เอาตัวรอดจากอาการเสียใจจากความรักกันยังไงคะ

คบกันมา7ปี เข้า8  
ตลอดมาเวลาเเละระยะทางทำให้ตัวเราห่างกันพอแล้ว
ใจจึงอยู่ใกล้กันเสมอ ผ่านกันมาหลายทุกข์หลายปัญหา

สุดท้ายปัญหาที่ทำให้คี่เราต้องมาตายน้ำตื้นคือ "อนาคต"
ความแตกต่างทางการวางแผนและความคาดหวัง

เค้าขอเวลาเราคิดเพื่อทบทวน เเล้วจะกลับมา ....
แม้จะไม่ใช่คำบอกลากัน แต่เรารอแบบไม่รู้อะไรเลยไม่ไหว
เพราะไม่รู้ว่าคำตอบเค้าจะทำร้ายเราอีกไหม หรือเค้าจะกลับมาจริง
ถ้าไม่เป็นดังที่เราหวัง....

เพราะ "กลัว" คำเดียว เราจึงเลือกพอและถอยออกมาเองดีกว่า
รักยังอยู่ แต่ความพยายามรักษารักต่อคงหมดแล้วทั้งคู่
ความทรงจำ เกือบ8 ปี ทำร้ายเรามาก ในตอนนี้


เราไม่หิว ไม่ง่วง ไม่มีสมาธิกับสิ่งที่ทำ
เสียใจ สับสน สมองมีแต่คำถาม


.... คิดว่ามนุษย์เราต้องเจอเหตุการณ์นี้กันเกือบทุกคน
ผ่านกันมาได้อย่างไรคะ ทุลักทุเล เหนื่อยยากลำบากกันนานมากไหม
กว่าจะกอบความรู้สึกและหัวใจตัวเองให้เหมือนเดิม