จะจัดการกับความรู้สึกยังไงดีในเมื่อคนที่บ้านมองเราเป็นคนปันยาอ่อน

ตามหัวข้อเลยค่ะ ตอนนี้รู้สึกหมดหวังมาก ในบ้านเราเขามองเป็นเป็นเด็กปันยาอ่อน ทั้งๆที่เราปกติดีอยู่โณงเรียนก็เข้าได้ดีกับเพื่อนเรียนก็ไม่ได้แย่ไรเลย
เราแค่โลกส่วนตัวสูงเลยทำตัวแปลกๆไปบ้าง แต่เราก็คิดว่าเราเป็นลูกเขานะ ทำไมเวลามองต้องเบะปาก เรียกพี่ไปนินทาบ้าง คือเรารับรู้ไม่ใช่ไม่รู้คือเห็นตลอด พยายามบังคับตัวเองให้ไม่สนใจแต่มันเป็นแบบนี้มานานแล้วเวลาเกิดขึ้นทีเราก็รู้สึกผิดหวังในตัวเขา จะให้เราต้องทำยังไงถึงจะมองเราเป็นลูกเป็นเด็กปกติสักที
พี่เรายิ่งตัวดีเลย แค่เห็นหน้าเราเขาก็เบะปากใส่แล้ว เวลาเราเถียงกลับก็เปะปากใส่แล้วมองเราเป็นเด็กปันยาอ่อนด่ากลับมาว่าไม่เต็ม มันเกิดแบบนี้ทุกวันๆ
จนเรารู้สึกแย่มาก จนอยากหายไปเลยไม่มีเราสักคนก้คงไม่เปนไร ซึ่งเรารู้ตัวว่าคิดแบบนี้มันไม่ดีเลยอยากถามว่าปัญหาแบบนี้จะจัดการความรู้สึกยังไงดี ถ้าเราบอกเขาว่าเป็นโรคซึมเศร้าหรืออะไรทำนองนี้เขาก็ไม่สนใจหรอกค่ะ