เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อ 7 ปี ที่แล้ว ตอนนั้นเรายังเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นกำลังจะขึ้นมัธยมปลาย เราต้องย้ายไปเรียนที่ใหม่ซึ่งอยู่ไม่ไกลกันมากนัก ส่วนเขาเองก็ไม่ได้มีโอกาสที่จะเรียนต่อเหมือนเรา แต่เรารักกันดีไม่มีวี่แววที่จะเลิกรากันเลย หลังจากนั้นเขาก็ค่อยๆหายไปจากการติดต่อ เปลี่ยนเบอร์ บล็อคทุกอย่าง เงียบหายไปอย่างไร้ร่องรอย  จนมาถึงวันนี้เราเข้ามหาวิทยาลัยปี3แล้ว เราก็พึงจะมีแฟนใหม่เมื่อปี 1 จู่ๆเขาก็แอดเฟสเรามาพร้อมส่งข้อความว่า "หลายปีแล้วเนอะ เร็วจัง" ไอ้เราก็ตกใจมาก มันเป็นความรู้สึกที่โคตรจะคิดถึงสุดๆเลยอ่ะ น้ำตาแทบไหล แล้วเราก็ได้พูดคุยกันถามถึงเรื่องราวที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้น คำตอบที่ตอบมา "อยากให้เรามีอนาคตที่ดีกว่า เจอคนที่ดีกว่า ตอนนี้เขาเองก็ยังย้ำอยู่ที่เดิมไม่ได้ก้าวต่อไปไหนหากเรายังคบกันอยู่ ชีวิตเราก็คงไมม่ก้าวหน้าไปไหน พ่อแม่ครอบครัวก็ไม่ได้ยอมรับคนที่ไม่มีอนาคต กลัวจะฝากความหวังด้วยไม่ได้" เพราะเหตุนี้นี่เองหรอ แต่เขาก็ยังรักเรายังคิดถึงเราตลอดเวลา ถามเรื่องแฟนใหม่ว่าเขาเป็นไงดีกับเราไหมอะไรประมาณนี้ ส่วนตัวเราภายใต้ลึกๆคือคิดถึงมาก อุ่นไอรักที่เลิกกันไปแบบนี้มันไม่เจ็บทรมานเท่าการคิดถึงเขาเลย เคยรักยังไงก็ยังรักอย่างนั้น แต่คงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว ต้องขอบคุณจริงๆที่ยังรักกัน และยังห่วงใยกันเสมอ เราไม่เคยโกรธเธอเลยนะ ดูแลตัวเองดีๆนะ T^T เพื่อนๆเคยผ่านประสบการณ์คล้ายกันบ้างไหมค่ะ แชร์ประสบการณ์หรือให้คำแนะนำได้นะค่ะ ขอบคุณมากๆค่ะ