เรื่องมันมีอยู่แว่ วันนึง ผมรู้สึกไม่พอใจกับบุคลิคของตัวเองที่เป็นคนเงียบขรึม สันโดษ ผมว่า ผมควรที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ใจจริงผมก็ไม่อยากเป็นคนเก็บตัวแบบนี้ แต่ด้วยความกลัวในอดีต ( พูดติดขัดตอนเจอเพื่อนใหม่ ,โดนพูดกลับด้วยสีหน้าเย็นชาไม่มองตาเหมือนไม่อยากคุยด้วย )ก็เลยกลัวมาตลอด พอจะเริ่มเปลี่ยนตัวเอง ผมก็สังเกตุว่า เราสามารถคุยเฟรนรี่ได้เฉพาะบางคนที่ลักษณะเหมือนเราเท่านั้น คนที่ไม่เหมือนเรา ให้เราเฟรนรี่ยังไงเขาก็ไม่ชอบเราอยู่ดี อาจถึงขั้นรำคาญและเกลียดเลยด้วยซ้ำ ทุกคนเห็นด้วยไหมครับ หรือคิดยังไงก็เม้นหน่อยนะครับ (เหงามาก โพสหลายกระทู้และคนตอบน๊อยน้อย น้อยใจงะ)
รู้สึกว่าไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นคนเฟรนรี่