อึดอัดอยากหนีออกจากบ้าน เราเนรคุณไหม

บอกเลยว่าเราเป็นลูกสาวคนเดียว มีพี่น้องเป้นผู้ชายหมด เราใช้ชีวิตดิ้นรนมาตั้งแต่ตอนเด็กๆเดินไปโรงเรียนที่อยู่ห่างจากบ้านเป็นกิโลๆตั้งแต่ ป.1 โดย พ่อเราบอกคนในหมู่บ้านว่าห้ามพาเรามาส่งบ้าน จนวันหนึ่งมีป้าในหมู่บ้านพาเรามาส่งที่บ้าน เราโดนพ่อดีด้วยหวายหลายที่มากแล้วเอาน้ำเกลือมาราดเรา พอโตขึ้นมาพ่อเราก็บงการชีวิตเราทุกอย่างเรื่องเรียน เรื่องกิน เรื่องเพื่อน สิ่งแรกที่โดนก็คือบังคับเลิกคบเพื่อนที่ละคนๆ เพราะพ่อเราไม่ถูกกับพ่อแม่เพื่อน จนเราเหลือเพื่อนแค่คนเดียว เพื่อนที่เป็นญาติกันก็ไม่ให้คบไม่ให้คุยไมให้เจอ ต่อมามีคนมาจีบเราแต่เราไม่ได้อะไรด้วย กลับมาด่าว่าเราว่าเราแรด เราร่าน อยากมีผัวจนตัวสั่น เริ่มยึดโทรศัพท์ ด่าเราแรงๆให้เราทำงานหนักๆ เช่นแบกปูน ปลูกต้นไม้กลางแดดร้อนๆ เป็นสิบๆต้น เรื่องเรียนพอเราจบ ม.3 พ่อก็ให้เราเรียน กศน. จบก็ให้เราวันธรรมดาก็ทำงาน วันอาทิตย์ก็ไปเรียนเรียนเสร็จต้องรีบกลับ โทรมาทุก20 นาที จบก็เรียน ปวส.วันอื่นก็ทำงานเหมือนเดิม พอก.ตรี เราก็เรียน ม.เปิดพ่อเราก็เลือม.และคณะให้เหมือนเดิม เราไม่มีสิทธิในดารตัดสินใจเลย พอเราเลือก พ่อก็จะว่าเรา ว่าไม่เชื่อฟังพ่อแม่ แช่งเราต่างๆพอเราร้องก็จะบอกว่าหามร้อง จะร้องทำไมปัญญาอ่อนสมองกลวง บางทีก็ตีเราแรงๆ ต่อหน้าคนอื่น มีอยู่ช่วงหนึ่งเราต้องอ่านหนังสือสอบแต่งานก็หนัก เรากลับจากทำงานของพ่อเราก็เข้าห้องปิดประตูอ่านหนังสือสอบ เราก็ไม่ได้ออกจากห้องนอกจากไปเข้าห้องน้ำ พ่อก็มาด่าเราว่าเราคุยกับผู้ชาย เราก็พยายามจะอธิบาย แต่ก็โดนว่าว่าเถียงโดยตีอีก พอเราสอบไม่ผ่านก็ด่าเราอีก เราไม่โอเคเลยโคตรรู้สึกแย่เลยก็ว่าได้ เราทำงานทุกอย่างที่พ่อสั่งแม่จะเป็นงานของผู้ชายเราก็ต้องทำ เราต้องยกน้ำแข็งกระสอบใหญ่พอเรายกไม่ไหวปวดหลังก็ว่าเราสำออย เทปูนทำบ้าน แบกไม้ ทำทุกอย่าง เราไม่มีเงินเป็นเดือนได้เพราะเงินส่วนมากพ่อเราจะเก็บไปหมด พอเราเอาเงินตัวเองไปใช้ก็จะโดนว่าใครสั่งให้เอาไปใช้ เราแอบขายของออนไลน์เพื่อมีเงินบ้างเล็กน้อย พอได้มาเราก็จะเก็บไว้เอาไปซื้อทองเผื่อตอนลำบาก พอพ่อรู้พ่อก็มายืมทองเราไปจำนำ แล้วบอกว่าจะคืนให้ เราก็ไม่ได้อะไรเราก็ไม่เคยหวังให้พ่อคืนให้เราเพราะเรารู้ดี แต่พอเราเก็บตังได้อีกไปไถ่ทองคืนมาเราก็โดนว่า ห่วงแต่เรื่องไรสาระ เราพยายามทำทุกอย่างตามความสามารถเราแต่พ่อไม่เคยเห็นไม่เคยเข้าใจเราเลยเราเหนื่อยมากเลย บางวันเราทำงานให้พ่อเราจนไม่ได้กินข้าวทั้งเช้ากลางวันเย็นก็มี เราก็คิดว่าสังคมประเทศไทยคงไม่ยอมรับเรื่องลูกเนรคุณพ่อแม่ เราไม่เคยได้ไปไหนกันเพื่อนเลยแม้แต่ไปกินข้าวร้านหน้าบ้านหรือไปบ้านเพื่อน เราต้องรายงานตัวตลอด พอเรามีปัญหาอะไรก็ต้องเก็บไว้คนเดียวไม่กล้าปรึกษาใครและไม่มีใครให้ปรึกษา มีวันหนึ่งเราดูรายการในโทรศัพท์เเล้วพี่เราผ่านมาพอดีเลยดูด้วย พอพ่อมาเห็นก็มองพอเรากลับไปบ้านก็ว่าเราดูคนเดียวไม่ได้หรอต้องชวนพี่ไปดูด้วย บลาๆละทำอารมณ์เสียใส่ พ่อเรารักพี่มากไม่เคยว่าพี่เราเลยมาลงที่เราตลอด แต่เราว่ามันเกินไป เราร้องไห้เครียดทุกคืนจนจะบ้าอยู่แล้ว เคยกินยาเพื่อที่จะฆ่าตัวตาย คิดที่จะตายๆไปจากโลกนี้ แต่ก็ยังห่วงว่าเราไม่อยู่ใครจะทำหน้าที่แทนเราเราเลยหาทางรักษาเองพ่อไม่เคยสนใจด้วยซำ้ขนาดเราตัวร้อนไม่สบายยังมาปลุกให้เราไปทำงานถ้าเราไม่เปิดก็จะเคาะดังๆจนกว่าเราจะเปิด เราไม่เคยเปิดใจลองคุย เพราะแค่เราเดินไปจะไปคุย พ่อก็ตั้งถ้าจะด่าจะตีเราอยู่แล้ว เราต้องทำยังไงดี เราอยู่แบบนี้ไม่ไหวจริงๆค่ะ อดทนมาขนาดไหนแล้ว ตอนนี้มันทนไม่ไหวแล้วค่ะ เราอายุ20กว่าแล้ว เพื่อนชวนเราบอกว่าต้องทำงานตลอด ไม่รู้จะบอกเพื่อนยังไงว่าพ่อไปให้คบ งานแต่งเพื่อนพ่อก็ไม่ให้ไปสักงาน เราพยายามจะเข้าใจพ่อแม่นะ แต่เราว่าท่านไม่เข้าใจเราเลย บางคร้ังเรายังสงสัยเลยว่าเราใช่ลูกจริงๆไหม