....ความฝัน มิตรภาพ และความทรงจำ....
หลายๆคนอาจเคยผ่านเรื่องราวต่างๆมาไม่เหมือนกัน
แต่ทุกคนมีจุดหมายเดียวกัน คือ ความฝัน ความฝันที่มันอาจจะเป็นแค่ความฝันที่เราคว้ามาได้ หรือความฝันที่ยอมรับว่ายังใงก็มาไม่ถึง
สารคดีเรื่องนี้ว่าด้วย การวิ่งตามความฝันของเด็กกลุ่มหนึ่ง ที่เข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส หรือความหวังที่แบกใส่บ่ามา แต่เมื่อเข้ามาแล้ว สิ่งที่ทุกคนจะได้เจอเหมือนกันคือ ความจริง
ความจริงที่สำหรับบางคนก็อาจจะยิ้มรับมัน แล้วบอกว่า โอเครเราพร้อมแล้ว
ความจริงที่สำหรับบางคนอาจจะบอกว่า พอแล้ว ไม่เอาแล้ว
...ต้องยอมรับว่าเราทุกคนเคยผ่านจุดนี้มาก่อน การอยากเป็นคนสำคัญ อยากโดนสปอตไลท์สาดไส่
แม้เพียงเล็กน้อยก็ดี เราเต้นงานโรงเรียน ก็อยากยืนเเถวหน้า เล่นกีฬาสีก็อยากได้เหรียญรางวัล
ไม่แปลกที่สิ่งเหล่านี้จะหล่อหลอมให้เราเข้าใจ และยอมรับว่า การแข่งขันมันเป็นธรรมาชาติของเรามาตั้งนานแล้ว
....สารคดีเรื่องนี้ เปิดด้วยการที่ทุกคนเท่าเทียมกัน
เริ่มจาก1เหมือนกัน แอร์ไทม์เท่ากัน เป็นเพื่อนกัน
มาซ้อม กลับบ้าน แบ่งปันช่วงเวลาดีๆด้วยกัน
แต่ ทุกอย่างต้องเปลี่ยนไปเมื่อ มีการประกาศเซ็มซิง1
จากเพื่อนกลายเป็นคู่แข่ง จากคู่แข่งกลายเป็นการแย่งชิงพื้นที่สื่อ การเป็นคนที่ถูกลืมมันน่ากลัว เหมือนที่เมมเบอร์คนนึงได้บอกไว้ การเป็นโนเนมมันน่ากลัว
น่ากลัวที่สุดแล้ว. เราก็อาจจะเคยเป็นเด็กหลังห้อง
เด็กที่สปอตไลท์ส่องไม่ถึง เมื่อวันนึงเรามองย้อนดูตัวเองจะพบว่า การเป็นเด็กหลังห้องมันไม่ได้แย่ แต่แน่นอนมันคือการขาดโอกาส จากสิ่งต่างๆที่เพื่อนคนอื่นได้รับ.
...ในเมื่อระบบมันถูกออกแบบเป็นแบบนี้ คนที่ปรับตัวได้ก่อน ก็จะนำหน้าคนอื่นไปก่อน การเปลี่ยนตัวเอง
เปลี่ยนวิธีคิด ที่จะถูกใจคนส่วนใหญ่ บางครั้งก็ละทิ้งความเป็นตัวเอง จนบางทีก็หลงลืมความเป็นตัวเอง
แต่สุดท้ายเมื่อเวลาผ่านไป เราจะคิดได้ว่า เป็นตัวเองมันดีที่สุดแล้ว
BNK48 : GIRLS DON’T CRY “ความฝัน มิตรภาพ และความทรงจำ” No Spoil
....ความฝัน มิตรภาพ และความทรงจำ....
หลายๆคนอาจเคยผ่านเรื่องราวต่างๆมาไม่เหมือนกัน
แต่ทุกคนมีจุดหมายเดียวกัน คือ ความฝัน ความฝันที่มันอาจจะเป็นแค่ความฝันที่เราคว้ามาได้ หรือความฝันที่ยอมรับว่ายังใงก็มาไม่ถึง
สารคดีเรื่องนี้ว่าด้วย การวิ่งตามความฝันของเด็กกลุ่มหนึ่ง ที่เข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส หรือความหวังที่แบกใส่บ่ามา แต่เมื่อเข้ามาแล้ว สิ่งที่ทุกคนจะได้เจอเหมือนกันคือ ความจริง
ความจริงที่สำหรับบางคนก็อาจจะยิ้มรับมัน แล้วบอกว่า โอเครเราพร้อมแล้ว
ความจริงที่สำหรับบางคนอาจจะบอกว่า พอแล้ว ไม่เอาแล้ว
...ต้องยอมรับว่าเราทุกคนเคยผ่านจุดนี้มาก่อน การอยากเป็นคนสำคัญ อยากโดนสปอตไลท์สาดไส่
แม้เพียงเล็กน้อยก็ดี เราเต้นงานโรงเรียน ก็อยากยืนเเถวหน้า เล่นกีฬาสีก็อยากได้เหรียญรางวัล
ไม่แปลกที่สิ่งเหล่านี้จะหล่อหลอมให้เราเข้าใจ และยอมรับว่า การแข่งขันมันเป็นธรรมาชาติของเรามาตั้งนานแล้ว
....สารคดีเรื่องนี้ เปิดด้วยการที่ทุกคนเท่าเทียมกัน
เริ่มจาก1เหมือนกัน แอร์ไทม์เท่ากัน เป็นเพื่อนกัน
มาซ้อม กลับบ้าน แบ่งปันช่วงเวลาดีๆด้วยกัน
แต่ ทุกอย่างต้องเปลี่ยนไปเมื่อ มีการประกาศเซ็มซิง1
จากเพื่อนกลายเป็นคู่แข่ง จากคู่แข่งกลายเป็นการแย่งชิงพื้นที่สื่อ การเป็นคนที่ถูกลืมมันน่ากลัว เหมือนที่เมมเบอร์คนนึงได้บอกไว้ การเป็นโนเนมมันน่ากลัว
น่ากลัวที่สุดแล้ว. เราก็อาจจะเคยเป็นเด็กหลังห้อง
เด็กที่สปอตไลท์ส่องไม่ถึง เมื่อวันนึงเรามองย้อนดูตัวเองจะพบว่า การเป็นเด็กหลังห้องมันไม่ได้แย่ แต่แน่นอนมันคือการขาดโอกาส จากสิ่งต่างๆที่เพื่อนคนอื่นได้รับ.
...ในเมื่อระบบมันถูกออกแบบเป็นแบบนี้ คนที่ปรับตัวได้ก่อน ก็จะนำหน้าคนอื่นไปก่อน การเปลี่ยนตัวเอง
เปลี่ยนวิธีคิด ที่จะถูกใจคนส่วนใหญ่ บางครั้งก็ละทิ้งความเป็นตัวเอง จนบางทีก็หลงลืมความเป็นตัวเอง
แต่สุดท้ายเมื่อเวลาผ่านไป เราจะคิดได้ว่า เป็นตัวเองมันดีที่สุดแล้ว