เคยสงสัยไหมว่าจริงๆแล้วตัวตนเราเป็นยังไงและเรารู้สึกอะไรอยู่

เริ่มแรกเลย ช่วงนี้เรารู้สึกเหนื่อยมากๆรู้สึกเวลาเหนื่อยมันพูดออกมาไม่ได้จนบางครั้งเราแอบร้องไห้คนเดียว ได้แต่ถามตัวเองบ่อยๆว่า พอไหม ไหวหรือเปล่า หลายๆความรู้สึกมันกำลังแล่นเข้ามาในหัวของเรา เราไม่รู้ว่าเราควรจัดการกับมันยังไง ก่อนอื่นเลยเราเป็นคนที่ซีเรียสกับความสัมพันธ์มากๆโดยเฉพาะเพื่อน เพื่อนคือจุดเปลี่ยนชีวิตเราอีกจุดเราเคยโดนเพื่อนหักหลังมันทำให้เราไม่กล้าไว้ใจใครอีกมันทำให้เราระแวงกับทุกคนที่กำลังเข้ามาเรากลัวว่าเขาจะทำร้ายเราเหมือนที่เคยเป็นมา เรากลายเป็นคนเข้าหาใครไม่เก่งกลายเป็นคนนิ่งๆเงียบๆไปกลายเป็นคนเก็บความรู้สึกและความคิดทุกอย่างไปกับตัวเองคนเดียว ทุกๆคนที่คนเข้าหาเราเราจะรู้สึกสร้างกำแพงและเกาะให้หนาที่สุดเพื่อให้เขาเข้าถึงเรายากที่สุดเมื่อไหร่ที่เขารู้เรื่องเราน้อยที่สุดเราจะปลอดภัยเมื่อนั้นหลายๆสิ่งที่เราเจอมา หลายๆอย่างที่เรากำลังเรียนรู้มันอยู่ พอถึงบางคนเหมือนเขาจะเข้าถึงเราแล้วแต่เราก็ดันผลักเขาออกกลัวแค่กลัวว่ามันจะจบแบบเดิม เวลาไว้ใจใครเราให้เต็มร้อยเราให้ทั้งหมดและเราให้ได้แค่ครั้งเดียว พอมันถึงจุดนั้นเราโดนทำลายความไว้ใจของเรามันทำให้ทุกๆอย่างกลายเป็นความหวาดระแวง บางครั้งเราก็อยากใช้ชีวิตเหมือนคนอื่นอยากเป็นคนง่ายๆสบายๆชิวๆบ้างแต่มันกลับยากเกินไป เรามีเพื่อนสนิทอยู่2คน อีกคนไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่เพราะเวลาไม่ตรงกัน แต่อีกคนเราจะคุยด้วยกันตลอด เราเป็นคนหนึ่งที่พยายามรักษาความสัมพันะ์ระหว่างเพื่อนให้มากที่สุดเท่าที่เราจะทำ เราจะอดทนจนกว่ามันจะเกินลิมิตที่เราจะรับได้ ถึงบางครั้งลิมิตเรามันจะขาดไปแต่เรายังคงอดทนกับสิ่งๆนั้นอยู่เราพูดกับตัวเองเสมอว่า ไม่เป็นไรน เอาใหม่ เริ่มต้นใหม่กัน เรารู้สึกแย่ทุกๆครั้งในเรื่องของเพื่อน เพราะนอกจากรอบครับเราก็มีเพื่อนแค่ไม่กี่คนที่เราให้ใจไปเต็มๆ บางความรู้สึกเราก็เหนื่อนจนอยากหายไปที่ไหนสักที่อยากอยู่คนเดียวเราเหนื่อยที่จะรับรู้ แต่ทุกๆครั้งที่คนอื่นมีปัญหาต้องการที่พักพิงเราเป็นให้ได้นะเราจะคอยถามพวกเขาตลอดว่าเป็นยังไง ไหวหรือเปล่า มากอดกันหน่อยมา ถึงตอนนั้นเราจะรู้สึกแย่แค่ไหนก็ตามบางทีเราก็อยากให้คนอื่นถามเราบ้างนะ เธอไหวไหม เป็นไรไหม โอเคบ้างไหม อยากเล่าให้กูฟังไหม บางทีเราแค่ต้องการแค่นั้นแหละอย่างน้อยๆเราจะได้รู้ว่ามีคนคอยห่วงเราอย่ารอให้เราบอกเองเลยบางคนเลือกที่จะไม่พูดไม่บอกเพราะอยากให้อีกคนโฟกัสอีกเรื่องมากว่าตัวเอง เราจะเข้มแข็งเพื่อให้อีกคนได้มีที่พักพิง เราอยากเป็นคนช่างบ้าง เราไม่อยากใส่ใจทุกอย่างแบบนี้ บางทีมันเหงามากๆรู้สึกแย่มากๆและเหนื่อยมากๆจนต้องนอนกอดตัวเองแล้วร้องไห้ออกมา เพื่อนเราคนที่สนิทที่สุดในความรู้สึกของเราในบางเรื่องเราก็ไม่ได้เปิดให้เขาเข้ามาเหมือนกันเราคิดถึงตัวเองเมื่อก่อนมากๆ เมื่อก่อนเราช่างเกือบจะทุกอย่าง ง่ายๆชิวๆ แต่ทุกวันนี้เหมือนเราให้คนอื่นมากไปจนเราแทบจะไม่เหลืออะไรอยู่เลยเราอยากจะกลับมาเป็นคนที่สดใสเหมือนเดิม อยากปล่อยวางจากทุกอย่าง เราไม่ได้มีความรู้สึกว่าอยากฆ่าตัวตายหรืออยากหายไปจากโลกนี้ เราแค่รู้สึกอยากได้ที่พักพิงใจเราหรือที่ๆไหนก็ได้ที่มีความเงียบเราสบายใจที่จะอยู่กับสิ่งๆนั้น บางคนอาจจะคิดว่าเพื่อนคงเป็นความสัมพันธ์ที่ฉาบฉวยแต่สำหรับเราไม่ค่ะ มันเป็นความสัมพันธ์อย่างหนึ่งที่คอยซัพพอร์ตเราอยู่เคียงข้างในวันที่คนทั้งโลกไม่แม้แต่จะรู้ว่าเรามีตัวตนแต่เขาเป็นคนเดียวที่รับรู้ วันแย่ๆทำให้เรารู้คุณค่าของวันดีๆ และคนดีๆจะเข้ามาในเวลาที่เหมาะสมกับทุกๆความสัมพัน์ ทุกคนบนโลกนี้ เกิดมา เพื่อตามหาที่พักพิงใจกันทั้งนั้น ความสัมพันธ์บนโลกนี้คงเหมือนกับดอกทานตะวันกับดวงอาทิตย์ต่อให้คนทั้งโลกจะหันหลังให้ดวงอาทิตย์เพราะแสงแดดที่ร้อนจัดแต่ดอกทานตะวันยังคงหันหน้าให้กับดวงอาทิตย์เสมอ เราเชื่อว่าวันหนึ่ง จะมีคนอยู่ข้างเราในวันที่คนทั้งโลกหันหลังให้เรา (เข้ามาพูดคุยและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับเราได้นะคะถือว่าเราแชร์ความรู้สึกแย่ๆและความรู้สึกดีๆร่วมกัน)