สวัสดีครับผมชื่อ เอ(นามแฝง)
วันนี้ผมเลิกกับแฟนคนเก่าแล้ว ผมแค่อยากจะระบายเฉยๆว่าคนดีๆที่เขารักเราจริงจะยังมีเหลืออยู่ไหม?
คือผมเลิกกับเเฟนเก่ามาได้สักพักแล้ว เรื่องมันมีอยู่ว่า ผมเจอเขาในเเอพๆหนึ่ง แอพไฟสีเเดงนั่นแหละครับ
ตอนแรกเขาก็ขอคบผมแบบพี่ดูแลน้องอะไรแบบนี้ แต่ทว่า พอผมคบกับเขาจริงๆแล้ว มันดันไม่ใช่แบบนั้น สุดท้ายเราก็ตกลงที่จะคบแบบแฟนกัน
ผ่านไปได้อาทิตย์นึง เขาเองก็ขอเอาแฟนเก่าของเขาอีกคนกลับมาคบ แล้วแฟนเก่าของเขาก็ดันรับได้ที่จะคบกัน 3 คน ทีนี้ยังไงหล่ะ รักก็รัก เราก็ยอม ถึงแม้ว่าจะแอบไปร้องไห้อยู่คนเดียวก็ตาม ผ่านไปได้สองอาทิตย์กว่าๆ กว่าผมจะเริ่มชินกับการที่มีคนที่ 3 เข้ามาอยู่ด้วย (บอกก่อนว่าผมไม่ชอบการคบสามเลย แล้วผมเองก็ยังไม่เคยเจอใครที่จะคบกับผมได้เเบบรักจริงๆ) กว่าจะไปถึงตอนนั้นเราก็เริ่มคิดมาตลอด ปลอบใจตัวเองตลอดว่าเขาคือคนอีกคนที่รักคนที่เรารักเหมือนกัน กว่าจะทำใจยอมรับอีกคนนึงได้ ระหว่างที่คบกันเขาก็เอาใจใส่ผมบ้างละเลยบ้างเป็นธรรมดา เเต่สิ่งที่ไม่ธรรมดาแล้วผมเองก็ยังยอมรับไม่ได้จนถึงบัดนี้ก็คือ
เขาอยากจะมีอีกคนนึงเพิ่ม แล้วเขาก็ไม่ได้สนใจผมเลยในวันเกิดของผม แต่เขาสนใจอีกคน โดยที่ไม่ได้คิดถึงความรู้สึกของผมเลยแม้เเต่น้อย
ตอนนั้นผมเริ่มมานั่งคิดจริงจังแล้วว่า นี่เขารักผมตรงไหน รักอะไร ผมก็ยังถามเขานะว่าเขารักผมที่อะไร สุดท้ายแล้วเขาบอกว่า มันเเค่ผูกพันธ์(ถูกไหมอ่า? ไม่ถูกอย่าว่าผมนะ) ผมนี่เหมือนโดนมีดกรีดกลางอกเเล้วเอาหัวใจมากระทืบซ้ำๆๆๆๆ เขาอยากมีคนที่มาสนองเขาได้ในเรื่องอย่างว่า นี่เราเพิ่งคบกันได้เดือนกว่าๆ ประเด็นมันอยู่ตรงนี้ ที่ทำให้ผมเริ่มรู้ว่าเขาไม่ได้รักผมเลย วันที่เกิดเรื่องวันนั้นคือวันเกิดของผม เขานัดเจอน้องคนนึงที่เคยจีบผมอยู่เมื่อนานมาแล้ว เขาเอาไลน์ผมไปคุยสานต่อกับน้องแล้วสุดท้ายคุยไปคุยมาเขาก็เลี้ยงน้อง นัดน้องมาเจอนู่นนี่นั่น แล้วเขาก็ไปจูบ ไปหอมแก้มกันโดยที่ผมยืนรอเขาสองคนอยู่ข้างนอกห้อง พี่ๆรู้ไหมครับ ผมอะคิดอยู่แล้วถ้าเข้าห้องกันไปสองคนมันต้องมีเรื่อง แต่เราเองก็อยากจะเชื่อใจแฟนแล้วสุดท้ายผมก็มารู้ทีหลังว่ามันเป็นไปตามที่ผมคิดจริงๆ
วันเกิดผมเขาไปกินข้าวกับน้องคนนั้น ปล่อยให้ผมทำงาน วันเกิดของเขาผมไปหาซื้อของนี่นั่น (สุดท้ายผมก็เลยปล่อยเพราะเลิกกันก่อนไม่ได้ให้ของขวัญกับเขา) แล้วเขาก็ยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ สุดท้ายน้องคนที่เขาจูบด้วยรู้สึกผิดก็เลยทำเป็นตีตัวออกห่าง แต่เขายังไม่ได้รู้สึกผิดอะไรกับผมเลย มันล่วงเลยผ่านมาอีกสักระยะจนเขาคิดที่จะมีต่อไปไม่หยุดโดยที่เขาไม่ได้เเคร์ ไม่ได้สนใจอะไรกับความรู้สึกของผมที่มันเริ่มตายด้านเลย ผมกล้าพูดอย่างเต็มปากว่า ผมรักเขาโดยไม่ได้หวังจะเอาอะไรจากเขาเลย ผมอยากทำหน้าที่ของแฟนคนนึง แฟนคนนี้ที่จะสามารถทำให้เขามีความสุขได้ เเต่สุดท้ายเหมือนผมต้องยอมรับกรรมของผมเอง กรรมที่ผมยอมเขาตั้งเเต่เเรก สุดท้ายผมก็โดนทิ้งเหมือนหมา ไม่สิ ไม่ใช่หมา หมายังมีคนสงสาร ผมคงไม่ต่างอะไรไปจากก้อนกรวดก้อนนึงที่ให้คนเหยีบๆไปวันๆเพื่อรอจะกลายเป็นเม็ดทรายในวันข้างหน้ามากกว่า อย่าหาว่าผมพูดเวอร์หรืออะไรนะครับ ถ้าไม่มาเป็นผมจริงๆ พี่ๆก็อาจจะไม่รู้สึกเจ็บ แต่ที่ผมยอมขนาดนี้เพราะมีคนๆหนึ่งเคยกล่าวกับผมไว้ว่า
เวลาจะรักใคร เเคร์ความรู้สึกของเขาด้วย อย่าเอาแต่คิดถึงเเต่ตัวเอง แล้วก็เต็มที่
แล้วนี่แหละทำให้ผมยอมคนล่าสุดมาจนบานปลายขนาดนี้ รายละเอียดยิบย่อยมากมายผมขอไม่เล่าแล้วกันให้กระทู้นี้มันเตือนใจผมว่า สุดท้ายแล้ว คำว่ารัก คำว่าไม่เลิก อะไรก็แล้วเเต่นานานับพันล้านคำที่แฟนของเราเอ่ยออกมามันไม่หนักพอ เท่าที่เราจะดูได้จากสายตาตัวเองว่าเขาทำได้จริงๆหรือเปล่า
สุดท้ายก็ขอบคุณพี่ๆที่เข้ามาฟังผมระบายนะครับ อย่าซ้ำเติมผมเลย ผมเจ็บจะตายแล้วอาจจะเป็นกรรมของผมก็ได้ อุทาหรณ์สอนใจ อย่ายอมให้แฟนเรามากไปถ้ามันเกินขอบเขตที่ตัวเราจะรับไหว เพราะถ้าเเฟนเราเขารักเราจริง เขาจะยอมให้เราทำในสิ่งที่มันฝืนใจของเราเหรอ?
ขอบคุณนะครับ สุดท้ายผมก็คงต้องโสดต่อไปตามหาคนที่ดีมาเดินข้างๆกัน T^T
จะมีคนรักจริงๆเข้ามาบ้างไหม?
วันนี้ผมเลิกกับแฟนคนเก่าแล้ว ผมแค่อยากจะระบายเฉยๆว่าคนดีๆที่เขารักเราจริงจะยังมีเหลืออยู่ไหม?
คือผมเลิกกับเเฟนเก่ามาได้สักพักแล้ว เรื่องมันมีอยู่ว่า ผมเจอเขาในเเอพๆหนึ่ง แอพไฟสีเเดงนั่นแหละครับ
ตอนแรกเขาก็ขอคบผมแบบพี่ดูแลน้องอะไรแบบนี้ แต่ทว่า พอผมคบกับเขาจริงๆแล้ว มันดันไม่ใช่แบบนั้น สุดท้ายเราก็ตกลงที่จะคบแบบแฟนกัน
ผ่านไปได้อาทิตย์นึง เขาเองก็ขอเอาแฟนเก่าของเขาอีกคนกลับมาคบ แล้วแฟนเก่าของเขาก็ดันรับได้ที่จะคบกัน 3 คน ทีนี้ยังไงหล่ะ รักก็รัก เราก็ยอม ถึงแม้ว่าจะแอบไปร้องไห้อยู่คนเดียวก็ตาม ผ่านไปได้สองอาทิตย์กว่าๆ กว่าผมจะเริ่มชินกับการที่มีคนที่ 3 เข้ามาอยู่ด้วย (บอกก่อนว่าผมไม่ชอบการคบสามเลย แล้วผมเองก็ยังไม่เคยเจอใครที่จะคบกับผมได้เเบบรักจริงๆ) กว่าจะไปถึงตอนนั้นเราก็เริ่มคิดมาตลอด ปลอบใจตัวเองตลอดว่าเขาคือคนอีกคนที่รักคนที่เรารักเหมือนกัน กว่าจะทำใจยอมรับอีกคนนึงได้ ระหว่างที่คบกันเขาก็เอาใจใส่ผมบ้างละเลยบ้างเป็นธรรมดา เเต่สิ่งที่ไม่ธรรมดาแล้วผมเองก็ยังยอมรับไม่ได้จนถึงบัดนี้ก็คือ
เขาอยากจะมีอีกคนนึงเพิ่ม แล้วเขาก็ไม่ได้สนใจผมเลยในวันเกิดของผม แต่เขาสนใจอีกคน โดยที่ไม่ได้คิดถึงความรู้สึกของผมเลยแม้เเต่น้อย
ตอนนั้นผมเริ่มมานั่งคิดจริงจังแล้วว่า นี่เขารักผมตรงไหน รักอะไร ผมก็ยังถามเขานะว่าเขารักผมที่อะไร สุดท้ายแล้วเขาบอกว่า มันเเค่ผูกพันธ์(ถูกไหมอ่า? ไม่ถูกอย่าว่าผมนะ) ผมนี่เหมือนโดนมีดกรีดกลางอกเเล้วเอาหัวใจมากระทืบซ้ำๆๆๆๆ เขาอยากมีคนที่มาสนองเขาได้ในเรื่องอย่างว่า นี่เราเพิ่งคบกันได้เดือนกว่าๆ ประเด็นมันอยู่ตรงนี้ ที่ทำให้ผมเริ่มรู้ว่าเขาไม่ได้รักผมเลย วันที่เกิดเรื่องวันนั้นคือวันเกิดของผม เขานัดเจอน้องคนนึงที่เคยจีบผมอยู่เมื่อนานมาแล้ว เขาเอาไลน์ผมไปคุยสานต่อกับน้องแล้วสุดท้ายคุยไปคุยมาเขาก็เลี้ยงน้อง นัดน้องมาเจอนู่นนี่นั่น แล้วเขาก็ไปจูบ ไปหอมแก้มกันโดยที่ผมยืนรอเขาสองคนอยู่ข้างนอกห้อง พี่ๆรู้ไหมครับ ผมอะคิดอยู่แล้วถ้าเข้าห้องกันไปสองคนมันต้องมีเรื่อง แต่เราเองก็อยากจะเชื่อใจแฟนแล้วสุดท้ายผมก็มารู้ทีหลังว่ามันเป็นไปตามที่ผมคิดจริงๆ
วันเกิดผมเขาไปกินข้าวกับน้องคนนั้น ปล่อยให้ผมทำงาน วันเกิดของเขาผมไปหาซื้อของนี่นั่น (สุดท้ายผมก็เลยปล่อยเพราะเลิกกันก่อนไม่ได้ให้ของขวัญกับเขา) แล้วเขาก็ยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ สุดท้ายน้องคนที่เขาจูบด้วยรู้สึกผิดก็เลยทำเป็นตีตัวออกห่าง แต่เขายังไม่ได้รู้สึกผิดอะไรกับผมเลย มันล่วงเลยผ่านมาอีกสักระยะจนเขาคิดที่จะมีต่อไปไม่หยุดโดยที่เขาไม่ได้เเคร์ ไม่ได้สนใจอะไรกับความรู้สึกของผมที่มันเริ่มตายด้านเลย ผมกล้าพูดอย่างเต็มปากว่า ผมรักเขาโดยไม่ได้หวังจะเอาอะไรจากเขาเลย ผมอยากทำหน้าที่ของแฟนคนนึง แฟนคนนี้ที่จะสามารถทำให้เขามีความสุขได้ เเต่สุดท้ายเหมือนผมต้องยอมรับกรรมของผมเอง กรรมที่ผมยอมเขาตั้งเเต่เเรก สุดท้ายผมก็โดนทิ้งเหมือนหมา ไม่สิ ไม่ใช่หมา หมายังมีคนสงสาร ผมคงไม่ต่างอะไรไปจากก้อนกรวดก้อนนึงที่ให้คนเหยีบๆไปวันๆเพื่อรอจะกลายเป็นเม็ดทรายในวันข้างหน้ามากกว่า อย่าหาว่าผมพูดเวอร์หรืออะไรนะครับ ถ้าไม่มาเป็นผมจริงๆ พี่ๆก็อาจจะไม่รู้สึกเจ็บ แต่ที่ผมยอมขนาดนี้เพราะมีคนๆหนึ่งเคยกล่าวกับผมไว้ว่า
เวลาจะรักใคร เเคร์ความรู้สึกของเขาด้วย อย่าเอาแต่คิดถึงเเต่ตัวเอง แล้วก็เต็มที่
แล้วนี่แหละทำให้ผมยอมคนล่าสุดมาจนบานปลายขนาดนี้ รายละเอียดยิบย่อยมากมายผมขอไม่เล่าแล้วกันให้กระทู้นี้มันเตือนใจผมว่า สุดท้ายแล้ว คำว่ารัก คำว่าไม่เลิก อะไรก็แล้วเเต่นานานับพันล้านคำที่แฟนของเราเอ่ยออกมามันไม่หนักพอ เท่าที่เราจะดูได้จากสายตาตัวเองว่าเขาทำได้จริงๆหรือเปล่า
สุดท้ายก็ขอบคุณพี่ๆที่เข้ามาฟังผมระบายนะครับ อย่าซ้ำเติมผมเลย ผมเจ็บจะตายแล้วอาจจะเป็นกรรมของผมก็ได้ อุทาหรณ์สอนใจ อย่ายอมให้แฟนเรามากไปถ้ามันเกินขอบเขตที่ตัวเราจะรับไหว เพราะถ้าเเฟนเราเขารักเราจริง เขาจะยอมให้เราทำในสิ่งที่มันฝืนใจของเราเหรอ?
ขอบคุณนะครับ สุดท้ายผมก็คงต้องโสดต่อไปตามหาคนที่ดีมาเดินข้างๆกัน T^T