ผิดไหมที่คิดว่าแม่เราเอาแต่ใจ

เราไม่รู้นะว่าแม่คนอื่นเป็นแบบแม่เราไหม คือ เขามักเก็บเอาเรื่องเล็กๆน้อยที่เราพูดหรือกระทำเอากลับไปคิดและวิเคราะห์ว่าเราเป็นแบบนั้นแบบนี้เราเป็นลูกที่ไม่ดีอกตัญญู ไม่รู้จักบุญคุณ เช่น เเม่เราบอกว่าอยากให้เราเรียนต่อโทที่ม.มหิดล และซึ่งจะต้องสอบภาษาENGให้มีคะแนนตามที่เขากำหนดด้วย จึงจะมีสิทธิ์สอบ 1 ปีทีผ่านมาเราก็ติวภาษาและไปสอบ คะแนนก็ขึ้นๆลงๆเกือบผ่านบ้าง ต่ำบ้าง ก็ยังไม่ผ่านสักทีและการสอบแต่ละครั้งก็ใช้เงิน เราก็พยายามนะตอนนี้ก็ซื้อนส.มาติวเพื่อที่จะสอบให้ได้แม่เขาจะได้สมใจสักที แต่พอมาวันนี้อยู่ๆก็โทรมาหาว่าอยากให้ทำงานราชการตอนนี้ที่นั้นที่นี้รับสมัครสอบอยู่แต่พออ่านรายละเอียดเขากำหนดให้มีผลสอบโทเฟลด้วย เราก็บอกแม่ว่าเราต้องไปลงสอบโทเฟวด้วยนะตอนนี้เงินหนูไม่พอหาเงินไม่พอใช้แล้ว สักพักแม่ก็บ่นมาชุดใหญ่ใช้คำพูดหยาบคาย ว่าเราเถียงเป็นเด็กไม่ดีบลา..ๆๆ   คือเป็นแบบนี้บ่อยที่เวลาไม่ได้ดังใจก็จะด่าและว่าเราเป็นคนไม่ดี เราพยายามแล้วนะคะเราทนมาเเต่เด็ก ทุกครั้งที่แม่บ่น/ด่า เราฟังเหตุผลว่าทุกสิ่งที่ท่านต้องการให้เราทำท่านหวังดีกับเราแต่........บางทีเหมือนมันเริ่มจะมากเกินไป เหมือนแม่ต้องการให้เราทำทุกอย่างที่ต้องการโดยไม่ถามว่าเราไหวไหมได้แต่พูดกรอกหูว่ามันดีๆๆและแม่ก็ไปพูดกับเพื่อนแถวบ้านตั้งแต่เราเรียนปี 1 ว่าลูกฉันได้เป็นหมอลูกเราเลิศเรอจนทุกวันนี้คนอื่นอิจฉาและรอเผือกว่าเราได้เรียนจริงๆหรือป่าว และตอนนี้เราไม่ได้เป็นหมอเราเรียนสายอื่นเพราะเราสอบติดสาขาอื่นแทน แต่แม่เราก็ยังไม่เลิกความคิดแบบนั้นและยังบอกอีกว่าให้เราไปต่อโทในสายที่ทำงานในรพ.จะได้ไม่ต้องโกหกคนอื่นเขา (เเต่ถ้าเอาจริงๆแม่เราเลือกโกหกตั้งแต่ต้นอ่ะว่าเราเป็นหมอแล้วให้เรามาชดใช้โดยการต่อป.โทที่มหดิลเพื่อทำให้เขาไม่เสียหน้า) ไม่ใช่ว่าเราไม่ยอมต่อโทให้นะเราก็ทำอยู่เสียเงินแล้วเสียเงินเล่า (แม่ออกให้รอบแรกครั้งหลังๆเงินตัวเอง)
    และเขาก็หวังอยากให้เราเป็นนั้นนี้ที่ได้เงินเยอะๆ บอกว่าถ้าเราเก่งๆก็ทำงานเป็นฟรีเเล้นอะไรประมาณเนี้ย... คือแม่วางเส้นทางที่เหมือนจะสวยงามให้ลูกแต่ทำไมเรารู้สึกว่ามันรำบากเหลือเกินอ่ะ เหมือนเราทำอะไรจับจดอ่ะเดี๋ยวต้องไปสอบป.โท เดี๋ยวต้องไปสอบราชการ เดี่ยวต้องไปทำนู้นี่ตามที่แม่หามาให้
    ไม่ใช่เเค่เรื่องเรียนที่แม่บังคับนะเรื่องความรักแม่ก็บังคับบอกคนนี่แม่ไม่ชอบ ไม่เอา, เรื่องกิน, เรื่องเสื้อผ้าการแต่งตัว ต้องเป็นแบบนี้ๆๆ ,เรื่องซื้อของถ้าเราอยากได้ต้องขออนุญาตแม่ก่อนว่าจะให้ซื้อหรือไม่ (บางทีต้องแอบซื้ออ่ะคิดดู)
     จนเราไม่ได้คิดอะไรด้วยตัวเองเลยอ่ะโตมาอายุ20กว่า เเต่เรารู้สึกเหมือนอยู๋ในกง จะไปเที่ยวกับเพื่อน(เวลากลางวัน) แม่ก็จะไปด้วย บ้างก็ไม่ให้ไปเพราะกลัวเพื่อนพาเราเสื่อมเสียและจะมีเหตุผลมาหักล้างให้เราไม่สามารถไปได้ จนตอนนี้เพื่อนรู้ว่าถ้าชวนเราไปไหนยังไงเราก็ไม่ได้ไปอยู่ดี ดังนั้นเลยไม่ชวนส้ะเลย... TT  ขนาดตอนเรียนโรงเรียนจะพาไปทัศนศึกษาค้างคืนที่ตจว.แม่เราก็บอกว่ากลัวคนขับรถขับรถไม่ดีกลัวเราเป็นอะไรไป (ผู้อ่านคงสัมผัสได้ถึงความรักของแม่เรานั้นมีเยอะมากกก) เรารู้เราเข้าใจเจตนาของแม่นะแต่แม่ควรให้เรามีสังคมบ้าง เราไม่เคยคิดจะเที่ยวกลางคืนขอแค่ในช่วงกลางวันเวลาขอไปไหนนัดพบเพื่อนแล้วเขาไม่ต้องกังวล คิดมาก
     

เราเป็นลูกคนเดียวหลายๆคนบอกว่าเป็นธรรมดาที่เขาจะห่วงเรามาก และเราก็ถูกคาดหวังมากเช่นกัน แล้วปัญหาแบบนี้ใครมีทางแก้ยังไงบ้างช่วยบอกเราที