ประเมินสถานการณ์ไม่ถูก ไม่สบายใจ กลัวเขามาว่า ใจเราก็แค่หวังจะช่วยเท่านั้นเอง แต่มาคิดอีกทีมันถูกที่ถูกเวลาไหม...คิดน้อยไปหน่อย เลยรู้สึกแย่มากๆ
คืองี้ผมก็มีลูกมีหลานเยอะ ก็พากันไปเล่นที่สนามเป็นประจำผมก็ออกกำลังกายไปด้วย เด็กๆในหมู่บ้านก็รู้จักผมส่วนใหญ่ ก็รู้จักกันมานานแล้ว ส่วนพ่อแม่ของเด็กๆก็แค่เจอกัน แต่ไม่ได้สนิทอะไรมาก แค่รู้ว่าพ่อแม่ของใคร
ด้วยความที่เราเป็นคนง่าย และช่วยเหลือคนง่าย ผมก็เลยบอกเด็กๆทั้งเด็กเล็กเด็กโตที่สนิทกัน ไปว่าผมเก่งคอมซ่อมให้ได้บ้านไหนคอมเสีย สามารถช่วยดูได้ฟรี เด็กๆบางคนมี บางคนไม่มี ส่วนคนที่มีคนนึงบอกภาพไม่ติดนานแล้ว ผมก็บอกมาเลยดูให้ ฟรี จากนั้นก็ไม่ได้พูดถึง แล้วเด็กคนนี้คงอยากเล่นคอมเลยมาบอกผมว่าไปดูคอมให้หน่อย ซึ่งประมาณค่ำๆแล้ว ผมก็ไม่ได้คิดอะไรกลับบ้านไปเอาอุปกรณ์
ไปถึงบ้านเด็ก...ซึ่งเด็กกับผมสนิทกัน มากินมาเล่นบ้านผมบ่อยๆ ก็เพราะตามลูกหลานผมมาเล่น ไปถึงเด็กก็พาไปโต๊ะคอมก็อยู่ชั้นล่างนั่นละ แต่ประเด็นคือ พ่อแม่เขาไม่อยู่บ้าน ผมนึกว่ามีพ่อแม่เขาอยู่ มีแต่พี่สาวเขากำลังถูบ้าน พี่สาวเขาก็ งง ว่าผมคือใคร เด็กก็บอกพ่อของเพื่อนมาช่วยดูคอมให้ พี่สาวก้บอกเอาน้ำมาให้ลุงซิ ผมก็ดูๆคอมเบื้องต้นปรากฎว่ามันต้องใช้เวลาที่นาน ต้องดูละเอียดขึ้น
เลยบอกเด็กๆไปว่า ถ้าไงบอกพ่อบอกแม่ให้ยกไปบ้านผมถ้าว่างๆ ตอนนี้ถ้าดูจะเสียเวลามากอีกอย่างผมนั่งในบ้านคนอื่นก็รู้สึกอึกดัดเลยดูและสรุปให้เบื้องต้น ใจไม่ดีตั้งแต่ก้าวเข้ามาและรู้ว่าพ่อแม่เข้าไม่อยู่ แต่ไหนๆก็มาแล้วเลยดูซ๊ะหน่อย
ผมกลับไปบ้าน บอกที่บ้านว่าไปดูคอมให้บ้านเด็กคนนึงที่บ้านก็รู้จักเด็กคนนี้ แต่ญาติผมพูดขึ้นมาเข้าไปบ้านเขา พ่อแม่เขาไม่อยู่ พ่อแม่เขารู้เขาจะไม่พอใจเอานะ นี่ละทำให้ผมไม่สบายใจ คิดดีแต่คิดน้อยไปหน่อย พ่อแม่เด็กเห็นผมบ่อยๆ เห้นมานานแล้วละแต่ไม่เคยคุยกันเราไปสนิทกับลูกเขามากกว่า ลูกเขาก็เด็กอยู่อายุ 15 ปี คงอยากเล่นคอมมาก เด็กก็บอกว่าพ่อจะเอาไปซ่อมแต่ไม่เอาไปซ๊ะที
คราวนี้ด้วยความไม่สบายใจ เห็นเวลาเพิ่งจะสองทุ่มครึ่ง พ่อแม่เขาคงกลับบ้านแล้ว ผมจึงตัดสินใจเดินไปบ้านเพื่อนของลูกผมคนนี้ไปกับลูกผม ให้เห้นหน้าคร่าตากันไปเลยว่าใครเข้าบ้านเขา ดีกว่าปล่อยไว้หลายวัน หรือเจอที่หลังมันจะไม่ดี ไปกดกริ่งหน้าบ้านเห็นแม่เขาเดินออกมา แม่เด็กถามมีอะไรค่ะ ผมก็ใจดีสู้เสือพูดไปตามความจริงว่าได้เข้าไปดูคอมให้ เห็นน้องบอกคอมใช้ไม่ได้ แม่เด็กบอกอ๋อน้องเขาก็บอกว่าลุงเข้ามาดูคอมให้ พ่อเด็กยังไม่กลับ ผมก็พูดไปทำนองว่าดูให้แค่เบื้องต้นเห้นมันค่ำแล้ว ตอนนี้ก็ยังใช้ไม่ได้ ไงก็ยกไปที่บ้านผมดูละเอียดอีกทีถ้าว่างนะ จะดูให้ฟรี ที่มาบอกอีกทีก็รู้สึกไม่สบายใจเข้าไปในบ้านตอนนี้ผู้ปกครองไม่อยู่ อีกอย่างเกรงว่าน้องจะโดนเอ็ดพาใครเข้าบ้าน แม่เด็กก็ยิ้มๆคือแม่เด็กก็เกร็งๆเนื่องจากก็ไม่เคยคุยกับผม บอกว่าจะบอกพ่อเขาอีกทีเรื่องคอมไม่ค่อยรู้เรื่อง
จริงๆแล้วเด็กก็ไปกินขนมกินข้าวบ่อยมาก กินเลี้ยงปีใหม่ผมก็เลี้ยงเด็กๆทุกคน ผมก้ถามแล้วบอกพ่อแม่หรือยังมากิน เด็กๆและเด็กคนที่ผมเข้าไปในบ้านบอกว่าบอกแล้วมากินบ้านผม สนิทกับเด็กๆ พ่อแม่เด็กก้รู้ว่ามากินบ้านผมแต่ไม่เคยคุยกันเท่านั้น เราสนิทกับเด็กจนลิมพ่อแม่เด็ก...ตอนจะกลับแม่เด็กก็ยกมือไหว้ผม ผมก็ขอตัวกลับ
ถ้าคุณเป็นพ่อแม่ เจอแบบนี้ คุณจะคิดอย่างไร หรือจะทำอย่างไร? คือผมอยากประเมินสถานการณ์คร่าวๆ ตอนนี้ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ เจอพ่อแม่ของเด็กอีกจะต้องทำอย่างไร คือ เหมือนรู้สึกผิดตลอดเลยตอนนี้...รู้สึกแย่มาก
รู้สึกไม่ดีเลยทำแบบนี้ ถ้าคุณเป็นพ่อเป็นแม่จะรู้สึกอย่างไร
คืองี้ผมก็มีลูกมีหลานเยอะ ก็พากันไปเล่นที่สนามเป็นประจำผมก็ออกกำลังกายไปด้วย เด็กๆในหมู่บ้านก็รู้จักผมส่วนใหญ่ ก็รู้จักกันมานานแล้ว ส่วนพ่อแม่ของเด็กๆก็แค่เจอกัน แต่ไม่ได้สนิทอะไรมาก แค่รู้ว่าพ่อแม่ของใคร
ด้วยความที่เราเป็นคนง่าย และช่วยเหลือคนง่าย ผมก็เลยบอกเด็กๆทั้งเด็กเล็กเด็กโตที่สนิทกัน ไปว่าผมเก่งคอมซ่อมให้ได้บ้านไหนคอมเสีย สามารถช่วยดูได้ฟรี เด็กๆบางคนมี บางคนไม่มี ส่วนคนที่มีคนนึงบอกภาพไม่ติดนานแล้ว ผมก็บอกมาเลยดูให้ ฟรี จากนั้นก็ไม่ได้พูดถึง แล้วเด็กคนนี้คงอยากเล่นคอมเลยมาบอกผมว่าไปดูคอมให้หน่อย ซึ่งประมาณค่ำๆแล้ว ผมก็ไม่ได้คิดอะไรกลับบ้านไปเอาอุปกรณ์
ไปถึงบ้านเด็ก...ซึ่งเด็กกับผมสนิทกัน มากินมาเล่นบ้านผมบ่อยๆ ก็เพราะตามลูกหลานผมมาเล่น ไปถึงเด็กก็พาไปโต๊ะคอมก็อยู่ชั้นล่างนั่นละ แต่ประเด็นคือ พ่อแม่เขาไม่อยู่บ้าน ผมนึกว่ามีพ่อแม่เขาอยู่ มีแต่พี่สาวเขากำลังถูบ้าน พี่สาวเขาก็ งง ว่าผมคือใคร เด็กก็บอกพ่อของเพื่อนมาช่วยดูคอมให้ พี่สาวก้บอกเอาน้ำมาให้ลุงซิ ผมก็ดูๆคอมเบื้องต้นปรากฎว่ามันต้องใช้เวลาที่นาน ต้องดูละเอียดขึ้น
เลยบอกเด็กๆไปว่า ถ้าไงบอกพ่อบอกแม่ให้ยกไปบ้านผมถ้าว่างๆ ตอนนี้ถ้าดูจะเสียเวลามากอีกอย่างผมนั่งในบ้านคนอื่นก็รู้สึกอึกดัดเลยดูและสรุปให้เบื้องต้น ใจไม่ดีตั้งแต่ก้าวเข้ามาและรู้ว่าพ่อแม่เข้าไม่อยู่ แต่ไหนๆก็มาแล้วเลยดูซ๊ะหน่อย
ผมกลับไปบ้าน บอกที่บ้านว่าไปดูคอมให้บ้านเด็กคนนึงที่บ้านก็รู้จักเด็กคนนี้ แต่ญาติผมพูดขึ้นมาเข้าไปบ้านเขา พ่อแม่เขาไม่อยู่ พ่อแม่เขารู้เขาจะไม่พอใจเอานะ นี่ละทำให้ผมไม่สบายใจ คิดดีแต่คิดน้อยไปหน่อย พ่อแม่เด็กเห็นผมบ่อยๆ เห้นมานานแล้วละแต่ไม่เคยคุยกันเราไปสนิทกับลูกเขามากกว่า ลูกเขาก็เด็กอยู่อายุ 15 ปี คงอยากเล่นคอมมาก เด็กก็บอกว่าพ่อจะเอาไปซ่อมแต่ไม่เอาไปซ๊ะที
คราวนี้ด้วยความไม่สบายใจ เห็นเวลาเพิ่งจะสองทุ่มครึ่ง พ่อแม่เขาคงกลับบ้านแล้ว ผมจึงตัดสินใจเดินไปบ้านเพื่อนของลูกผมคนนี้ไปกับลูกผม ให้เห้นหน้าคร่าตากันไปเลยว่าใครเข้าบ้านเขา ดีกว่าปล่อยไว้หลายวัน หรือเจอที่หลังมันจะไม่ดี ไปกดกริ่งหน้าบ้านเห็นแม่เขาเดินออกมา แม่เด็กถามมีอะไรค่ะ ผมก็ใจดีสู้เสือพูดไปตามความจริงว่าได้เข้าไปดูคอมให้ เห็นน้องบอกคอมใช้ไม่ได้ แม่เด็กบอกอ๋อน้องเขาก็บอกว่าลุงเข้ามาดูคอมให้ พ่อเด็กยังไม่กลับ ผมก็พูดไปทำนองว่าดูให้แค่เบื้องต้นเห้นมันค่ำแล้ว ตอนนี้ก็ยังใช้ไม่ได้ ไงก็ยกไปที่บ้านผมดูละเอียดอีกทีถ้าว่างนะ จะดูให้ฟรี ที่มาบอกอีกทีก็รู้สึกไม่สบายใจเข้าไปในบ้านตอนนี้ผู้ปกครองไม่อยู่ อีกอย่างเกรงว่าน้องจะโดนเอ็ดพาใครเข้าบ้าน แม่เด็กก็ยิ้มๆคือแม่เด็กก็เกร็งๆเนื่องจากก็ไม่เคยคุยกับผม บอกว่าจะบอกพ่อเขาอีกทีเรื่องคอมไม่ค่อยรู้เรื่อง
จริงๆแล้วเด็กก็ไปกินขนมกินข้าวบ่อยมาก กินเลี้ยงปีใหม่ผมก็เลี้ยงเด็กๆทุกคน ผมก้ถามแล้วบอกพ่อแม่หรือยังมากิน เด็กๆและเด็กคนที่ผมเข้าไปในบ้านบอกว่าบอกแล้วมากินบ้านผม สนิทกับเด็กๆ พ่อแม่เด็กก้รู้ว่ามากินบ้านผมแต่ไม่เคยคุยกันเท่านั้น เราสนิทกับเด็กจนลิมพ่อแม่เด็ก...ตอนจะกลับแม่เด็กก็ยกมือไหว้ผม ผมก็ขอตัวกลับ
ถ้าคุณเป็นพ่อแม่ เจอแบบนี้ คุณจะคิดอย่างไร หรือจะทำอย่างไร? คือผมอยากประเมินสถานการณ์คร่าวๆ ตอนนี้ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ เจอพ่อแม่ของเด็กอีกจะต้องทำอย่างไร คือ เหมือนรู้สึกผิดตลอดเลยตอนนี้...รู้สึกแย่มาก