สวัสดีเพื่อนๆพันทิปนะคะ เรามีเรื่องอยากปรึกษาและได้รับคำแนะนำ
เราเพิ่งเจอมาสดๆร้อนๆเลย เพิ่งเข้าใจคำว่าเสียใจจนจะขาดใจก็วันนี้แหละ เราเพิ่งแต่งงานกับสามีมาเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ แต่ก่อนแต่งเราก็อยู่ด้วยกันมาเกือบ3ปีค่ะ
คือตามผู้ใหญ่แนะนำ เพื่อให้เรียนรู้นิสัยกัน เพราะเราเป็นคนต่างจังหวัด สามีเป็นคนกรุงเทพ ไปมาหาสู่กัน จนเป็นที่ติฉินนินทา นึกออกไหมคะ สังคมต่างจังหวัดจะเป็นลักษณะนี้ลูกหลานบ้านไหนคบกับใครไปกับใคร ต้องเป็นที่พูดถึงหมด
สุดท้าย จึงจัดงานหมั้นกัน และมาอยู่ด้วยกันที่กทม
จนสุดท้ายก็แต่งงานกัน บ้านของสามีค่อนข้างมีฐานะคะ แต่สามีเป็นลูกคนเล็ก ออกจะติดถูกตามใจ มีอะไรแม่ทำให้ คือชีวิตไม่เคยลำบากอะไร เรามาอยู่กับเขา เราก็พยายามปรับนิสัยเค้า ให้เค้าโตขึ้น มีความรับผิดชอบมากขึ้น
เพราะเขาอายุมากกว่าเราตั้ง6ปี แต่เรากลับเหมือนเป็นผู้นำแทน การแต่งตัวเรา เราก็ต้องเปลี่ยนแต่ก่อนอยู่ต่างจังหวัดเราใส่สั้น แบบวัยรุ่นทั่วไป แต่ย้ายมาที่นี่ พ่อแม่สามีค่อนข้างหัวโบราณค่ะ การแต่งตัวเราจึงเป็นไปแบบตามใจท่าน
สายเดี่ยวไม่มี ขาสั้นห้ามสั้นมาก หน้าตาอย่าแต่งจัด แต่เราก็ไม่ได้ปล่อยตัวเองจนโทรมอะไร
แต่แค่ไม่ได้ดูเซ็กซี่ขยี้ใจชายค่ะ
ทีนี้เรื่องก็เกิด แต่งงานได้5 เดือน เราก็เริ่มวางแผนครอบครัว สามีจากเคยอยู่บ้านไม่ค่อยทำอะไร ไรก็ให้เค้าออกไปทำงานกับพ่อเค้า ไปช่วยพ่อสามีทำงานเรียนรู้งาน ช่วงแรกที่ไปทำงาน เค้าก็ยังกลับมากินข้าวกับเราอยู่ แต่พอเค้าทำงานได้ระยะนึง
เค้าก็เริ่มทิ้งงานที่ร้าน ลืมเล่าย้อน พ่อสามีเปิดร้านค้าให้เราขายกับสามีค่ะตอนแรก พอสามีไปทำงานเราก็ทำคนเดียว
ทีนี้สามีเป็นคนไม่ค่อยมีระเบียบ กลับมาก็ถอดถุงเท้ารองเท้าไว้ในร้าน ซึ่งมันต้องใช้ขายของ มันดูไม่สะอาด เราก็ว่าเค้าบ้าง ให้เค้าเก็บ กินอะไรเค้าก็ไม่ช่วยล้าง ขยะไม่เคยทิ้ง กินน้ำอะไรก็เอาขวดตั้งๆๆวางไว้
เราเก็บจนเหนื่อย ยังไม่รวมในห้องนอนอีกนะ เราบ่น สามีเริ่มมีอาการ ตะคอกเรากลับ เราก็เลยเงียบ เค้าก็เงียบ สรุปคืนนั้นเค้าลงไปนอนข้างล่าง ช่วงมีบอลโลกคืนแรกค่ะ. เราก็นอนอยู่บนบ้านคนเดียว เช้าวันต่อมา ก็เป็นแบบนี้ เราจะสรุปเหตุการณ์ที่เค้าทำกับเราช่วงมีคนอื่นนะคะ
ไม่กลับมากินข้าว โทรไม่ติดเค้าตั้งตัดสาย เค้าบล็อกไลน์เรา ลบเบอร์เรา ทะเลาะกับเรา เย็นมาไม่ช่วยเราขายของ เค้าหลบไปคุยโทรศัพท์ อยู่ดีๆก็มาบอกให้เรากลับไปอยู่บ้าน ห่างกันสักพัก แต่เราไม่ไป เราร้องไห้ เราถามเค้าว่าเราทำอะไรผิด ทำไมเราถึงต้องไป เค้าบอกเราว่าเค้ารู้สึกว่าเค้าดีไม่พอ....
งงสิ! ทีนี้งง เมิงดีไม่พอแล้วมาเกี่ยวอะไรกับไล่ตูกลับบ้านฟะ!
พ่อแม่สามีก็เรียกคุย เค้าก็เหมือนคิดอะไรได้ เค้าก็ขอโทษ แต่เรายังจับไม่ได้นะว่ามีคนอื่น คิดว่าเค้าคงเครียดอะไรมา
แล้วเรื่องก็มาถึงจุดเปิด เราเห็นกล้องเค้าวางแอบไว้ในร้าน เราก็ไม่คิดอะไรนึกเอามาเปิดดู
โอ้สวรรค์ถล่ม เค้าถ่ายรูปผู้หญิงคนนั่นเก็บไว้ ผู้หญิงคนนั้นอยู่บนรถเค้า!! แถมมีรูปที่เค้าโทรวิดิโอคอลอีก ใจเต้น ตึก ตึก ตึกๆๆ จนเหมือนจะระเบิด เรามือสั่นตัวเย็น กดโทรศัพท์หาสามี เราเป็นพวกเก็บอารมณ์ไม่เก่ง
เรา: อินั่นมันเป็นใคร ผู้หญิงที่เธอถ่ายรูปไว้คือใคร!!
สามี: ใคร บ่ายเบี่ยงพักนึง แก้ตัวมาว่าเพื่อนที่มหาลัย
เรา: ไม่เชื่อ เธอไม่เคยมีเพื่อนคนนี้ เราอยู่ด้วยกันมานาน เธอทำแบบนี้ทำไมห๊ะ!!
สามี: ไว้ค่อยคุยตอนเย็นล่ะกัน ติ๊ด!
เราปล่อยโฮค่ะ ร้องจนเหมือนคนจะบ้า โทรหาพ่อสามี พ่อสามีรีบโอ๋เรา บอกเราให้ใจเย็น เดี๋ยวพ่อกับแม่จัดการให้ เราอย่าเพิ่งรีบไปไหน คือใจตอนนั้นคิดกลับบ้านเกิดแล้ว รู้สึกพังทุกอย่าง เราตัวคนเดียว มาที่นี่คนเดียวไม่มีใครเพื่อนสักคนก็ไม่มี ทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้ นั่งร้องให้ จนสามีกลับมาบ้าน
ก็คุยกับสามีพร้อมพ่อแม่สามี สรุปได้ว่า เค้าบอกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเพื่อนเก่าเค้า แค่ติดรถไปลงทางเดียวกันเราก็เคลียร์ไป....
จนวันรุ่ง ! ผู้หญิงลองได้โดนนอกใจแล้ว ไม่จบง่ายๆค่ะสามีเราโดนพ่อสั่งพักงาน ให้อยู่กับเรา
เค้ากำลังนอนอยู่ เราเดินไปขอกุญแจรถสามีที่พ่อสามี เราเปิดรถเค้าไปสิ่งที่เจอคือโทรศัพท์สามี ปกติสามีโทรศัพท์ติดตัวตลอด แต่ทำไมเอามาไว้ในรถ
เราใช้ความพยายามพักนึง จนสุ่มรหัสเข้าโทรศัพท์ได้ เจอข้อความ เค้าส่งไปหาผู้หญิงว่า วันนี้จะไปหา
อะไรไหนบอกจะเลิกไงเราคิด?
เราตัดสินใจเอาโทรศัพท์เราโทรหาผู้หญิงเลย ต่อไปขอแทนผู้หญิงว่า M สามีเราแทนว่าB ตัวเราแทนว่าA นะคะ
เรา:นี่ชื่อMใช่ไหม เป็นอะไรกับB ทำไมถึงมาคุยกันได้
นังM : อ๋อ นี่A ใช่ไหม นี่ก็คุยกับB ได้เดือนนึงแล้ว เจอในบีทอค
เรา: แล้วรู้รึเปล่า ว่าBแต่งงานแล้ว นางตอบว่านางรู้ เราเลยถามต่อจะเอายังไง จะเลิกไหม?? ถ้าจะเอาก็เอาไป แต่เราให้สามีไปแต่ตัวนะ ของทุกอย่างเราจะเอาไว้ เราไม่ผิดคนที่ต้องไปแต่ตัวคือ สามีไม่ใช่เรา
นังM : ไม่อ่ะ ไม่ใช่เรื่อง ทำไมต้องเอามาอ่ะ (ลืมออกตัวเลยว่าไม่เอา) แค่คุยเฉยๆไม่ได้รู้สึกอะไร
ไปถามBเองเถอะ ว่าจะเอาไง Bเค้าเลือกแล้วล่ะ (ทำน้ำเสียงเยาะเย้ยเรามาก
แล้วนางก็บอกเราว่าแป้บนะ ขอทำงานก่อน
นางวางสายจากเราปุ๊บนางรีบโทรเข้าเครื่องสามีเราทันที....
นังM : ฮัลโหล เสียงอ่อยๆ (นางเปลี่ยนเสียงไวมาก)
เรา: ว่าไงคะ ไม่ทำงานหรอคะ นางตกใจมากที่เรารับสายนางรีบขอโทษแล้ววางสาย จริงๆมันเยอะแต่เราย่อ คือนางรู้อ่ะ แต่จงใจอยากเป็นชู้
อารมณ์ตอนนั้นเราไม่ไหวแล้วค่ะ
เราเดินไปที่สามีนอน เราแบกความผิดหวังความเจ็บช้ำที่โดนหลอกซ้ำหลอกซ้อน เรากระทืบค่ะ ใช่ค่ะ!
เรากระทืบ ทั้งต่อย ทั้งทุบ คือเรารู้ว่าการใช้ความรุนแรงไม่ดี แต่ตอนนี้เราพร้อมเลิก สามีตกใจ (ดีที่ยังไม่สวนเรากลับ) เราไล่สามีไปเค้าพยายามจะจับเรากอดเราแต่เราสุดๆแล้ว
เราพร้อมที่จะกลับไปใช้ชีวิตเดิม ชีวิตที่ไม่เค้า
เราร้องไห้ เครียด น้ำหนักลง ทุกอย่างมันวนเวียน การกระทำที่เค้าทำร้ายเราทั้งจิตใจ ภาพผู้หญิงคนนั้น ตั๋วหนังที่เค้าไปดูหนังกัน2คนเก็บในกระเป๋าสตางค์ สามีเม็มเบอร์ผู้หญิงคนนั้นไว้ว่า เมีย! แต่ลบเบอร์เรา ตั้งตัดสาย ไม่นอนกับเรา เพราะเค้านอนคุยโทรศัพท์กับผู้หญิงคนนั้นทั้งคืน ไปหากันไปรับไปกินข้าวกินกาแฟ ขณะที่เรา นั่งอยู่ร้าน ประหยัดเงิน ไม่เคยออกไปเที่ยวเตร็ดเตร่ฟุ่มเฟือยไม่ซื้อเสื้อผ้า เครื่องสำอางค์เพราะอยากประหยัด แต่สามีมาดึงเงินเราเพื่อไปเปย์ผู้หญิงคนนั้น
เราทำทุกอย่าง ทำอาหารรอเค้า คือชีวิตเราแบบอรุณา ในเมีย2018 เลยค่ะ สุดท้ายก็ติดที่พ่อแม่สามีอีก เค้าเครียดพอๆกับเราขอไม่ให้เราไป เราเกรงใจเค้ามาก พ่อแม่สามีมีพระคุณกับเรามาก ไหนจะครอบครัวเราอีก สุดท้ายกลายเป็นอยู่ทน สามีปรับปรุงตัวขึ้น เลิกกับผู้หญิงคนนั้นขาด เราให้โทรบอกเลิกต่อหน้าเรา สามีเราดูได้สติ สำนึกบ้าง แต่คนที่เจ็บสุดท้ายก็ยังเป็นเรา
ทั้งระแวง บางทีก็ร้องไห้เสียใจ เห็นข้าวของ บนรถที่ผู้หญิงคนนั้นมานั่งแทนที่เรา
เราก็พาลทะเลาะร้องไห้ วนไปวนมา เรารู้ว่าสักวันต้องมีใครที่ทนไม่ได้แน่ แต่เราเจ็บยิ่งนึกถึงยิ่งจะบ้า เราถึงกับกรีดแขนตัวเอง ไม่ใช่อยากตาย แต่เพราะอยากให้เจ็บตรงอื่นมากกว่าที่ใจ
เราอดไม่ได้ มันเสียใจมากๆที่เค้าทำกับเราไว้
อะไรที่เค้าทำให้ผู้หญิงคนนั้นเค้าไม่เคยทำให้เรา (เราเป็นผู้หญิงออกลุยๆห้าวๆ ไม่ค่อยมีนิสัยผู้หญิง เวลาอยู่กับสามีเลยดูเหมือนเพื่อนกัน) เราเจ็บมาก เลิกก็ไม่ได้ เดินหน้าก็ไม่ไหว เวิาเว้อมาซะยาว เราแค่อยากได้วิธี ทำยังเราจะหายจากการเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว รบกวนเพื่อนๆแชร์วิธีทีค่ะ เราทรมานมากๆ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ
ขอวิธีกู้ความรู้สึก หลังจากถูกสามีนอกใจแล้วเราให้อภัยเขา
เราเพิ่งเจอมาสดๆร้อนๆเลย เพิ่งเข้าใจคำว่าเสียใจจนจะขาดใจก็วันนี้แหละ เราเพิ่งแต่งงานกับสามีมาเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ แต่ก่อนแต่งเราก็อยู่ด้วยกันมาเกือบ3ปีค่ะ
คือตามผู้ใหญ่แนะนำ เพื่อให้เรียนรู้นิสัยกัน เพราะเราเป็นคนต่างจังหวัด สามีเป็นคนกรุงเทพ ไปมาหาสู่กัน จนเป็นที่ติฉินนินทา นึกออกไหมคะ สังคมต่างจังหวัดจะเป็นลักษณะนี้ลูกหลานบ้านไหนคบกับใครไปกับใคร ต้องเป็นที่พูดถึงหมด
สุดท้าย จึงจัดงานหมั้นกัน และมาอยู่ด้วยกันที่กทม
จนสุดท้ายก็แต่งงานกัน บ้านของสามีค่อนข้างมีฐานะคะ แต่สามีเป็นลูกคนเล็ก ออกจะติดถูกตามใจ มีอะไรแม่ทำให้ คือชีวิตไม่เคยลำบากอะไร เรามาอยู่กับเขา เราก็พยายามปรับนิสัยเค้า ให้เค้าโตขึ้น มีความรับผิดชอบมากขึ้น
เพราะเขาอายุมากกว่าเราตั้ง6ปี แต่เรากลับเหมือนเป็นผู้นำแทน การแต่งตัวเรา เราก็ต้องเปลี่ยนแต่ก่อนอยู่ต่างจังหวัดเราใส่สั้น แบบวัยรุ่นทั่วไป แต่ย้ายมาที่นี่ พ่อแม่สามีค่อนข้างหัวโบราณค่ะ การแต่งตัวเราจึงเป็นไปแบบตามใจท่าน
สายเดี่ยวไม่มี ขาสั้นห้ามสั้นมาก หน้าตาอย่าแต่งจัด แต่เราก็ไม่ได้ปล่อยตัวเองจนโทรมอะไร
แต่แค่ไม่ได้ดูเซ็กซี่ขยี้ใจชายค่ะ
ทีนี้เรื่องก็เกิด แต่งงานได้5 เดือน เราก็เริ่มวางแผนครอบครัว สามีจากเคยอยู่บ้านไม่ค่อยทำอะไร ไรก็ให้เค้าออกไปทำงานกับพ่อเค้า ไปช่วยพ่อสามีทำงานเรียนรู้งาน ช่วงแรกที่ไปทำงาน เค้าก็ยังกลับมากินข้าวกับเราอยู่ แต่พอเค้าทำงานได้ระยะนึง
เค้าก็เริ่มทิ้งงานที่ร้าน ลืมเล่าย้อน พ่อสามีเปิดร้านค้าให้เราขายกับสามีค่ะตอนแรก พอสามีไปทำงานเราก็ทำคนเดียว
ทีนี้สามีเป็นคนไม่ค่อยมีระเบียบ กลับมาก็ถอดถุงเท้ารองเท้าไว้ในร้าน ซึ่งมันต้องใช้ขายของ มันดูไม่สะอาด เราก็ว่าเค้าบ้าง ให้เค้าเก็บ กินอะไรเค้าก็ไม่ช่วยล้าง ขยะไม่เคยทิ้ง กินน้ำอะไรก็เอาขวดตั้งๆๆวางไว้
เราเก็บจนเหนื่อย ยังไม่รวมในห้องนอนอีกนะ เราบ่น สามีเริ่มมีอาการ ตะคอกเรากลับ เราก็เลยเงียบ เค้าก็เงียบ สรุปคืนนั้นเค้าลงไปนอนข้างล่าง ช่วงมีบอลโลกคืนแรกค่ะ. เราก็นอนอยู่บนบ้านคนเดียว เช้าวันต่อมา ก็เป็นแบบนี้ เราจะสรุปเหตุการณ์ที่เค้าทำกับเราช่วงมีคนอื่นนะคะ
ไม่กลับมากินข้าว โทรไม่ติดเค้าตั้งตัดสาย เค้าบล็อกไลน์เรา ลบเบอร์เรา ทะเลาะกับเรา เย็นมาไม่ช่วยเราขายของ เค้าหลบไปคุยโทรศัพท์ อยู่ดีๆก็มาบอกให้เรากลับไปอยู่บ้าน ห่างกันสักพัก แต่เราไม่ไป เราร้องไห้ เราถามเค้าว่าเราทำอะไรผิด ทำไมเราถึงต้องไป เค้าบอกเราว่าเค้ารู้สึกว่าเค้าดีไม่พอ....
งงสิ! ทีนี้งง เมิงดีไม่พอแล้วมาเกี่ยวอะไรกับไล่ตูกลับบ้านฟะ!
พ่อแม่สามีก็เรียกคุย เค้าก็เหมือนคิดอะไรได้ เค้าก็ขอโทษ แต่เรายังจับไม่ได้นะว่ามีคนอื่น คิดว่าเค้าคงเครียดอะไรมา
แล้วเรื่องก็มาถึงจุดเปิด เราเห็นกล้องเค้าวางแอบไว้ในร้าน เราก็ไม่คิดอะไรนึกเอามาเปิดดู
โอ้สวรรค์ถล่ม เค้าถ่ายรูปผู้หญิงคนนั่นเก็บไว้ ผู้หญิงคนนั้นอยู่บนรถเค้า!! แถมมีรูปที่เค้าโทรวิดิโอคอลอีก ใจเต้น ตึก ตึก ตึกๆๆ จนเหมือนจะระเบิด เรามือสั่นตัวเย็น กดโทรศัพท์หาสามี เราเป็นพวกเก็บอารมณ์ไม่เก่ง
เรา: อินั่นมันเป็นใคร ผู้หญิงที่เธอถ่ายรูปไว้คือใคร!!
สามี: ใคร บ่ายเบี่ยงพักนึง แก้ตัวมาว่าเพื่อนที่มหาลัย
เรา: ไม่เชื่อ เธอไม่เคยมีเพื่อนคนนี้ เราอยู่ด้วยกันมานาน เธอทำแบบนี้ทำไมห๊ะ!!
สามี: ไว้ค่อยคุยตอนเย็นล่ะกัน ติ๊ด!
เราปล่อยโฮค่ะ ร้องจนเหมือนคนจะบ้า โทรหาพ่อสามี พ่อสามีรีบโอ๋เรา บอกเราให้ใจเย็น เดี๋ยวพ่อกับแม่จัดการให้ เราอย่าเพิ่งรีบไปไหน คือใจตอนนั้นคิดกลับบ้านเกิดแล้ว รู้สึกพังทุกอย่าง เราตัวคนเดียว มาที่นี่คนเดียวไม่มีใครเพื่อนสักคนก็ไม่มี ทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้ นั่งร้องให้ จนสามีกลับมาบ้าน
ก็คุยกับสามีพร้อมพ่อแม่สามี สรุปได้ว่า เค้าบอกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเพื่อนเก่าเค้า แค่ติดรถไปลงทางเดียวกันเราก็เคลียร์ไป....
จนวันรุ่ง ! ผู้หญิงลองได้โดนนอกใจแล้ว ไม่จบง่ายๆค่ะสามีเราโดนพ่อสั่งพักงาน ให้อยู่กับเรา
เค้ากำลังนอนอยู่ เราเดินไปขอกุญแจรถสามีที่พ่อสามี เราเปิดรถเค้าไปสิ่งที่เจอคือโทรศัพท์สามี ปกติสามีโทรศัพท์ติดตัวตลอด แต่ทำไมเอามาไว้ในรถ
เราใช้ความพยายามพักนึง จนสุ่มรหัสเข้าโทรศัพท์ได้ เจอข้อความ เค้าส่งไปหาผู้หญิงว่า วันนี้จะไปหา
อะไรไหนบอกจะเลิกไงเราคิด?
เราตัดสินใจเอาโทรศัพท์เราโทรหาผู้หญิงเลย ต่อไปขอแทนผู้หญิงว่า M สามีเราแทนว่าB ตัวเราแทนว่าA นะคะ
เรา:นี่ชื่อMใช่ไหม เป็นอะไรกับB ทำไมถึงมาคุยกันได้
นังM : อ๋อ นี่A ใช่ไหม นี่ก็คุยกับB ได้เดือนนึงแล้ว เจอในบีทอค
เรา: แล้วรู้รึเปล่า ว่าBแต่งงานแล้ว นางตอบว่านางรู้ เราเลยถามต่อจะเอายังไง จะเลิกไหม?? ถ้าจะเอาก็เอาไป แต่เราให้สามีไปแต่ตัวนะ ของทุกอย่างเราจะเอาไว้ เราไม่ผิดคนที่ต้องไปแต่ตัวคือ สามีไม่ใช่เรา
นังM : ไม่อ่ะ ไม่ใช่เรื่อง ทำไมต้องเอามาอ่ะ (ลืมออกตัวเลยว่าไม่เอา) แค่คุยเฉยๆไม่ได้รู้สึกอะไร
ไปถามBเองเถอะ ว่าจะเอาไง Bเค้าเลือกแล้วล่ะ (ทำน้ำเสียงเยาะเย้ยเรามาก
แล้วนางก็บอกเราว่าแป้บนะ ขอทำงานก่อน
นางวางสายจากเราปุ๊บนางรีบโทรเข้าเครื่องสามีเราทันที....
นังM : ฮัลโหล เสียงอ่อยๆ (นางเปลี่ยนเสียงไวมาก)
เรา: ว่าไงคะ ไม่ทำงานหรอคะ นางตกใจมากที่เรารับสายนางรีบขอโทษแล้ววางสาย จริงๆมันเยอะแต่เราย่อ คือนางรู้อ่ะ แต่จงใจอยากเป็นชู้
อารมณ์ตอนนั้นเราไม่ไหวแล้วค่ะ
เราเดินไปที่สามีนอน เราแบกความผิดหวังความเจ็บช้ำที่โดนหลอกซ้ำหลอกซ้อน เรากระทืบค่ะ ใช่ค่ะ!
เรากระทืบ ทั้งต่อย ทั้งทุบ คือเรารู้ว่าการใช้ความรุนแรงไม่ดี แต่ตอนนี้เราพร้อมเลิก สามีตกใจ (ดีที่ยังไม่สวนเรากลับ) เราไล่สามีไปเค้าพยายามจะจับเรากอดเราแต่เราสุดๆแล้ว
เราพร้อมที่จะกลับไปใช้ชีวิตเดิม ชีวิตที่ไม่เค้า
เราร้องไห้ เครียด น้ำหนักลง ทุกอย่างมันวนเวียน การกระทำที่เค้าทำร้ายเราทั้งจิตใจ ภาพผู้หญิงคนนั้น ตั๋วหนังที่เค้าไปดูหนังกัน2คนเก็บในกระเป๋าสตางค์ สามีเม็มเบอร์ผู้หญิงคนนั้นไว้ว่า เมีย! แต่ลบเบอร์เรา ตั้งตัดสาย ไม่นอนกับเรา เพราะเค้านอนคุยโทรศัพท์กับผู้หญิงคนนั้นทั้งคืน ไปหากันไปรับไปกินข้าวกินกาแฟ ขณะที่เรา นั่งอยู่ร้าน ประหยัดเงิน ไม่เคยออกไปเที่ยวเตร็ดเตร่ฟุ่มเฟือยไม่ซื้อเสื้อผ้า เครื่องสำอางค์เพราะอยากประหยัด แต่สามีมาดึงเงินเราเพื่อไปเปย์ผู้หญิงคนนั้น
เราทำทุกอย่าง ทำอาหารรอเค้า คือชีวิตเราแบบอรุณา ในเมีย2018 เลยค่ะ สุดท้ายก็ติดที่พ่อแม่สามีอีก เค้าเครียดพอๆกับเราขอไม่ให้เราไป เราเกรงใจเค้ามาก พ่อแม่สามีมีพระคุณกับเรามาก ไหนจะครอบครัวเราอีก สุดท้ายกลายเป็นอยู่ทน สามีปรับปรุงตัวขึ้น เลิกกับผู้หญิงคนนั้นขาด เราให้โทรบอกเลิกต่อหน้าเรา สามีเราดูได้สติ สำนึกบ้าง แต่คนที่เจ็บสุดท้ายก็ยังเป็นเรา
ทั้งระแวง บางทีก็ร้องไห้เสียใจ เห็นข้าวของ บนรถที่ผู้หญิงคนนั้นมานั่งแทนที่เรา
เราก็พาลทะเลาะร้องไห้ วนไปวนมา เรารู้ว่าสักวันต้องมีใครที่ทนไม่ได้แน่ แต่เราเจ็บยิ่งนึกถึงยิ่งจะบ้า เราถึงกับกรีดแขนตัวเอง ไม่ใช่อยากตาย แต่เพราะอยากให้เจ็บตรงอื่นมากกว่าที่ใจ
เราอดไม่ได้ มันเสียใจมากๆที่เค้าทำกับเราไว้
อะไรที่เค้าทำให้ผู้หญิงคนนั้นเค้าไม่เคยทำให้เรา (เราเป็นผู้หญิงออกลุยๆห้าวๆ ไม่ค่อยมีนิสัยผู้หญิง เวลาอยู่กับสามีเลยดูเหมือนเพื่อนกัน) เราเจ็บมาก เลิกก็ไม่ได้ เดินหน้าก็ไม่ไหว เวิาเว้อมาซะยาว เราแค่อยากได้วิธี ทำยังเราจะหายจากการเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว รบกวนเพื่อนๆแชร์วิธีทีค่ะ เราทรมานมากๆ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ