คือ เราชอบรุ่นพี่คนหนึ่งชอบมาตั้งแต่เราอยู่มอ1ส่วนพี่เขาอยู่มอ2..ชอบในแบบที่ว่าพี่เขาอยู่กลางสนามหญ้าเราอยู่ตึกชั้นสามบนสุดแค่แผ่นหลังก็รู้ว่าเป็นเค้า...พี่เค้าคือแบบดีอะหนุ่มฮอตของโรงเรียนก็ว่าได้เรียนเก่ง..นิสัยดี..ขยันเรียน...สูง..หล่อ..คิดจะทำอะไรก็ตั้งใจทำจนสำเร็จ..แต่ชอบตื่นสาย55....พี่ฉันบอกว่าเขามีแฟนแล้ว...วันหนึ่งฉันส่งข้อความไปเขาก็ตอบกลับมาว่า...ขอเป็นพี่ชายที่แสนดีคนหนึ่งได้ไหม...ฉันก็ตอบ..ได้แต่ถ้าเจอกันก็ทักด้วยนะ..พอเจอกันที่โรงเรียนพี่เขาก็ทักใจนี่แทบละลายกองตรงนั้น..และหลังจากนั้นฉันทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ (ไมได่จะแย่งนะ..แค่อยากอยู่ใกล้ๆในที่ๆพี่เค้าไป)เขาเข้าชมรมวงโยก็ตามเข้า เค้าอยู่พาทไหนก็ตามไปจนได้พี่เขาเป็นคนสอนแซ็คโซโฟนให้ (ที่จริงเพื่อนเรามันไปบอกอาจารย์ว่าเราชอบพี่เค้าอาจารย์ใจดีไงจัดให้เลย) เป็นไงละ..เกือบตายให้เป่าแบบปากเจ๋อๆเสียงเป็ดๆต่อหน้าคนที่ชอบเนี้ยนะอาจารย์คิดไรอยู่...แต่เราก็มีความพยายามจนแบบได้เป็นตัวแทนพาทกับพี่เขาไปเป่ารวมวงในพิธีเปิดงานวันกีฬาสีจังหวัด วันนั้นก็เลยมีรูปถ่ายรูปแรกที่มีพี่เขายืนข้างๆกับเราสองคน
...เราก็ยึดคำว่าพี่น้องกันมาตลอด ตอนเค้าเลิกกับแฟนเราก็มีแฟนสะแล้ว ผ่านมาจะ 9 ปีแล้วเราก็ยังทักไลน์หาเค้าอยู่พี่เค้าเป็นที่ปรึกษาให้ดีมาก คุยได้ทุกเรื่องทะเลาะกับแฟนก็บ่นให้เค้าฟัง....ให้กำลังใจ...ติเตือน...บางครั้งคำพูดเค้าก็ทำให้เราใจเต้นเร็วอยู่ตลอดเวลา..คุยด้วยแล้วสบายใจที่สุด..อย่างอวยพรวันเกิดส่งมาคนสุดท้ายยเลยย..อวยพรนั้นนี่ตบด้วยประโยคสุดท้าย..พี่อยู่ตรงนี้เสมอ..เป็นอะไรที่ยิ้มได้ไปหลายวัน..พี่เค้าก็ใช้เบอเดิมตลอด..นึกว่าจะเปลี่ยนเบอหนีเราสะแล้ว...แต่เค้าไม่เคยทักหาเราก่อนเลย...(คงรำคาญรึป่าว)แต่บางครั้งก็แอบคิดนะว่าพี่เค้ามีใจให้เรารึป่าว..แต่ก็คงไม่หรอก..คงคิดไปเองฝ่ายเดียว.(ตั้งแต่เลิกกับแฟนพี่เค้าก็ยังโสดมาถึงทุกวันนี้)..เราก็แอบถามนะว่ามีป้าให้เรายัง..นางก็ตอบว่าถ้ามีฉันก็คงรู้แล้วละ (เขาคงคิดว่าฉันคงจะส่องเขาตลอดละสิท่า...แต่ก็จริงอะแหละ555)..แต่เราก็คบกับแฟนคนปัจจุบันมา 6 ปีแล้วเหมือนกัน.มีไรก็ช่วยเหลือกันตลอด..เข้าโรงบาลก็นอนเฝ้า..พ่อแม่ก็รู้ตั้งแต่วันแรกที่คบกัน..ไม่ค่อยหวาน..ไม่เคยบอกรัก..คบกันมาเรื่อยๆคุยกันทุกเรื่อง..ไว้ใจเชื่อใจ..ถ้าทะเลาะกันก็ต้องมีคนใดคนหนึ่งยอม..โกรธกันก็แค่เงียบอยู่คนละมุมแต่จะไม่หนีออกนอกห้อง..สักพักก็กลับมาคุยกันเหมือนเดิม...แต่เเฟนเราก็คือเพื่อนในห้องเรียนเดียวกันนิแหระรู้จักนิสัยใจคอกันหมดเปลือกและมันก็เป็นคนที่เราเกลียดที่สุด..มาคบกันได้ไงอันนี้ก็งงเหมือนกันอาจารย์ยังถามว่าเป็นไปได้ไง?..แต่เขาก็รู้แหละว่าเราชอบรุ่นพี่คนนั้น...แต่เราก็ไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวพี่เค้าหรอกนะ(เฉียดๆเบียดๆก็อาจจะมีบ้าง)...แค่เห็นหน้าใกล้ๆก็สั่นแถบล้มทั้งยืน..ถ้าให้จับมือถือแขนนี้ตายอย่างสงบศพสีชมพูเลยแหละ..แต่ก็ยังลืมพี่เค้าไม่ได้จริงๆอะ เวลาเจอหน้าใจเต้นแรงกว่ายุกับแฟนอีก (คือรู้จักกันมาก็หลายปี...คุยกันก็แค่ในไลน์ในแชท..ถ้าไม่นับที่เจอกันในโรงเรียนนะถามว่าเคยนั่งคุยกันซึ่งๆหน้าเนี่ยแบบตั้งใจคุยกันเลย...ก็...ครั้งเดียวเองที่บ้านพี่เค้า555 ก็พอดีจะออกไปบ้านแฟนแล้วพี่เค้ากลับมาจากกรุงเทพพอดีเลยแวะไปหา..555ก็ไปนั่งกินข้าวร้านพี่เค้าอะแหละ...)ถึงจะผ่านมาหลายปีแล้ว เราก็ยังรู้สึกกับพี่เค้าเหมือนเดิม...ยังฝันหาอยู่บ่อยครั้ง...ก็เลยงงตัวเองว่าทำไมถึงยังรู้สึก...รึแค่เราปลื้มพี่เค้ามากไปรึป่าว..รึเราแค่ชอบเค้า...แต่เรามีแฟนแล้วนะ...แล้วพี่เค้าไม่ได้คิดอะไรกับเราใช่มั้ย?...แล้วมันจะผิดกับแฟนมั้ยที่เรายังรู้สึกแบบนั่นกับพี่เค้า.....แต่อยากจะบอกว่าเค้าคือรักครั้งแรก..หรือจะเรียกว่ารักแรกพบก็ได้...(แรดแต่เด็ก...ความทรงจำฝังลึกในจิตใจยากที่จะลืม)..ขอบคุณที่อ่านนะคะ🙏🙏
มันคือความสับสนในใจมากนาน...
...เราก็ยึดคำว่าพี่น้องกันมาตลอด ตอนเค้าเลิกกับแฟนเราก็มีแฟนสะแล้ว ผ่านมาจะ 9 ปีแล้วเราก็ยังทักไลน์หาเค้าอยู่พี่เค้าเป็นที่ปรึกษาให้ดีมาก คุยได้ทุกเรื่องทะเลาะกับแฟนก็บ่นให้เค้าฟัง....ให้กำลังใจ...ติเตือน...บางครั้งคำพูดเค้าก็ทำให้เราใจเต้นเร็วอยู่ตลอดเวลา..คุยด้วยแล้วสบายใจที่สุด..อย่างอวยพรวันเกิดส่งมาคนสุดท้ายยเลยย..อวยพรนั้นนี่ตบด้วยประโยคสุดท้าย..พี่อยู่ตรงนี้เสมอ..เป็นอะไรที่ยิ้มได้ไปหลายวัน..พี่เค้าก็ใช้เบอเดิมตลอด..นึกว่าจะเปลี่ยนเบอหนีเราสะแล้ว...แต่เค้าไม่เคยทักหาเราก่อนเลย...(คงรำคาญรึป่าว)แต่บางครั้งก็แอบคิดนะว่าพี่เค้ามีใจให้เรารึป่าว..แต่ก็คงไม่หรอก..คงคิดไปเองฝ่ายเดียว.(ตั้งแต่เลิกกับแฟนพี่เค้าก็ยังโสดมาถึงทุกวันนี้)..เราก็แอบถามนะว่ามีป้าให้เรายัง..นางก็ตอบว่าถ้ามีฉันก็คงรู้แล้วละ (เขาคงคิดว่าฉันคงจะส่องเขาตลอดละสิท่า...แต่ก็จริงอะแหละ555)..แต่เราก็คบกับแฟนคนปัจจุบันมา 6 ปีแล้วเหมือนกัน.มีไรก็ช่วยเหลือกันตลอด..เข้าโรงบาลก็นอนเฝ้า..พ่อแม่ก็รู้ตั้งแต่วันแรกที่คบกัน..ไม่ค่อยหวาน..ไม่เคยบอกรัก..คบกันมาเรื่อยๆคุยกันทุกเรื่อง..ไว้ใจเชื่อใจ..ถ้าทะเลาะกันก็ต้องมีคนใดคนหนึ่งยอม..โกรธกันก็แค่เงียบอยู่คนละมุมแต่จะไม่หนีออกนอกห้อง..สักพักก็กลับมาคุยกันเหมือนเดิม...แต่เเฟนเราก็คือเพื่อนในห้องเรียนเดียวกันนิแหระรู้จักนิสัยใจคอกันหมดเปลือกและมันก็เป็นคนที่เราเกลียดที่สุด..มาคบกันได้ไงอันนี้ก็งงเหมือนกันอาจารย์ยังถามว่าเป็นไปได้ไง?..แต่เขาก็รู้แหละว่าเราชอบรุ่นพี่คนนั้น...แต่เราก็ไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวพี่เค้าหรอกนะ(เฉียดๆเบียดๆก็อาจจะมีบ้าง)...แค่เห็นหน้าใกล้ๆก็สั่นแถบล้มทั้งยืน..ถ้าให้จับมือถือแขนนี้ตายอย่างสงบศพสีชมพูเลยแหละ..แต่ก็ยังลืมพี่เค้าไม่ได้จริงๆอะ เวลาเจอหน้าใจเต้นแรงกว่ายุกับแฟนอีก (คือรู้จักกันมาก็หลายปี...คุยกันก็แค่ในไลน์ในแชท..ถ้าไม่นับที่เจอกันในโรงเรียนนะถามว่าเคยนั่งคุยกันซึ่งๆหน้าเนี่ยแบบตั้งใจคุยกันเลย...ก็...ครั้งเดียวเองที่บ้านพี่เค้า555 ก็พอดีจะออกไปบ้านแฟนแล้วพี่เค้ากลับมาจากกรุงเทพพอดีเลยแวะไปหา..555ก็ไปนั่งกินข้าวร้านพี่เค้าอะแหละ...)ถึงจะผ่านมาหลายปีแล้ว เราก็ยังรู้สึกกับพี่เค้าเหมือนเดิม...ยังฝันหาอยู่บ่อยครั้ง...ก็เลยงงตัวเองว่าทำไมถึงยังรู้สึก...รึแค่เราปลื้มพี่เค้ามากไปรึป่าว..รึเราแค่ชอบเค้า...แต่เรามีแฟนแล้วนะ...แล้วพี่เค้าไม่ได้คิดอะไรกับเราใช่มั้ย?...แล้วมันจะผิดกับแฟนมั้ยที่เรายังรู้สึกแบบนั่นกับพี่เค้า.....แต่อยากจะบอกว่าเค้าคือรักครั้งแรก..หรือจะเรียกว่ารักแรกพบก็ได้...(แรดแต่เด็ก...ความทรงจำฝังลึกในจิตใจยากที่จะลืม)..ขอบคุณที่อ่านนะคะ🙏🙏