมถูกๆ เราขี่มอไซค์ไปโรงเรียนเองบางวันนั่งสองแถวไป (ถ้าตื่นเช้า) 55555555 ภาคเรียนแรกเราเรียน สายทวิศึกษา ศิลภาษา-เทคนิคคคอมพิวเตอร์ จบม.6จะได้2วุฒิ ปวช กับ ม.6 เราเรียนจนสอบปลายภาคของเทอมแต่แม่บอกว่าส่งเราเรียนไม่ไหวแล้ว ค่าเดินทางค่าน้ำมัน ค่าอาหารกลางวัน กับอาหารเช้า *ตอนเช้าบางวันไม่ได้กินข้าว ต้องตื่นตี5มาล้างจานหุงข้าว อาบน้ำแต่งตัว ถ้าเสร็จเร็วจะขึ้นสองแถวไปรร. ตอน6 โมงครึ่ง มีสายเดียวที่วิ่งผ่านซอยบ้านเรา สองแถวจะวิ่งผ่านอีกคือ8โมง ถ้าขึ้นไม่ทันตอน6โมงครึ่งต้องขี่รถไปเอง* รร.มันไกลจากบ้านเรามาก 15 กิโล จากรถที่เคยขี่ไป รร. ก็โดนยึด แม่เลยบอกว่า ย้ายมาเรียนแถวบ้านมั้ย เดินไป รร เอา ซึ่งตอนนั้นเราก็แบบลังเลมากๆ เราเลยตอบตกลงแม่ไป
// แม่ให้เราเลิกไป รร เลย รอเรียนม.4ใหม่แถวบ้านเอา เราก็ยอม
ครั้งที่2 / เราประหยัดทุกอย่าง เอาไป รร ไม่เกินวันละ40บาท ค่ากับข้าว20บาท น้ำ10บาท เหลือ10บาท เก็บไว้ซื้อของที่ตัวเองอยากได้ บางวันแม่ไม่ได้ให้ตังไป รร . เราก็ต้องเอาตังที่เก็บไปรร.แทน บางครั้งพ่อเลี้ยงเราเอาเงินที่เราเก็บไปซื้อเหล้ากินเราก็แบบยอมๆไป เอาง่ายๆคือตอนนั้นคือเราโครตจนอ่ะ เพื่อนหายหมด โครตท้อแล้วอ่ะ พ่อกับแม่ก็ทะเลาะกันบ่อย จนแม่ทนไม่ได้ *ตอนนั้นเราจบม.4แล้วปิดเทอมใหญ่รอขึ้นม.5 เราได้เกรด 3.64 * แม่บอกว่าไปรังสิตกับแม่มั้ย แม่จะไปหาน้า เราก็คิดว่าอดเรียนอีกแล้วแน่เลย เราก็คิดว่าถ้ามันทำให้แม่เราสบายใจได้ เราก็ยอม ตอนนั้นคือเราบอกลาเพื่อนๆหมดเลย แต่ก็ไม่มีใครสนใจอ่ะ เข้าใจฟีลคนไม่มีเพื่อนมั้ย 5555555 เราก้เลยเลิกเรียนแล้วไปอยู่รังสิตกับแม่แล้วก็น้า เราเลยจะตั้งใจทำงานเก็บเงินส่งตัวเองเรียนดีกว่า เพราะว่าชีวิตนี้เราพึ่งใครไม่ได้นอกจากตัวเอง ตอนนี้ทำงานอยู่ค่ะ เงินรายวัน วันละ320 แต่เงินออกเป็นเดือน หยุด4วันต่อเดือน เราก็คิดว่ามันก็เยอะนะสำหรับคนจบม.3แบบเรา เราทำงานเป็นคนดูแลหอพัก แล้วก็จะตั้งใจเก็บเงินแล้วเรียนให้จบ.6 เราว่าจะเรียนกศน.ปีหน้า ปีนี้ขอเก็บเงินก่อน

แม่เราเจอผช.แบบนี้ บ่อยเราก็เลยเอียนกับผช.แบบนี้มากๆเลย เวลามีผช.มอง เราก็จะกลัวอายๆไม่กล้าเข้าใกล้ จนทุกวันนี้ยังคงคิดว่าผช.ดีๆที่มีพร้อมทุกอย่างคงไม่มีอีกแล้ว เราเลยตั้งความฝันอันสูงสุดไว้ เก็บเงิน ปลดหนี้ สร้างบ้าน ทำให้แม่สบาย ถ้าทำทุกอย่างได้แล้ว เราคิดอย่างจะบวชชีซัก1ปีด้วยซ้ำ เจอโลกภายนอกมาเยอะแล้วขอพึ่งธรรมดีกว่า

**คนที่เข้ามาอ่านเป็นผู้ชายขอบอกไว้เลยนะคะ ถ้าจะเม้นว่าผู้ชายๆก็มี เราบอกเลยนะ มีก็จริงแต่เราไม่เคยเจอค่ะ  

ขอบคุณค่ะที่เข้ามาอ่าน