เคยถามตัวเองมั้ย....ว่าที่ทำอยู่ทุกวันนี้มันถูกหรือยัง

การเป็นนักศึกษาพยาบาล1ปีที่ผ่านมาทำให้รู้อะไรหลายๆอย่างทั้งสังคมใหม่ เพื่อนใหม่ ที่อยู่ใหม่ ความรู้ใหม่ ภาษาใหม่ หลายๆอย่างเกิดขึ้นในชีวิตร้องไห้บ้างท้อบ้างเสียใจบ้าง คิดถึงบ้านอีกเพราะจากบ้านมาไกลกกว่าจะได้กลับบ้านก็ต้องรอให้ปิดเทอมยาวๆถึงจะกลับเพราะค่าใช้จ่ายในการเดินทางค่อนข้างสูง การที่ได้มาเรียนที่นี้ทำให้หนูได้เจอเพื่อนคนหนึ่งเขาเป็นเพื่อนที่น่ารักมาก เขาทำให้ชีวิตหนูมีสีสันขึ้นมา ทุกๆเช้าเราจะไปเข้าแถวพร้อมกัน(หนูไปยื่นรอมันหน้าเมททุกวัน) เราตัวติดกันมาตลอด5เดือน อ้อลืมบอกไป!!!ที่เรามาสนิทกันได้ก็เพราะว่าเพื่อนคนนี้เขาทะเลาะกับเพื่อนอีกคนแล้วมีปัญหากันรุนแรงมากเขาเลยมาขอหนูเดินด้วยคนด้วยความที่หนูก็ย้ายเข้ามาเรียนที่นี่ใหม่ๆก็ยังไม่มีเพื่อนสนิทเลยตัดสินใจตกลงเดินด้วยกันพอเวลาผ่านไปนานๆเข้าเราก็สนิทกันมากขึ้นตัวติดกันตลอด เรียนๆหลับๆไปด้วยกัน ช่วยกันในเรื่องเรียนช่วยกันติวหนังสือก่อนสอบเวลาที่หนูไม่สบายใจอะไรก็มีมันนี้แหละที่เป็นที่ปรึกษาคอยปลอบใจมาตลอด มันเคยบอกหนูว่า "เมทมีไว้แค่นอน" มันจะพูดคำนี้เสมอเวลาที่หนูไม่สบายใจกับเพื่อนในเมท มันมีบางอย่างที่เหมือนพ่อหนู(ไม่กินหมู) แต่พ่อหนูไม่ใช่อิสลามน่ะ แค่ไม่กินหมูเฉยๆอันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม อ้ะๆ!!กลับมาเรื่องเพื่อนต่อ มันน่ารักมากเอาใจใส่ดูแลเทคแคร์จนหนูคิดว่ามันจะเป็นเพื่อนที่สามารถคบกันไปจนถึงปี4 แต่ความเป็นจริงแล้วเราคบกันได้แค่5เดือนความเป็นเพื่อนสนิทมันก็หายไป เรื่องมันเกิดจากหนูเองแหละ หนูเผลออารมณ์เสียใส่มันบ่อยๆเข้าจนหนูต้องเสียเพื่อนคนนี้ไปแต่ทุกวันนี้เรา2คนก็พูดคุยกันปกติดีน่ะเพราะเราได้เปิดใจเคลียรืความรูสึกกัน แค่ไม่สนิทกันเหมือนเดิมแล้ว หนูรู้สึกโดดเดี่ยวมากที่ต้องเดินคนเดียว เรียนเหงาๆคนเดียว ทุกครั้งที่หนูเห็นหน้ามันหนูก็จะโทษตัวเองเสมอที่ไม่น่าเผลอทำอารมณ์เสียใส่มันเลย เสียใจทุกครั้งจนไม่กล้าเปิดใจคบเพื่อนคนใหม่กลัวจะเสียเพื่อนอีก ถามว่าหนูแบบนี้เหงามั้ยก็เหงาน่ะ แต่ทำไงได้ แต่หนูก็เป็นคนที่พูดคุยกับคนอื่นๆได้ปกติน่ะ ทำงานเป็นทีมได้ เป็นแม่ทีมในการทำงานได้กล้าคิดกล้าตัดสินใจได้แต่ก็ปรับตัวเองให้หันกลับมาฟังความคิดเห็นของเพื่อนร่วมทีมเสมอเพราะเคยได้รับบทเรียนมาแล้ว  อ้อลืมไป!!เพื่อนสนิทคนนั้นมีฉายาว่า อีช้าง  เพราะมันตัวอวบๆน่ารักเพื่อนเลยเรียกแบบนี้  ส่วนฉายาหนูคือ ควาญช้าง  ตั้งแต่วันที่5กุมภาพันธ์ พ.ศ.2561 ฉายาหนูก็ไม่มีในวงการคำเรียกของเพื่อนอีกเลย   สุดท้ายนี้บทเรียนครั้งนี้สอนใจหนูอย่างมากมันทำให้หนูมีความคิดที่โตขึ้น ก่อนจะพูดอะไรทำอะไรก็ทำให้รู้จักนึกถึงจิตใจคนฟังมากขึ้น......ขอบคุณที่อ่านจนจบนะค่ะ.......แสดงความคิดเห็นได้นะค่ะเผื่อจะได้เอาไปปรับใช้ในชีวิตประจำวัน