ขอเริ่มก่อนเลยน่ะค่ะ เราอยู่ประมาณปี2
พ่อแม่ของเราจะห่วงเรามากจนตอนนี้เรากำลังรู้สึกอึดอัด ขอบอกก่อนน่ะค่ะว่าพ่อแม่ของเราดีกับเรามากของมากที่สุด
แต่นิสัยของเราคือเป็นคนรักอิสระ รักในความเป็นของตัวเอง ชอบอยู่ตามลำพังไม่ชอบการกดดันที่สุด
-ก่อนจะเปิดภาคเรียนปี1 พ่อแม่ของเราเคยบอกเราว่าถ้าเราสอบติดที่ไหนได้จะให้ไปเที่ยว(โดยให้ไปเที่ยวกับเพื่อน) แต่แล้วพอถึงเวลาจริงๆเขาก็ไม่ให้ไป ... ทุกที่ที่เราจะไปสอบต่างจังหวัดเราก็อยากที่จะไปกับเพื่อนบ้าง แต่พ่อแม่เราไม่ให้เลย
ออกจากบ้านเมื่อไหร่เกิน1ชั่วโมงก็จะค่อยตามจร้ตามให้กลับบ้านอยู่ตลอด
บางทีเราก็แอบอิจฉาเพื่อนที่ได้ออกจากบ้าน
ขอนอนบ้านเพื่อนได้ และ ไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนได้
กลับบ้านดึกสุดไม่เกิน2ทุ่ม โดยเราออกมาจากบ้านตอนทุ่มกว่าแล้ว
เรารู้สึกอึดอัดมากๆอยากจะพูดเรื่องนี้กับท่านทั้ง2บ้างแต่แกก็ไม่เคยรับฟังเลย ...
เราอยากจะใช้ชีวิตให้เป็นตัวเรามากที่สุดแต่ก็ไม่เคยใช่ชีวิตได้เต็มที่😭
เราอยากจะให้พ่อแม่เข้าใจเราบ้างว่าเราสามารถดูแลตัวเองได้ เราควรจะบอกท้านทั้ง2ว่ายังไงดีค่ะ ทุกวันนี้เราหาเงินด้วยตัวเองไม่ค่อยที่จะขอจะมีแต่ยืม แล้วก็คืน เราดูแลตัวเอง
พ่อกับแม่ชอบให้เราอยู่แต่ในบ้านคือนอนอยู่อต่ในบ้านถ้าจะไปหาเพื่อนก็ไม่ให้ไปคือให้ออกไปข้างนอกได้แค่ซื้อของเท่านั้น เพื่อนเวลามาหาเราพ่อกับแม่เราก็มักจะทำเสียงดังกับเราตลอดจนเราอายเพื่อนในที่สุดเราก็ไม่พาเพื่อนมาเลย
เราเป็นคนชอบเข้าสังคมกับเพื่อนสนิทชอบคุยเล่นๆไปนั่งบ้านเพื่อนแต่พอพาเพื่อนมาก็กลับโดนทำเสียงดังตลอด พาเพื่อนมาก็ให้นั่งคุยแค่หน้าบ้าน แต่เราก็มักจะพาเพื่อนขึ้นมาบนห้อง
เวลาเราเล่าอะไรให้เพื่อนเราฟัง พ่อแม่เราก็จะค่อยแอบฟังเราพูดอยู่ตลอด
บ้างทีเราอึดอัดจนคิดว่าเราอยากอยู่ด้านนอกเองทำไรเองคนเดียว แต่พอคิดดูแล้วเราก็กลัวพ่อเราเป็นห่วงอยู่ดี
พอพูดอะไรออกไปพ่อเราก็มักตะว่าเราไหล..
ใจจริงเราก็อยากพูดความจริงว่าเราอยู่บ้านเพื่อนแต่เราก็กลับโดนด่าตลอด 😭
เราไม่อยากโกหกหรือเป็นแบบนี้เลย .. เราควรทำยังไงดี หรือเราควรทนจนทำงานแล้วเราค่อยออกไปอยู่ส่วนตัวตามที่เราต้องการ แล้วพ่อแม่เราจะเสียใจไหม ที่บ้านมีลูก5 คนค่ะ แต่เราเป็นโตสุดเราไม่เคยแม้แต่ได้นอนบ้านเพื่อนเลย...
ไม่เคยที่จะเข้าสังคมเหมือนเพื่อนเลย
คือต้องโกหกตลอดแต่เราไม่อยากโกหกเราอยากพูดตรงๆ แต่ถ้าพูดตรงๆ พ่อแม่เราก็ไม่ให้อยู่ดี. เหมือนเราออกจากบ้านถ้าพ่อเราโทรมาเราแค่พูดว่าเที่ยวอยู่กลับมาถึงบ้านก็จะโดนด่า แล้วเวลาอธิบายแกก็จะมีน้ำโหเรื่อยๆแล้วมักจะพูดว่าทำไมไม่ทำตามที่สั่ง ... เราอึดอัดจริงๆ บ้างครั่งเราอึกอัดจนคิดจะหนีออกจากบ้านอต่เราก็นั่งคิดพ่อแม่ต้องเป็นห่วงเรามากแน่ๆ. เราเลยไม่ทำตามที่สมองเราสั่ง การโทรตามของพ่อเราคือโทรครั่งเดียวแล้วอีก10นาทีต้องถึงบ้าน
การอยู่บ้านของเราเราไม่ต้องทำอะไรเลยแค่ซักเสื้อและดูแลห้องของเรา
ชีวิตของเรามีแค่ ตื่นนอน จัดห้อง ขายของ เรียนแล้วนอน เราเบื่อเราเหงา
ใครพอมีวิธีที่จะทำให้พ่อแม่เราเจ้าใจเรามากกว่านี้ไหม เราน้อยใจที่ทำไมเขาเป็นห่วงเราแต่เขากลับไม่เคยรับรู้เลยว่าเราต้องการอะไร
นอกจากเรื่องนั้น .... เราอึดอัดจริงๆ
ขอวิธีหน่อยค่ะขอร้องจริงๆ😖
เคยไหมพ่อแม่ห่วงมากจนเรารู้สึกอึดอัด
พ่อแม่ของเราจะห่วงเรามากจนตอนนี้เรากำลังรู้สึกอึดอัด ขอบอกก่อนน่ะค่ะว่าพ่อแม่ของเราดีกับเรามากของมากที่สุด
แต่นิสัยของเราคือเป็นคนรักอิสระ รักในความเป็นของตัวเอง ชอบอยู่ตามลำพังไม่ชอบการกดดันที่สุด
-ก่อนจะเปิดภาคเรียนปี1 พ่อแม่ของเราเคยบอกเราว่าถ้าเราสอบติดที่ไหนได้จะให้ไปเที่ยว(โดยให้ไปเที่ยวกับเพื่อน) แต่แล้วพอถึงเวลาจริงๆเขาก็ไม่ให้ไป ... ทุกที่ที่เราจะไปสอบต่างจังหวัดเราก็อยากที่จะไปกับเพื่อนบ้าง แต่พ่อแม่เราไม่ให้เลย
ออกจากบ้านเมื่อไหร่เกิน1ชั่วโมงก็จะค่อยตามจร้ตามให้กลับบ้านอยู่ตลอด
บางทีเราก็แอบอิจฉาเพื่อนที่ได้ออกจากบ้าน
ขอนอนบ้านเพื่อนได้ และ ไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนได้
กลับบ้านดึกสุดไม่เกิน2ทุ่ม โดยเราออกมาจากบ้านตอนทุ่มกว่าแล้ว
เรารู้สึกอึดอัดมากๆอยากจะพูดเรื่องนี้กับท่านทั้ง2บ้างแต่แกก็ไม่เคยรับฟังเลย ...
เราอยากจะใช้ชีวิตให้เป็นตัวเรามากที่สุดแต่ก็ไม่เคยใช่ชีวิตได้เต็มที่😭
เราอยากจะให้พ่อแม่เข้าใจเราบ้างว่าเราสามารถดูแลตัวเองได้ เราควรจะบอกท้านทั้ง2ว่ายังไงดีค่ะ ทุกวันนี้เราหาเงินด้วยตัวเองไม่ค่อยที่จะขอจะมีแต่ยืม แล้วก็คืน เราดูแลตัวเอง
พ่อกับแม่ชอบให้เราอยู่แต่ในบ้านคือนอนอยู่อต่ในบ้านถ้าจะไปหาเพื่อนก็ไม่ให้ไปคือให้ออกไปข้างนอกได้แค่ซื้อของเท่านั้น เพื่อนเวลามาหาเราพ่อกับแม่เราก็มักจะทำเสียงดังกับเราตลอดจนเราอายเพื่อนในที่สุดเราก็ไม่พาเพื่อนมาเลย
เราเป็นคนชอบเข้าสังคมกับเพื่อนสนิทชอบคุยเล่นๆไปนั่งบ้านเพื่อนแต่พอพาเพื่อนมาก็กลับโดนทำเสียงดังตลอด พาเพื่อนมาก็ให้นั่งคุยแค่หน้าบ้าน แต่เราก็มักจะพาเพื่อนขึ้นมาบนห้อง
เวลาเราเล่าอะไรให้เพื่อนเราฟัง พ่อแม่เราก็จะค่อยแอบฟังเราพูดอยู่ตลอด
บ้างทีเราอึดอัดจนคิดว่าเราอยากอยู่ด้านนอกเองทำไรเองคนเดียว แต่พอคิดดูแล้วเราก็กลัวพ่อเราเป็นห่วงอยู่ดี
พอพูดอะไรออกไปพ่อเราก็มักตะว่าเราไหล..
ใจจริงเราก็อยากพูดความจริงว่าเราอยู่บ้านเพื่อนแต่เราก็กลับโดนด่าตลอด 😭
เราไม่อยากโกหกหรือเป็นแบบนี้เลย .. เราควรทำยังไงดี หรือเราควรทนจนทำงานแล้วเราค่อยออกไปอยู่ส่วนตัวตามที่เราต้องการ แล้วพ่อแม่เราจะเสียใจไหม ที่บ้านมีลูก5 คนค่ะ แต่เราเป็นโตสุดเราไม่เคยแม้แต่ได้นอนบ้านเพื่อนเลย...
ไม่เคยที่จะเข้าสังคมเหมือนเพื่อนเลย
คือต้องโกหกตลอดแต่เราไม่อยากโกหกเราอยากพูดตรงๆ แต่ถ้าพูดตรงๆ พ่อแม่เราก็ไม่ให้อยู่ดี. เหมือนเราออกจากบ้านถ้าพ่อเราโทรมาเราแค่พูดว่าเที่ยวอยู่กลับมาถึงบ้านก็จะโดนด่า แล้วเวลาอธิบายแกก็จะมีน้ำโหเรื่อยๆแล้วมักจะพูดว่าทำไมไม่ทำตามที่สั่ง ... เราอึดอัดจริงๆ บ้างครั่งเราอึกอัดจนคิดจะหนีออกจากบ้านอต่เราก็นั่งคิดพ่อแม่ต้องเป็นห่วงเรามากแน่ๆ. เราเลยไม่ทำตามที่สมองเราสั่ง การโทรตามของพ่อเราคือโทรครั่งเดียวแล้วอีก10นาทีต้องถึงบ้าน
การอยู่บ้านของเราเราไม่ต้องทำอะไรเลยแค่ซักเสื้อและดูแลห้องของเรา
ชีวิตของเรามีแค่ ตื่นนอน จัดห้อง ขายของ เรียนแล้วนอน เราเบื่อเราเหงา
ใครพอมีวิธีที่จะทำให้พ่อแม่เราเจ้าใจเรามากกว่านี้ไหม เราน้อยใจที่ทำไมเขาเป็นห่วงเราแต่เขากลับไม่เคยรับรู้เลยว่าเราต้องการอะไร
นอกจากเรื่องนั้น .... เราอึดอัดจริงๆ
ขอวิธีหน่อยค่ะขอร้องจริงๆ😖