สวัสดีครับ...วันนี้ทั้งอยากจะมาเล่าเรื่องราวของตัวผมเองและอยากจะขอคำแนะนำจากเพื่อนๆทุกคนด้วย
เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อนตอนนั้นผมเพิ่งเรียนจบมัธยมปลายใหม่ๆ ก่อนเข้ามหาลัยก็จะมีช่วงปิดเทอมที่ยาวหน่อย ผมเลยไปหางานทำที่ชลบุรีเป็นโรงงานขนาดใหญ่ที่ทำชิ้นส่วนรถยนต์ การทำงานครั้งแรกของผมมันก็จะเหนื่อยหน่อยเพราะตั้งแต่โตมาผมยังไม่เคยทำงานโรงงานเลย ผมได้มีโอกาสรู้จักพี่ๆหลายคนในที่ทำงานทุกคนใจดีครับคอยสอนงามผมตลอด จนผมทำงานเป็น ในขณะที่ทำงานพี่ๆก็ชวนคุยสนุกสนานหลายเรื่อง เราคุยกันสักพักพี่คนหนึ่งในที่ทำงานก็ถามผมว่า "เราก็ดูดีน้าาา มีแฟนรึยังนิ" ผมไม่ทันได้คิดอะไรก็ตอบไปว่า ยังครับ ผมไม่กล้าจีบใครหบอกคับผมกลัวเขาไม่เล่นด้วย ไปๆมาๆพี่เขาก็บอกให้ผมลองจีบดูพร้อมแนะนำคนที่พี่เขารู้จักให้ผมพร้อม ตอนแรกในใจก็เฉยๆนะครับก็ด้วยเราเพิ่งมาทำงานใหม่เลยไม่อยากปฏิเสธพี่เค้าโดยทันที ก็เลยทำตามที่พี่เจาบอก เที่ยงวันนั้นพี่เขาพาผมไปอีกแผนกหนึ่ง แล้วชี้ให้ผมดูเป้าหมายที่ผมควรจะไปลองจีบ แวบแรกผมเห็นพี่เค้า บอกตามตรงเลยครับ พี่เขาน่ารักมาก ขาว ดูดี ผมมองพี่เขาอยู่นาน ไม่น่าเชื่อพี่เขาดูดีมาก ผมได้แต่คิดในใจว่าพี่เขาคงไม่ชอบเราแน่ สุดท้ายพี่คนที่แนะนำผมเขาก็แนะนำผมเสร็จสับ ให้ผมชื้อขนมไปให้พี่เขา แรกๆก็ฝากเพื่อนเอาไปให้หลังๆมาก็เอาไปให้เองนับแต่วันนั้นมาผมก็ทำตามพี่ในแผนกแนะนำทุกอย่างจนวันหนึ่งเราก็ได้ไปเที่ยวด้วยกันตอนวันหยุด โทรคุย และไปกินข้าวห้องพี่เขาในที่สุด^^ ยอมรับว่าตอนนั้นผมทั้งชอบ รัก และอบอุ่นมากที่ได้อยู่กับพี่เขาและรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก นอกจากขนมแล้วผมก็ชื้อตุ๊กตาให้พี่เขาด้วย ยอมรับว่าช่วงนั้นผมตกอยู่ในวังวนของความรักจนลืมไปว่าอีกไม่นานผมต้องกลับไปเรียน ต่อ มหาลัย เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ผมก็ใตหายวูบ จนบางครั้งผมก็คิดว่าจะอยู่กับพี่เขาเลยไม่มาเรียนแล้ว ทำงาน เก็บตังดีกว่าแต่สุดท้าย ไม่รู้ว่าอะไรแกล้งทั้งพ่อ แม่ พี่ผม บอกเป็นเสียงเดี๋ยวกันว่าให้ผมกลับลงไปเรียน จริงๆผมไม่ได้กลัวพวกเขาหลอกแต่ผมเป็นห่วงความรู้สึกของคนที่ผมรักมากกว่า ผมเลยเอาเรื่องทั้งหมดไปเล่าให้พี่เขาฟัง และบอกว่าผมจะไม่เรียนตะอยู่กับพี่ แต่เรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น พี่เขาบอกว่าให้ผมไปเรียนแหละดีแล้ว พูดตามตรงผมรู้สึกเจ็บแบบบอกไม่ถูก ผมไม่อยากไปไหน อยากอยู่ที่นี่กับพี่เขา ผมคุยกับพี่เขาสองสามรอบพี่เขาบอกว่าถ้าไม่กลับไปเรียน เขาจะเลิกคบ เลิกคุยกับผม เอาจริงๆ ตอนนั้นอยู่ดีๆน้ำตาผมก็ไหลออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัวผมคิดมาก ไปต่างๆนานากลัวพี่เขาไปมีคนใหม่กลัวไปหมด จนผมนอนไม่หลับไปหลายวัน ในที่สุดวันที่ผมกลัวที่สุดก็มาถึงผมต้องเก็บเสื้อผ้าทั้งน้ำตาใส่กระเป๋า เพื่อที่จะกลับไปเรียนเหมือนอย่างที่ทุกคนอยากให้มา ตอนนั้นผมได้ชิมรสชาติของความเจ็บปวด มันอัดแน่นอยู่ในใจผมไม่เข้าใจพี่เขาทำไมถึงอยากให้ผมไปนัก หรือเขาจะไม่รักผม เหมือนที่ผมรักเขาหรืออย่างไร มันเป็นรักครั้งแรกของผม ผมเลยไม่รู้ว่าจะทำยังไงนอกจากร้องไห้ ในที่สุดผมก็มาถึงมหาลัย ผมกลายเป็นเด็กปี 1 ที่ไม่ชอบการรับน้องแบบโชตัสมาก ผมเลยไม่ใช่รุ่นน้องที่รุ่นพี่จะชอบสักเท่าไหร่ อาทิตย์แรกของการมาเรียนผมก็โทรหาพี่เขาอยู่ตลอด ตามส่องเฟส ส่องไอจีพี่เขาอยู่ไม่ขาด วันๆกิจวัตรประจำวันเช้าเย็นคือส่องเฟส และโทรคุยกับพี่เขา โทรบ่อยจนพี่บางครั้งเขาก็ตัดสายทิ้งก็มี^^ ทิ้งข้อความไว้จนพี่เขาขี้เกียจจะตอบ จู่ๆวันหนึ่งวันที่ผมกลัวก็มาถึงผมเลื่อนไปเห็นโพสๆหนึ่งของพี่เขา ไปเที่ยวกับใครไม่รู้ เป็นคนที่ผมไม่เคยรู้จัก ผมเลยถามพี่เขาไปตรงๆว่าไปไหนกับใคร พี่เขาก็บอกว่าไปกับเพื่อน .......ครับ....นับจากวันนั้นมาทุกอย่างมันดูห่างเหินไป ไม่ค่อยรับสาย ไม่ค่อยตอบ จะว่าระแวงก็ใช่ เมื่อนับวันมันยิ่งแย่ลงไปเรื่อยๆจนหลายครั่งคิดจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน ไปเรียนไม่ทัน วันนั้นผมก็เลยเปิดใจถามพี่เขาไปตรงๆและคำตอบของพี่เขาทำเอาหัวใจผมตกไปกองกับพื้นอย่างทันได้ตั้งตัว พี่เขาบอกว่า เราเลิกกันเถอะ เป็นพี่น้องกันดีกว่า ผมเงียบไม่ได้พูดอะไรพร้อมวางสายไปตรงนั้น ผมนั้งลงตั้งสติสักพัก บอกตามตรงมันเจ็บมาก ชาไปหมด รู้สึกตัวอีกที น้ำตาก็ไหลเต็มหน้าแล้ว นับจากวันนั้นมาผมก็เบรอ ไปหลายวันจนในที่สุดเวลามันก็ค่อยเช็ดน้ำตาให้ผมไปทีละหยด จนวันนี้ผ่านมา เกือบสองปี ผมใกล้จะบืมพี่เขาอยู่แล้วเชียว เขากับทักผมมา ขอเป็นเหมือนเดิม เขาทำทุกอย่างให้ผมเหมือนที่ผมเคยทำให้พี่เขา โทรมา ทักเเชทมา บอกรัก บอกคิดถึง ตอนนี้ผมยังไม่ได้ปฏิเสธหรือตกลง ความรู้สึกผมมันก็เฉยๆ ไม่ดีใจ เสียใจหรืออะไรเลย ถึงตอนนี้ผมก็ไม่แน่ใจว่าจะกลับไปคบกะพี่เขาดีไหม หรือปฏิเสธไปดี
.....
....
เอายังไงดี?
พี่เขาคนเดิมกับความรู้สึกที่เปลี่ยนไป
เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อนตอนนั้นผมเพิ่งเรียนจบมัธยมปลายใหม่ๆ ก่อนเข้ามหาลัยก็จะมีช่วงปิดเทอมที่ยาวหน่อย ผมเลยไปหางานทำที่ชลบุรีเป็นโรงงานขนาดใหญ่ที่ทำชิ้นส่วนรถยนต์ การทำงานครั้งแรกของผมมันก็จะเหนื่อยหน่อยเพราะตั้งแต่โตมาผมยังไม่เคยทำงานโรงงานเลย ผมได้มีโอกาสรู้จักพี่ๆหลายคนในที่ทำงานทุกคนใจดีครับคอยสอนงามผมตลอด จนผมทำงานเป็น ในขณะที่ทำงานพี่ๆก็ชวนคุยสนุกสนานหลายเรื่อง เราคุยกันสักพักพี่คนหนึ่งในที่ทำงานก็ถามผมว่า "เราก็ดูดีน้าาา มีแฟนรึยังนิ" ผมไม่ทันได้คิดอะไรก็ตอบไปว่า ยังครับ ผมไม่กล้าจีบใครหบอกคับผมกลัวเขาไม่เล่นด้วย ไปๆมาๆพี่เขาก็บอกให้ผมลองจีบดูพร้อมแนะนำคนที่พี่เขารู้จักให้ผมพร้อม ตอนแรกในใจก็เฉยๆนะครับก็ด้วยเราเพิ่งมาทำงานใหม่เลยไม่อยากปฏิเสธพี่เค้าโดยทันที ก็เลยทำตามที่พี่เจาบอก เที่ยงวันนั้นพี่เขาพาผมไปอีกแผนกหนึ่ง แล้วชี้ให้ผมดูเป้าหมายที่ผมควรจะไปลองจีบ แวบแรกผมเห็นพี่เค้า บอกตามตรงเลยครับ พี่เขาน่ารักมาก ขาว ดูดี ผมมองพี่เขาอยู่นาน ไม่น่าเชื่อพี่เขาดูดีมาก ผมได้แต่คิดในใจว่าพี่เขาคงไม่ชอบเราแน่ สุดท้ายพี่คนที่แนะนำผมเขาก็แนะนำผมเสร็จสับ ให้ผมชื้อขนมไปให้พี่เขา แรกๆก็ฝากเพื่อนเอาไปให้หลังๆมาก็เอาไปให้เองนับแต่วันนั้นมาผมก็ทำตามพี่ในแผนกแนะนำทุกอย่างจนวันหนึ่งเราก็ได้ไปเที่ยวด้วยกันตอนวันหยุด โทรคุย และไปกินข้าวห้องพี่เขาในที่สุด^^ ยอมรับว่าตอนนั้นผมทั้งชอบ รัก และอบอุ่นมากที่ได้อยู่กับพี่เขาและรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก นอกจากขนมแล้วผมก็ชื้อตุ๊กตาให้พี่เขาด้วย ยอมรับว่าช่วงนั้นผมตกอยู่ในวังวนของความรักจนลืมไปว่าอีกไม่นานผมต้องกลับไปเรียน ต่อ มหาลัย เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ผมก็ใตหายวูบ จนบางครั้งผมก็คิดว่าจะอยู่กับพี่เขาเลยไม่มาเรียนแล้ว ทำงาน เก็บตังดีกว่าแต่สุดท้าย ไม่รู้ว่าอะไรแกล้งทั้งพ่อ แม่ พี่ผม บอกเป็นเสียงเดี๋ยวกันว่าให้ผมกลับลงไปเรียน จริงๆผมไม่ได้กลัวพวกเขาหลอกแต่ผมเป็นห่วงความรู้สึกของคนที่ผมรักมากกว่า ผมเลยเอาเรื่องทั้งหมดไปเล่าให้พี่เขาฟัง และบอกว่าผมจะไม่เรียนตะอยู่กับพี่ แต่เรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น พี่เขาบอกว่าให้ผมไปเรียนแหละดีแล้ว พูดตามตรงผมรู้สึกเจ็บแบบบอกไม่ถูก ผมไม่อยากไปไหน อยากอยู่ที่นี่กับพี่เขา ผมคุยกับพี่เขาสองสามรอบพี่เขาบอกว่าถ้าไม่กลับไปเรียน เขาจะเลิกคบ เลิกคุยกับผม เอาจริงๆ ตอนนั้นอยู่ดีๆน้ำตาผมก็ไหลออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัวผมคิดมาก ไปต่างๆนานากลัวพี่เขาไปมีคนใหม่กลัวไปหมด จนผมนอนไม่หลับไปหลายวัน ในที่สุดวันที่ผมกลัวที่สุดก็มาถึงผมต้องเก็บเสื้อผ้าทั้งน้ำตาใส่กระเป๋า เพื่อที่จะกลับไปเรียนเหมือนอย่างที่ทุกคนอยากให้มา ตอนนั้นผมได้ชิมรสชาติของความเจ็บปวด มันอัดแน่นอยู่ในใจผมไม่เข้าใจพี่เขาทำไมถึงอยากให้ผมไปนัก หรือเขาจะไม่รักผม เหมือนที่ผมรักเขาหรืออย่างไร มันเป็นรักครั้งแรกของผม ผมเลยไม่รู้ว่าจะทำยังไงนอกจากร้องไห้ ในที่สุดผมก็มาถึงมหาลัย ผมกลายเป็นเด็กปี 1 ที่ไม่ชอบการรับน้องแบบโชตัสมาก ผมเลยไม่ใช่รุ่นน้องที่รุ่นพี่จะชอบสักเท่าไหร่ อาทิตย์แรกของการมาเรียนผมก็โทรหาพี่เขาอยู่ตลอด ตามส่องเฟส ส่องไอจีพี่เขาอยู่ไม่ขาด วันๆกิจวัตรประจำวันเช้าเย็นคือส่องเฟส และโทรคุยกับพี่เขา โทรบ่อยจนพี่บางครั้งเขาก็ตัดสายทิ้งก็มี^^ ทิ้งข้อความไว้จนพี่เขาขี้เกียจจะตอบ จู่ๆวันหนึ่งวันที่ผมกลัวก็มาถึงผมเลื่อนไปเห็นโพสๆหนึ่งของพี่เขา ไปเที่ยวกับใครไม่รู้ เป็นคนที่ผมไม่เคยรู้จัก ผมเลยถามพี่เขาไปตรงๆว่าไปไหนกับใคร พี่เขาก็บอกว่าไปกับเพื่อน .......ครับ....นับจากวันนั้นมาทุกอย่างมันดูห่างเหินไป ไม่ค่อยรับสาย ไม่ค่อยตอบ จะว่าระแวงก็ใช่ เมื่อนับวันมันยิ่งแย่ลงไปเรื่อยๆจนหลายครั่งคิดจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน ไปเรียนไม่ทัน วันนั้นผมก็เลยเปิดใจถามพี่เขาไปตรงๆและคำตอบของพี่เขาทำเอาหัวใจผมตกไปกองกับพื้นอย่างทันได้ตั้งตัว พี่เขาบอกว่า เราเลิกกันเถอะ เป็นพี่น้องกันดีกว่า ผมเงียบไม่ได้พูดอะไรพร้อมวางสายไปตรงนั้น ผมนั้งลงตั้งสติสักพัก บอกตามตรงมันเจ็บมาก ชาไปหมด รู้สึกตัวอีกที น้ำตาก็ไหลเต็มหน้าแล้ว นับจากวันนั้นมาผมก็เบรอ ไปหลายวันจนในที่สุดเวลามันก็ค่อยเช็ดน้ำตาให้ผมไปทีละหยด จนวันนี้ผ่านมา เกือบสองปี ผมใกล้จะบืมพี่เขาอยู่แล้วเชียว เขากับทักผมมา ขอเป็นเหมือนเดิม เขาทำทุกอย่างให้ผมเหมือนที่ผมเคยทำให้พี่เขา โทรมา ทักเเชทมา บอกรัก บอกคิดถึง ตอนนี้ผมยังไม่ได้ปฏิเสธหรือตกลง ความรู้สึกผมมันก็เฉยๆ ไม่ดีใจ เสียใจหรืออะไรเลย ถึงตอนนี้ผมก็ไม่แน่ใจว่าจะกลับไปคบกะพี่เขาดีไหม หรือปฏิเสธไปดี
.....
....
เอายังไงดี?