ทุกๆครั้งที่มีปัญหากับทางบ้าน ก็จะคิดว่าอยู่ไปทำไมถ้าไม่มีเราก็คงไม่มีปัญหาแบบนี้
ครอบครัวเราเขาบังคับตั้งแต่เรื่องสายการเรียนตั้งแต่ขึ้น ม.ปลาย ช่วงม.ต้น เราอยู่กับแม่แม่ไม่เคยบังคับหรืออะไรเลย พอเริ่มเข่า ม.ปลาย เขาก็บังคับให้เรียนวิทย์และย้ายมาออยู่กับญาติ ได้กลับบ้านเดือนละ1-2 ครั้ง บางเดือนก็ไม่ได้กลับเลย เพราะพอช่วงใกล้สอบญาติที่อยู่ด้วยก็ให้อ่านหนังสือ แต่ตัวเราอยากเรียนภาษาแต่เค้าบังคับให้มาเรียนสายวิทย์ ทั้งๆที่เราเองก็ไม่ได้ฉลาดหรือเก่งอะไรเลยด้วยซ้ำ และทุกๆครั้งที่คะแนนสอบออกมาไม่ดี ก็จะโดนญาติๆว่า ว่าไม่ตั้งใจเรียนบ้างไม่อ่านหนังสือบ้าง พวกเขาอยากให้เราเรียนพยาบาล เรียนเภสัช เรียนหมอ แต่ส่วนตัวเราอยากเข้านิเทศมากๆ เราเข้าใจว่าญาติๆและผู้ใหญ่เขาอยากให้เราจบมามีงานทำและหวังดีกับเรา ตอนนั้นก็ถามว่าทำไมไม่ให้เราเรียนนิเทศ เขาบอกว่ากลัวจบมาไม่มีงานทำ บลาๆ แต่เราคิกว่าถ้าเราได้ทำในสิางที่ชอบได้ทำในสิ่งที่รักมันจะออกมาดีเสมอ แต่จนมาช่วงนี้ ม6 เราก็เลยบอกตัวเองว่า เอาหวะ ลองสอบเข้าพยาบาลดูก่อนแล้วกันเพราะมันอาจจะเป็นทางที่ดีในอนาคตสำหรับเราก็ได้ถ้าติดหรือไม่ติดก็ค่อยว่ากัน เราเลยไปคุยกับแม่ว่ายอมลองตั้งใจจะเข้าพยายาบาลดู แต่เราอยากเรียน มธ ญาติๆกับแม่เราคุยกันว่า ให้เรียนมหาลัยใกล้บ้านจะดีกว่า ซึ่งเราไม่อยากจะอยู่ที่นี่แล้ว มันเกิดคำถามว่า ทำไมเราเลือกอะไรเองไม่ได้ แล้วเขามาหวังในตัวเราพอเราทำเขาผิดหวังเค้าก็มาว่าเราอีก มาว่าแม่ว่าเลี้ยงเราไม่ดี เรารู้สึกว่าเราอยากตายๆไปเลยทุกปัญหาจะได้จบ ไม่ต้องมีคนมาคาดหวัง เราจะไม่ต้องเครียดอีกแม่ก็จะไม่โดนว่าเวลาเราทำตัวไม่ดีอีก
เครียดเรื่องครอบครัวกดดันจนคิดจะฆ่าตัวตายบ่อยมาก ทำยังไงดีคะ
ครอบครัวเราเขาบังคับตั้งแต่เรื่องสายการเรียนตั้งแต่ขึ้น ม.ปลาย ช่วงม.ต้น เราอยู่กับแม่แม่ไม่เคยบังคับหรืออะไรเลย พอเริ่มเข่า ม.ปลาย เขาก็บังคับให้เรียนวิทย์และย้ายมาออยู่กับญาติ ได้กลับบ้านเดือนละ1-2 ครั้ง บางเดือนก็ไม่ได้กลับเลย เพราะพอช่วงใกล้สอบญาติที่อยู่ด้วยก็ให้อ่านหนังสือ แต่ตัวเราอยากเรียนภาษาแต่เค้าบังคับให้มาเรียนสายวิทย์ ทั้งๆที่เราเองก็ไม่ได้ฉลาดหรือเก่งอะไรเลยด้วยซ้ำ และทุกๆครั้งที่คะแนนสอบออกมาไม่ดี ก็จะโดนญาติๆว่า ว่าไม่ตั้งใจเรียนบ้างไม่อ่านหนังสือบ้าง พวกเขาอยากให้เราเรียนพยาบาล เรียนเภสัช เรียนหมอ แต่ส่วนตัวเราอยากเข้านิเทศมากๆ เราเข้าใจว่าญาติๆและผู้ใหญ่เขาอยากให้เราจบมามีงานทำและหวังดีกับเรา ตอนนั้นก็ถามว่าทำไมไม่ให้เราเรียนนิเทศ เขาบอกว่ากลัวจบมาไม่มีงานทำ บลาๆ แต่เราคิกว่าถ้าเราได้ทำในสิางที่ชอบได้ทำในสิ่งที่รักมันจะออกมาดีเสมอ แต่จนมาช่วงนี้ ม6 เราก็เลยบอกตัวเองว่า เอาหวะ ลองสอบเข้าพยาบาลดูก่อนแล้วกันเพราะมันอาจจะเป็นทางที่ดีในอนาคตสำหรับเราก็ได้ถ้าติดหรือไม่ติดก็ค่อยว่ากัน เราเลยไปคุยกับแม่ว่ายอมลองตั้งใจจะเข้าพยายาบาลดู แต่เราอยากเรียน มธ ญาติๆกับแม่เราคุยกันว่า ให้เรียนมหาลัยใกล้บ้านจะดีกว่า ซึ่งเราไม่อยากจะอยู่ที่นี่แล้ว มันเกิดคำถามว่า ทำไมเราเลือกอะไรเองไม่ได้ แล้วเขามาหวังในตัวเราพอเราทำเขาผิดหวังเค้าก็มาว่าเราอีก มาว่าแม่ว่าเลี้ยงเราไม่ดี เรารู้สึกว่าเราอยากตายๆไปเลยทุกปัญหาจะได้จบ ไม่ต้องมีคนมาคาดหวัง เราจะไม่ต้องเครียดอีกแม่ก็จะไม่โดนว่าเวลาเราทำตัวไม่ดีอีก