ทุกคนทำอย่างไรเมื่อกำลังท้อ?

สวัสดีค่ะทุกคน คือตอนนี้เรามีเรื่องที่กลุ้มใจมากๆ เพราะว่าเราพึ่งจะมาอยู่มหาลัย เป็นเด็กปีหนึ่ง เฟรชชี่ๆ55 สิ่งที่คิดว่าต้องมีแน่ๆคือ ความอิสระในการใช้ชีวิต เพราะเราอยู่แต่ที่บ้าน ไปไหนก็มีพ่อแม่พาไป บ้านเราไม่ได้รวยนะคะ ออกไปทางจนด้วยซ้ำ แต่พ่อแม่ก็ปากกัดตีนถีบ สิ่งเราจนเข้ามหาลัยได้ ช่วงแรกๆที่มาอยู่หอพักนี้คิดว่ามันเป็นอะไรที่เริศมาก เพราะเราไม่เคยไปไหนมาไหนเลย ไปเที่ยวกัยเพื่อนก็ไม่เคยได้ไป ไปมากสุดคือ รวมกลุ่มไปเที่ยวกันทั้งห้อง อันนั้นคือหรูสุดแล้ว แต่ไม่ใช่ว่าแม่เราไม่ให้ไปนะคะ แม่เราค่อนข้างเป็นห่วง บวกกับบ้านเรามีน้อง2คน เป็นผู้หญิงหมดเลย เราเป็นพี่คนโต เป็นแบบสามใบเถาอะไรประมาณนี้555เราก็เข้าใจหัวอกคนเป็นแม่นะคะ แต่เราไม่เคยมีลูกนะ ถึงจะเข้าใจก็ตาม ตอนน้องเล็กๆเราเลี้ยงน้องทุกวันช่วงปิดเทอม เพราะว่าบ้านเราทั้งสามคนเกิดเดือนเดียวกันหมด555 เรากับน้องคนกลางห่างกัน6ปี น้องคนกลางห่างกับน้องคนสุดท้าย5ปี แต่ทุกคนเกิดเดือนเดียวกันหมด คือเดือนเมษายน เราทะเลาะกันบ่อยมากกกกกกกก ส่วนมากจะชอบแขวะกัน เราจึงอยากให้เราไปอยู่ไวๆจะได้ไม่ต้องมาเจอเรื่องน่าเบื่อแบบนี้ แต่ความจริงแล้ว! เราอยู่วันแรกเราสบายใจมาก แต่พอไปมหาลัยบวกกับช่วงรับน้องมันทำให้เราเครียดมาก เพราะว่าพอเราทำอะไรไม่ถูกใจรุ่นพี่ พวกเขาก็จะมาว้ากใส่ เต้นก็แล้ว ร้องก็แล้ว ยังไม่ถูกใจพวกพี่ๆเขาอีก จนมันทำให้เราเครียด เพราะว่าเราก็ทำสุดแรงที่เรามีแล้ว(ให้นึกถึงว่าจะมีพวกที่ไม่ค่อยกล้าแสดงออกด้วย555) มันเลยทำให้เลยโดนทำโทษอยู่บ่อยๆ เราไม่ใช่คนที่กล้าแสดงออกอย่างชัดเจนนะ แต่เราก็แสดงออกในทางที่สร้างสัน  พอมันไม่ค่อยมีคนร้อง คนเต้นเท่าไหร่ ก็โดนทำโทษอีกตามเคยจ้า จนมันมากขึ้นทุกวันๆ เราเครียดมาก ตกเย็นกลับหอก็อยู่คนเดียว กินข้าวคนเดียว นอนคนเดียว ยอมรับแบบลูกผู้หญิงเลยว่า ความรู้สึกแย่มาก คิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อแม่ คิดถึงน้องที่เคยทะเลาะกัน เราร้องไห้ทุกวันเลย555ร้องทุกวันจริงๆ จนเราจนไม่ได้วันศุกร์ที่ผ่านมากเราต้องหนีกลับบ้าน(ที่จริงมหาลัยมีกิจกรรมอบรมภาษาอังกฤษ ๆวันเสาร์-วันจันทร์)?ื  แต่วันจันทร์เรามามอปกติเพื่อมาสอบตอนบ่าย(คือวันนี้นี่เอง)พ่อแม่มาส่งเราตอน5โมงเช้า เราสอบบ่าย เสร็จบ่ายสอง กลับมาหอก็ไม่มีไรทำ อยู่ดีก็น้ำตาไหล คิดถึงพ่อแม่เราร้องไห้อยู่คนเดียวในห้อง พยายามร้องไห้ยังไงก็ได้ให้เงียบที่สุดเพื่อไม่ให้ห้องข้างๆได้ยิน เราร้องๆหยุดๆ อยู่อย่างนี้ตั้งแต่บ่ายสองกว่าๆจนถึง5โมงเย็น เรานี่ สะอึกสะอื้นตลอดเวลา นึกถึงพ่อแม่ทีไรก็ร้องออกมาทุกที (อยากจะบอกว่ากำลังพิมพ์อยู่ก็ร้องนะเนี้ย)5555 แต่เราก็จะพยายามที่จะไม่ร้อง จะเข้มแข็งที่สุด คือเสียว่าเวลา4ปีที่เรียนมันสั้นแค่จี้ดเดียวเอง แล้วมันจะผ่านไปได้ จะเอาใบปริญญามาให้พ่อแม่ได้ภูมิใจว่าอย่างน้อยพ่อแม่ที่บ้ายไม่ได้มีเงินทองมากมาย แต่ยอมเป็นหนี้สิน เพื่อจะให้มีเวินส่งเสียเราเรียน จะจะตระหนักถึงคุณค่าของเงินที่แม่ให้แม่ทุกบาท ทุกสตางค์
     สุดท้ายนี้เราจอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังท้อแท้กับเรื่องแต่ๆ เราก็ขอให้ทุกคนผ่านพ้นมันไปด้วยดี และเป็นกำลังให้กับตัวเองด้วนที่สามารถลุกขึ้นและเดินออกจากความท้อแท้นั้นออกมาได้
   #เราพิมพ์ใน โทรศัพท์อาจจะมีตัวอักษรที่ผิดเพื้ยนไปบ้าง ก็จออภัยด้วยนะคะ
           😍😍สุดท้ายนี้เราอยากจะรู้ว่าแต่ล่ะคนผ่านจุดที่ตัวเองท้อแท้มาได้อย่างไร มีแนวคิดอย่างไรบ้าง
  ***ข้อคิดของกระทู้นี้คือ***
😋ความพ่ายแพ้และอุปสรคคอาจจะบั่นทอนกำลังใจไปบ้าง แต่ไม่มีใครในโลกนี้ประสบความสำเร็จ โดยไม่เคยพ่ายแพ้แล้วพบอุปสรรคมาก่อน😋
   ไปล่ะน้าาาาาาาาาาาา