สวัสดีค่ะ ตอนนี้เราอายุ 25 ปี กำลังเข้า 26 ปี อีกไม่กี่เดือนนี้(ขอเล่าเรื่องชีวิตคู่ครองที่ตัวเราได้เจอมานะคะ)
ปัญหาเกิดขึ้นเมื่อ 3 ปี ก่อน เรื่องมีอยู่ว่าโดนญาติผู้ใหญ่หาคู่ให้(ไม่ใช่แม่ที่หาคู่ให้เรานะ แต่เป็นญาติฝ่ายแม่ ซึ่งมีอำนาจพอๆกับแม่หรือเรียกว่า แม่อีกคนก็ว่าได้ เพราะญาติคนนี้ก็เลี้ยงเรามาตั้งแต่เรายังเด็กจนเราโตเป็นสาว) ซึ่งตอนนั้น ตัวเรายังเรียนอยู่ในมหาลัยชั้นปีที่ 2 กำลังเข้าปี 3 ตอนนั้นเราอายุ 23 ปี โดนจับแต่งงาน (ตอนที่โดนจับแต่งงานก็คิดหนีหลายต่อหลายครั้ง แต่ละครั้งที่คิดหนีงานแต่ง ก็นึกถึงใบหน้าของแม่ได้ จึงหนีไม่ได้เพราะสงสารแม่ไม่อยากให้แม่เสียหน้า และผิดหวัง อีกทั้งไม่อย่าทิ้งปัญหาให้แม่คนเดียว ถึงเราจะหนีงานแต่งรอดไปได้แต่แม่ไม่พ้นจากการโดนคนอื่นตำหนิ จึงคิดแผนใหม่ รอให้งานแต่งนี้เสร็จไปก่อนค่อยหาทางเลิกกับน้องเขา ระหว่างที่เรียนก็หาทางเลิกกับน้องเขาแต่ไม่สำเร็จ จึงรอโอกาสเลิกกับน้องเขา ฝ่ายชายคนที่แต่งงานกับเรา เขาอายุน้อยกว่าเรา 2 ปี เขายังเรียนอยู่ เราไม่รู้ว่าน้องเขาชอบเราหรือเปล่า แต่เรารู้ว่าเราไม่รักและไม่ได้ชอบน้องเขาตั้งแต่แรก (การแต่งงานครั้งนี้เพื่อประโยชน์ทั้งสองฝ่าย) น้องคนที่แต่งงานกับเราเขาก็เป็นญาติกับเรานะ เราโตมาด้วยกันเล่นด้วยกัน จนถึงวัยรุ่น ต่างฝ่ายต่างไปเรียนคนละที่เริ่มห่างกันไม่สนิทกันเหมือนตอนเด็ก ด้วยความผูกพันตอนเด็ก เราคิดกับเขาได้แค่น้องชายคนหนึ่งเท่านั้น ให้คิดเป็นแบบคนรักกันไม่ได้ เพราะใจเราไม่ได้รักน้องเขาตั้งแต่แรก(เราเอง ก็ยังไม่เจอคนที่ตัวเองรักชอบเช่นกัน) น้องเขาดีกับเราทุกๆอย่างเป็นคนสุภาพบุรุษ ไม่เคยด่าว่าไม่เคยทำร้ายร่างกาย (ไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวเรา แม้แต่ปลายเล็บก็ไม่เคยแตะ) ทำงานบ้าน ทำงานอะไรก็เป็น เป็นคนขยัน เชื่อฟังพ่อแม่พี่ๆ เชื่อฟังทุกๆคน (พูดสั้นๆไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง ถึงมีความคิดแต่ไม่กล้าแสดงความเห็นอะไร พ่อสั่งอะไรก็จะทำตามที่พ่อสั่ง แม้แต่ตอนที่เราเจ็บขาเราเดินไม่ได้ เดินได้แค่ขาข้างเดียว พ่อเขาสั่งน้องเขาให้อุ้มเรา เราบอกไม่ต้องอุ้ม แต่น้องเขาก็อุ้มเราเพราะเขากลัวพ่อด่าว่าเขา เขาเลยทำตามที่สั่ง ตอนเราป่วยไม่สบายพ่อเขาสั่งเขาให้ดูแลเรา เขาก็ดูแลเราอย่างดีฯลฯ ทุกๆอย่างมันเหมือนกับว่ามันไม่ได้เกิดจากความรู้สึกของน้องเขา แต่มันเกิดจากคำสั่งจากผู้เป็นพ่อมากกว่า เราเลยไม่แน่ใจว่าที่ทำดีกับเราเพราะเขาฟังคำสั่งของพ่อหรือว่ายังไง) คืนแรกที่เราโดนจับแต่งงาน เราก็บอกน้องเขานะ ว่าเราไม่ได้รักไม่ได้ชอบน้องเขา ปกติน้องเขาก็เป็นคนเงียบไม่ค่อยพูดอะไรตอนอยู่กับเรา แต่ตอนอยู่กับคนอื่นไม่รู้ว่าน้องเขาเป็นคนยังไง พ่อแม่ฝ่ายชายก็ดีกับเราทุกๆอย่างในตอนแรกๆ (แต่พอหลังๆมานี้เราเริ่มรู้สึกว่าพ่อแม่ฝ่ายชายไม่ค่อยชอบเรา เพราะเราเริ่มเป็นตัวของตัวเองสูงเกินไปหรือเปล่า หรือว่าพ่อแม่ฝ่ายชายคาดหวังในตัวเราแล้วไม่เป็นไปตามที่เขาหวัง เขาเลยไม่ชอบเรา เราเองก็เริ่มเข้าหากับทางฝ่ายชายไม่ได้ถึงแม้อยู่บ้านหลังเดียวกันก็เถอะ เหมือนกับว่าพ่อแม่เขาอยากให้เราฟังคำพูดของน้องเขาและรักน้องเขาด้วย แต่เราเป็นคนที่อะไรที่พอฟังได้ก็จะฟังและอะไรที่ทำให้ได้ก็จะทำให้ แต่เรื่องความรักแบบนี้ เราทำให้น้องเขาไม่ได้ เพราะเราไม่อยากให้น้องคาดหวังอะไรกับตัวเรามากนัก) เวลาที่นั่งรถไปไหนมาไหนกับน้องเขา เรารู้สึกว่ามันอึดอัดมากๆเราไม่ค่อยไปไหน มาไหนกับน้องเขา ปกติก็ไม่ไปกับน้องเขาอยู่แล้ว ถ้าจะไปก็จะไปเองมากกว่า พอน้องเขาเรียนจบ ปวส. เขาต้องเรียนต่อในมหลายลัย เราโชคดีมากที่มหาลัยที่เราเรียนมันไม่มีสาขาที่น้องเขาอยากเรียน น้องเขาจึงไปเรียนอีกมหาลัย เรากับน้องเขา ต่างมหาลัยต่างอยู่คนละหอ ทำให้เรารู้สึกว่าเรายังมีความเป็นส่วนตัวมากขึ้นหน่อย ตอนเรียนก็ไม่เคยไปเที่ยวหากันและไม่เคยไปเที่ยวหรือดูหนังด้วยกันกับน้องเขา โทรคุยหรือแชทหากันก็ไม่เคย พอเราเรียนจบเราก็กลับมาอยู่บ้านมาหางานทำแถวบ้าน พอน้องเขาเรียนจบ(จบช้ากว่าเรา 2 ปี) เราก็ให้น้องเขาไปหางานทำต่างจังหวัด ณ ปัจจุบันนี้น้องเขาก็ไปทำงานอยู่ต่างจังหวัด ณ ปัจจุบันก็ไม่เคยโทรคุย หรือแชทหากันเลย เราคิดว่าเวลานี้มันเหมาะสมที่สุขแล้วกับการเลิกกัน เพราะเราเองไม่อยากเสียเวลากับคนที่ตัวเองไม่ได้รักไม่ได้ชอบ และไม่อยากให้น้องเขาเสียเวลาด้วยเช่นกันอยากให้น้องเขาเจอที่คนรักน้องเขาจริงๆ (ณ จุด นี้เราเองก็ยังไม่เจอคนที่ใช่) เราไม่รู้ว่าเอาเหตุผลอะไรไปเลิกกับน้องเขาดี น้องเขาเป็นคนไม่สูบบุรี่ ไม่ดื่มเหล้า ไม่เที่ยวกลางคืน ทำงานบ้านทำงานเรือนเป็น เชื่อฟังพ่อแม่พี่ๆ สุภาพบุรุษ เป็นคนดี (ยกเว้นไม่มีความเป็นผู้นำ) เราควรทำยังไงดีคะ ถ้าจะให้เราคบต่อเราว่าเรามองไม่เห็นอนาคตในทางที่ดีนะ หรืออยู่ด้วยกันเดี๋ยวคงรักกันเอง เราว่ามันคงรักกันไม่ได้แล้วแหละ ถ้าเรารักน้องเขา เราคงรักน้องเขาไปนานแล้วไม่ทนอยู่กับเขามาปี 3,4 ปี
อยากปรึกษาเรื่องชีวิตคู่ครอง
ปัญหาเกิดขึ้นเมื่อ 3 ปี ก่อน เรื่องมีอยู่ว่าโดนญาติผู้ใหญ่หาคู่ให้(ไม่ใช่แม่ที่หาคู่ให้เรานะ แต่เป็นญาติฝ่ายแม่ ซึ่งมีอำนาจพอๆกับแม่หรือเรียกว่า แม่อีกคนก็ว่าได้ เพราะญาติคนนี้ก็เลี้ยงเรามาตั้งแต่เรายังเด็กจนเราโตเป็นสาว) ซึ่งตอนนั้น ตัวเรายังเรียนอยู่ในมหาลัยชั้นปีที่ 2 กำลังเข้าปี 3 ตอนนั้นเราอายุ 23 ปี โดนจับแต่งงาน (ตอนที่โดนจับแต่งงานก็คิดหนีหลายต่อหลายครั้ง แต่ละครั้งที่คิดหนีงานแต่ง ก็นึกถึงใบหน้าของแม่ได้ จึงหนีไม่ได้เพราะสงสารแม่ไม่อยากให้แม่เสียหน้า และผิดหวัง อีกทั้งไม่อย่าทิ้งปัญหาให้แม่คนเดียว ถึงเราจะหนีงานแต่งรอดไปได้แต่แม่ไม่พ้นจากการโดนคนอื่นตำหนิ จึงคิดแผนใหม่ รอให้งานแต่งนี้เสร็จไปก่อนค่อยหาทางเลิกกับน้องเขา ระหว่างที่เรียนก็หาทางเลิกกับน้องเขาแต่ไม่สำเร็จ จึงรอโอกาสเลิกกับน้องเขา ฝ่ายชายคนที่แต่งงานกับเรา เขาอายุน้อยกว่าเรา 2 ปี เขายังเรียนอยู่ เราไม่รู้ว่าน้องเขาชอบเราหรือเปล่า แต่เรารู้ว่าเราไม่รักและไม่ได้ชอบน้องเขาตั้งแต่แรก (การแต่งงานครั้งนี้เพื่อประโยชน์ทั้งสองฝ่าย) น้องคนที่แต่งงานกับเราเขาก็เป็นญาติกับเรานะ เราโตมาด้วยกันเล่นด้วยกัน จนถึงวัยรุ่น ต่างฝ่ายต่างไปเรียนคนละที่เริ่มห่างกันไม่สนิทกันเหมือนตอนเด็ก ด้วยความผูกพันตอนเด็ก เราคิดกับเขาได้แค่น้องชายคนหนึ่งเท่านั้น ให้คิดเป็นแบบคนรักกันไม่ได้ เพราะใจเราไม่ได้รักน้องเขาตั้งแต่แรก(เราเอง ก็ยังไม่เจอคนที่ตัวเองรักชอบเช่นกัน) น้องเขาดีกับเราทุกๆอย่างเป็นคนสุภาพบุรุษ ไม่เคยด่าว่าไม่เคยทำร้ายร่างกาย (ไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวเรา แม้แต่ปลายเล็บก็ไม่เคยแตะ) ทำงานบ้าน ทำงานอะไรก็เป็น เป็นคนขยัน เชื่อฟังพ่อแม่พี่ๆ เชื่อฟังทุกๆคน (พูดสั้นๆไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง ถึงมีความคิดแต่ไม่กล้าแสดงความเห็นอะไร พ่อสั่งอะไรก็จะทำตามที่พ่อสั่ง แม้แต่ตอนที่เราเจ็บขาเราเดินไม่ได้ เดินได้แค่ขาข้างเดียว พ่อเขาสั่งน้องเขาให้อุ้มเรา เราบอกไม่ต้องอุ้ม แต่น้องเขาก็อุ้มเราเพราะเขากลัวพ่อด่าว่าเขา เขาเลยทำตามที่สั่ง ตอนเราป่วยไม่สบายพ่อเขาสั่งเขาให้ดูแลเรา เขาก็ดูแลเราอย่างดีฯลฯ ทุกๆอย่างมันเหมือนกับว่ามันไม่ได้เกิดจากความรู้สึกของน้องเขา แต่มันเกิดจากคำสั่งจากผู้เป็นพ่อมากกว่า เราเลยไม่แน่ใจว่าที่ทำดีกับเราเพราะเขาฟังคำสั่งของพ่อหรือว่ายังไง) คืนแรกที่เราโดนจับแต่งงาน เราก็บอกน้องเขานะ ว่าเราไม่ได้รักไม่ได้ชอบน้องเขา ปกติน้องเขาก็เป็นคนเงียบไม่ค่อยพูดอะไรตอนอยู่กับเรา แต่ตอนอยู่กับคนอื่นไม่รู้ว่าน้องเขาเป็นคนยังไง พ่อแม่ฝ่ายชายก็ดีกับเราทุกๆอย่างในตอนแรกๆ (แต่พอหลังๆมานี้เราเริ่มรู้สึกว่าพ่อแม่ฝ่ายชายไม่ค่อยชอบเรา เพราะเราเริ่มเป็นตัวของตัวเองสูงเกินไปหรือเปล่า หรือว่าพ่อแม่ฝ่ายชายคาดหวังในตัวเราแล้วไม่เป็นไปตามที่เขาหวัง เขาเลยไม่ชอบเรา เราเองก็เริ่มเข้าหากับทางฝ่ายชายไม่ได้ถึงแม้อยู่บ้านหลังเดียวกันก็เถอะ เหมือนกับว่าพ่อแม่เขาอยากให้เราฟังคำพูดของน้องเขาและรักน้องเขาด้วย แต่เราเป็นคนที่อะไรที่พอฟังได้ก็จะฟังและอะไรที่ทำให้ได้ก็จะทำให้ แต่เรื่องความรักแบบนี้ เราทำให้น้องเขาไม่ได้ เพราะเราไม่อยากให้น้องคาดหวังอะไรกับตัวเรามากนัก) เวลาที่นั่งรถไปไหนมาไหนกับน้องเขา เรารู้สึกว่ามันอึดอัดมากๆเราไม่ค่อยไปไหน มาไหนกับน้องเขา ปกติก็ไม่ไปกับน้องเขาอยู่แล้ว ถ้าจะไปก็จะไปเองมากกว่า พอน้องเขาเรียนจบ ปวส. เขาต้องเรียนต่อในมหลายลัย เราโชคดีมากที่มหาลัยที่เราเรียนมันไม่มีสาขาที่น้องเขาอยากเรียน น้องเขาจึงไปเรียนอีกมหาลัย เรากับน้องเขา ต่างมหาลัยต่างอยู่คนละหอ ทำให้เรารู้สึกว่าเรายังมีความเป็นส่วนตัวมากขึ้นหน่อย ตอนเรียนก็ไม่เคยไปเที่ยวหากันและไม่เคยไปเที่ยวหรือดูหนังด้วยกันกับน้องเขา โทรคุยหรือแชทหากันก็ไม่เคย พอเราเรียนจบเราก็กลับมาอยู่บ้านมาหางานทำแถวบ้าน พอน้องเขาเรียนจบ(จบช้ากว่าเรา 2 ปี) เราก็ให้น้องเขาไปหางานทำต่างจังหวัด ณ ปัจจุบันนี้น้องเขาก็ไปทำงานอยู่ต่างจังหวัด ณ ปัจจุบันก็ไม่เคยโทรคุย หรือแชทหากันเลย เราคิดว่าเวลานี้มันเหมาะสมที่สุขแล้วกับการเลิกกัน เพราะเราเองไม่อยากเสียเวลากับคนที่ตัวเองไม่ได้รักไม่ได้ชอบ และไม่อยากให้น้องเขาเสียเวลาด้วยเช่นกันอยากให้น้องเขาเจอที่คนรักน้องเขาจริงๆ (ณ จุด นี้เราเองก็ยังไม่เจอคนที่ใช่) เราไม่รู้ว่าเอาเหตุผลอะไรไปเลิกกับน้องเขาดี น้องเขาเป็นคนไม่สูบบุรี่ ไม่ดื่มเหล้า ไม่เที่ยวกลางคืน ทำงานบ้านทำงานเรือนเป็น เชื่อฟังพ่อแม่พี่ๆ สุภาพบุรุษ เป็นคนดี (ยกเว้นไม่มีความเป็นผู้นำ) เราควรทำยังไงดีคะ ถ้าจะให้เราคบต่อเราว่าเรามองไม่เห็นอนาคตในทางที่ดีนะ หรืออยู่ด้วยกันเดี๋ยวคงรักกันเอง เราว่ามันคงรักกันไม่ได้แล้วแหละ ถ้าเรารักน้องเขา เราคงรักน้องเขาไปนานแล้วไม่ทนอยู่กับเขามาปี 3,4 ปี