สวัสดีคับทุกท่าน
ผมอยากขอความรู้คับว่าเวลาเรารู้สึกหดหู่ ในช่วงชีวิตที่ต่ำสุด เราจะผลิกตัวเองกลับขึ้นมาให้สดใสมีพลังได้อย่างไร
(ขออนุญาติระบายยาวนิดนึงนะครับ)
คือผมเองอายุขึ้นเลข3เแล้วคับ แต่ยังมองอนาคตตัวเองไม่ชัดเจน เลยรู้สึกแย่กับตัวเอง รู้สึกหดหู่ มองอะไรไม่ออกสักอย่าง พอมองกลับไปดูครอบครัวก็ยิ่งรู้สึกเสียใจว่าตัวเองช่วยเหลืออะไรครอบครัวไม่ได้เลย ตอนนี้ถือว่าอยู่ในจุดที่ลำบากเลยทีเดียว
คือมันเริ่มต้นจากเมื่อก่อนครอบครัวผมก็ถือว่าฐานะดีระดับนึง พ่อแม่ทำธุรกิจส่วนตัว ช่วงแรกๆดีครับ แต่พอเข้าปีที่เจ็ดที่แปดเริ่มมีปัญหาการเงิน และยอดขายสินค้า รวมถึงบริษัทแม่ของสินค้า ที่ครอบครัวผมไปเป็นเอเย่นให้ เริ่มเข้มงวดกับการสั่งสินค้าและยอดขาย (มันเป็นขาลงของธุรกิจเลยช่วงนั้น) ส่วนผมเรียนเรียนจบแค่ ปวช.เพราะออกมาช่วยงานที่บ้านเสียก่อน ตอนช่วงที่เศรษฐกิจไม่ดี ช่วงนั้นเราก็ประคับประครองธุรกิจกันเรื่อยมาแต่สุดท้ายแบกไม่ไหวก็ต้องปล่อยมันไป (เนื่องจากรายรับน้อย รายจ่ายมาก ลูกค้า,พนักงานก็เป็นหนี้เราหลายราย) ก็ตัดสินใจเลิกดีกว่า พอเลิกทำธุรกิจกัน พ่อผมมีฝีมือความชำนาญและประสบการณ์ด้านงานช่างไฟงานช่างประปาและงานก่อสร้าง เลยแบ่งเงินเก็บก้อนสุดท้ายไปร่วมหุ้นกับเพื่อน รับเหมาก่อสร้าง แต่สุดท้ายก็จบครับไม่รอดคับ เพราะ(เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด)โกงไปทุกอย่างเลยยันชื่อบริษัท
ส่วนแม่ผมกับผมเราตั้งใจใช้เงินก้อนสุดท้ายสร้างอาชีพโดยการลงทุนทำน้ำสมุนไพรขายคับขายตามตลาดนัด ตามงานวัด ส่งตามร้านค้าต่างๆ ขายดีอยู่พักนึงได้ครับสักสองสามปี ก็เริ่มมีคู่แข่งทางการตลาด และยอดขายเราก็ค่อยๆวูบลงไปเรื่อยๆ ผมเห็นท่าไม่ดีเลยตัดสินใจบอกให้แม่เลิกทำครับ แล้วนำทุนที่พอมีอยู่ไปหาอะไรทำ ตอนนั้นผมศึกษาพวกธุรกิจครีมผิวขาวจนผมนำเงินไปลงทุนแล้วไปตั้งร้านขายในตลาดนัดแห่งนึง เพราะช่วงนั้นออนไลน์ยังไม่ ดังคนยังไม่รู้จักอะไรใหม่ๆ ผมก็เริ่มทำครีม ทำสบู่ (ใช้โรงงานดี แต่ผมไม่ได้ขอ อ.ย.ของผลิตภัณฑ์ตัวเอง) ตอนนั้นก็พอขายได้นะครับ เพราะต้นทุนถูกแต่ขายได้ราคา พอขายเข้าปีที่สอง เอาละคับคู่แข่งเริ่มมากขึ้น จากหนึ่งร้านเป็นสองร้านจากสองร้านเป็นสามสี่ห้าและเพิ่มขึ้นอีกบาๆๆๆ โดนตัดราคา โดนคนเข้ามาตรวจสอบสินค้า โดนจับปรับบ้างว่าไม่มี อ.ย. ปัญหามากเลยครับสูญเงินไปเยอะเลย จนผมสู้ไม่ไหวเพราะนั่นเราเอาทุนก้อนสุดท้ายเรามาทำ พอทุนจางหายมันก็หาใหม่ยากครับ ด้วยค่าเช่าร้าน ค่าใช้จ่ายในครอบครับมันหนักหนาจริงๆ สุดท้ายก็ต้องปิดร้านไป และก็ต้องขายทุกอย่างคับเพราะไม่พอค่าใช้จ่ายใช้หนี้เดิมๆที่มาจากธุรกิจก่อนหน้านั้นที่ครอบครัวเราทำ คราวนี้หมดทุกอย่างเลยคับ บ้านโดนยึด รถโดนยึด ต้องย้ายมาอาศัยอยู่กับญาติๆ
เราก็มาเริ่มกันใหม่!😊
ตอนนั้นพ่อผมก็หางานทำแต่ไม่มีใครจ้างคับเพราะอายุที่เข้าสู่วัย50กว่าๆ เลยรับทำงานเล็กๆน้อยพอมีรายได้ไปวันๆ ก็พอมีกินมีใช้คับ ผมก็หางานแต่ก็ต้องใช้วุฒิ ป.ตรี ชะส่วนใหญ่ อายุผมก็จะสามสิบละ เลยหางานยากไม่มีเลย
ตอนนั้นโชคดีคับได้ญาติคนนึงให้ทุนมาเปิดร้านเสื้อผ้าย่านออฟฟิต ก็พอขายได้จนได้เงินทุนมาก้อนหนึ่ง จึงมาทำแบรนด์ของตัวเอง ขายดีมากครับยอดขายดีเลยทีเดียว เลยวาดฝันไว้กับสิ่งที่ทำตอนนั้นมากเปิดหน้าร้านขายของทำออนไลน์สนุกดีนะครับ แต่!สุดท้ายไม่ใช่เลย ทุกอย่างมันคือค่าใช้จ่ายแล้วเราทำคนเดียวทุกขั้นตอน พอเข้าปีที่สองที่สามเริ่มแป๊กครับ ปัญหาเยอะมากปัญหาคนปัญหาสตล๊อคสินค้าปัญหาวัตถุดิบ และเริ่มมีแบรนด์เสื้อผ้าคนดังเข้ามาเยอะ คนทำเสื้อผ้าขายล้นตลาด ลูกค้าที่เคยชื้อเราเริ่มมีข้อเปรียบเทียบต่างๆมากมาย ค่าเช่าร้านก็สูงขึ้น สุดท้ายครับปิดเลยคัยเพราะยื้อไม่ไหว เราทำคนเดียวท้อเลยครับ อีกทั้งเรายังเพื่อนน้อย สังคมไม่มีเลยไม่รู้จักใคร เลยขยับอะไรก็ยากทีเดียว
มาถึงจุดนี้รู้เลยการเป็นเจ้าของธุรกิจมันสาหัสยิ่งนัก
ช่วงนั้นมีทุนบ้างพอประมาณครับ ก็นั่งหาข้อมูลดูงานต่างๆไปเรื่อยๆ ไปเข้าคอร์สเรียนออนไลน์กับแม่ หาข้อมูลดูธุรกิจต่างๆ จนได้รู้จักธุรกิจออนไลน์บริษัทนึง ที่มีคนทำทั่วโลกเขาบอกว่าใครทำก็รวย (บริษัทนี้ดังคับอยู่ย่านพระราม9) ที่เขาวาดฝันสร้างภาพให้เราไว้ดีมากเลย ผมกับแม่เลยมีความหวังคับ แล้วก็นำเงินก้อนสุดท้ายไปลงทุน (แต่หารู้ไม่มันก็คือลูกโซ่) ผมกับแม่ก็เริ่มทำกันเรื่อยๆนะคับ ทำทุกอย่างที่เขาสอน ก็ดีคับเริ่มมีรายได้เข้ามาบ้าง แต่รายจ่ายค่าโฆษณาก็สูงอยู่ครับ พอหลังๆเริ่มไม่มีคนสนใจ ของขายยากเพราะราคาสูง ไหนจะต้องจ่ายค่าโฆษณาให้เพจอีกด้วย คู่แข่งไม่ต้องถามถึงคับ เพียบ!!!
เราก็เลยดร๊อป ขายยาก ไม่มีรายได้เข้ามา ทุนหมดสิคับรออะไร😅 ก็ไม่ได้เป็นเหมือนที่เขาวาดฝันไว้ให้เรานะ เราไม่โทษใครครับ อาจจะเป็นช่วงชีวิตของเราเอง ชีวิตยังต้องไปต่อคับ
ตอนนี้ผมก็ยังไม่หยุดนะ ก็ยังพยายามหาข้อมูล หาอะไรทำต่อไป ดูว่าอะไรดีก็พยายามศึกษาหาข้อมูลที่จะทำ มีอบรมสัมนาอะไรที่ไหนที่พอเป็นไกด์สร้างเกร็ดความรู้ให้เราได้ก็ไปร่วมฟังหาข้อมูล
แต่ยุคสมัยนี้ทุกอย่างคือทุน จะเริ่มต้นอะไรทีต้องมีทุนในมือ แต่ผมไม่มีเลย ณ ตอนนี้ ผมก็ได้แต่รอว่าจะมีโอกาสบ้างคับ เพราะเรามีความหวังที่จะได้ดูแลครอบครัวสร้างฐานะของเรา แต่ผมเองอาจจะยังหาจุดเริ่มต้นที่เหมาะกับตนเองไม่เจอ ด้วยอายุขึ้นเลขสามการศึกษาแค่ ปวช. มีแค่ประสบการณ์ เดินไปหางานที่ไหน ใครก็ตกลงด้วยยาก
มีคนกล่าวว่าให้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก แล้วจะสำเร็จ ผมก็พยายามทำแล้วนะคับแต่ก็ยังไม่สำเร็จสักที บางครั้งสิ่งที่เรารักที่จะทำมันไม่ได้ตอบโจทย์ชีวิตเรา และครอบครัว มันต้องพึ่งปจจัยหลายๆอย่างนะผมเชื่อแบบนั้น
ผมไม่รู้จะเริ่มต้นใหม่ยังไง ตอนนี้ก็เลยสมัครเป็นแอดมินเพจขายของเพจนึง ก็พอให้มีรายได้เข้ามาบ้าง หวังว่ามันจะเป็นจุดเริ่มต้นก้าวเล็กๆให้กับเรา แต่ก็ยังอยากหาอะไรทำเพิ่มอีกนะคับ😅 แต่ยังหาไม่เจอคับ มันเป็นช่วงที่อะไรแย่ๆหลายอย่างเข้ามาในชีวิต จนตัวเองรู้สึกหดหู่ใจ ไม่รู้จะปรึกษาใคร อย่างที่บอกน่ะคับผมเพื่อนน้อย ไม่ค่อยออกไปพบปะสังสรรค์อะไรกับใคร จึงไม่ค่อยมีโอกาส
ผมเลยอยากขอความคิดเห็น ความรู้ ทริคการเริ่มต้นชีวิตดีๆ เริ่มต้นกับงานดีๆ หาข้อมูลดีๆสร้างพลังบวกให้ตัวเองได้ที่ไหนจากทุกท่านนะครับ ว่าคนอย่างผมที่ตอนนี้สามสิบกว่าแล้ว ยังมองอนาคตตัวเองไม่เห็น ไม่รู้จะเริ่มทำอะไรใหม่ๆยังไงดี ควรทำอย่างไรดีที่อยากจะสร้างพลังให้ตัวเองได้แข็งแกร่ง และไม่หดหู่ต่อสิ่งแบบวร้ายๆที่ผ่านเข้ามาครับ
ขอบคุณครับ😊🙏
...สรสีห์...
พอคนเรามาถึงจุดที่มองอนาคตตัวเองไม่เห็น รู้สึกหดหู่ มันไปต่อไม่เป็น ควรทำอย่างไร จะกระตุ้นทางไหนดีครับ
ผมอยากขอความรู้คับว่าเวลาเรารู้สึกหดหู่ ในช่วงชีวิตที่ต่ำสุด เราจะผลิกตัวเองกลับขึ้นมาให้สดใสมีพลังได้อย่างไร
(ขออนุญาติระบายยาวนิดนึงนะครับ)
คือผมเองอายุขึ้นเลข3เแล้วคับ แต่ยังมองอนาคตตัวเองไม่ชัดเจน เลยรู้สึกแย่กับตัวเอง รู้สึกหดหู่ มองอะไรไม่ออกสักอย่าง พอมองกลับไปดูครอบครัวก็ยิ่งรู้สึกเสียใจว่าตัวเองช่วยเหลืออะไรครอบครัวไม่ได้เลย ตอนนี้ถือว่าอยู่ในจุดที่ลำบากเลยทีเดียว
คือมันเริ่มต้นจากเมื่อก่อนครอบครัวผมก็ถือว่าฐานะดีระดับนึง พ่อแม่ทำธุรกิจส่วนตัว ช่วงแรกๆดีครับ แต่พอเข้าปีที่เจ็ดที่แปดเริ่มมีปัญหาการเงิน และยอดขายสินค้า รวมถึงบริษัทแม่ของสินค้า ที่ครอบครัวผมไปเป็นเอเย่นให้ เริ่มเข้มงวดกับการสั่งสินค้าและยอดขาย (มันเป็นขาลงของธุรกิจเลยช่วงนั้น) ส่วนผมเรียนเรียนจบแค่ ปวช.เพราะออกมาช่วยงานที่บ้านเสียก่อน ตอนช่วงที่เศรษฐกิจไม่ดี ช่วงนั้นเราก็ประคับประครองธุรกิจกันเรื่อยมาแต่สุดท้ายแบกไม่ไหวก็ต้องปล่อยมันไป (เนื่องจากรายรับน้อย รายจ่ายมาก ลูกค้า,พนักงานก็เป็นหนี้เราหลายราย) ก็ตัดสินใจเลิกดีกว่า พอเลิกทำธุรกิจกัน พ่อผมมีฝีมือความชำนาญและประสบการณ์ด้านงานช่างไฟงานช่างประปาและงานก่อสร้าง เลยแบ่งเงินเก็บก้อนสุดท้ายไปร่วมหุ้นกับเพื่อน รับเหมาก่อสร้าง แต่สุดท้ายก็จบครับไม่รอดคับ เพราะ(เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด)โกงไปทุกอย่างเลยยันชื่อบริษัท
ส่วนแม่ผมกับผมเราตั้งใจใช้เงินก้อนสุดท้ายสร้างอาชีพโดยการลงทุนทำน้ำสมุนไพรขายคับขายตามตลาดนัด ตามงานวัด ส่งตามร้านค้าต่างๆ ขายดีอยู่พักนึงได้ครับสักสองสามปี ก็เริ่มมีคู่แข่งทางการตลาด และยอดขายเราก็ค่อยๆวูบลงไปเรื่อยๆ ผมเห็นท่าไม่ดีเลยตัดสินใจบอกให้แม่เลิกทำครับ แล้วนำทุนที่พอมีอยู่ไปหาอะไรทำ ตอนนั้นผมศึกษาพวกธุรกิจครีมผิวขาวจนผมนำเงินไปลงทุนแล้วไปตั้งร้านขายในตลาดนัดแห่งนึง เพราะช่วงนั้นออนไลน์ยังไม่ ดังคนยังไม่รู้จักอะไรใหม่ๆ ผมก็เริ่มทำครีม ทำสบู่ (ใช้โรงงานดี แต่ผมไม่ได้ขอ อ.ย.ของผลิตภัณฑ์ตัวเอง) ตอนนั้นก็พอขายได้นะครับ เพราะต้นทุนถูกแต่ขายได้ราคา พอขายเข้าปีที่สอง เอาละคับคู่แข่งเริ่มมากขึ้น จากหนึ่งร้านเป็นสองร้านจากสองร้านเป็นสามสี่ห้าและเพิ่มขึ้นอีกบาๆๆๆ โดนตัดราคา โดนคนเข้ามาตรวจสอบสินค้า โดนจับปรับบ้างว่าไม่มี อ.ย. ปัญหามากเลยครับสูญเงินไปเยอะเลย จนผมสู้ไม่ไหวเพราะนั่นเราเอาทุนก้อนสุดท้ายเรามาทำ พอทุนจางหายมันก็หาใหม่ยากครับ ด้วยค่าเช่าร้าน ค่าใช้จ่ายในครอบครับมันหนักหนาจริงๆ สุดท้ายก็ต้องปิดร้านไป และก็ต้องขายทุกอย่างคับเพราะไม่พอค่าใช้จ่ายใช้หนี้เดิมๆที่มาจากธุรกิจก่อนหน้านั้นที่ครอบครัวเราทำ คราวนี้หมดทุกอย่างเลยคับ บ้านโดนยึด รถโดนยึด ต้องย้ายมาอาศัยอยู่กับญาติๆ
เราก็มาเริ่มกันใหม่!😊
ตอนนั้นพ่อผมก็หางานทำแต่ไม่มีใครจ้างคับเพราะอายุที่เข้าสู่วัย50กว่าๆ เลยรับทำงานเล็กๆน้อยพอมีรายได้ไปวันๆ ก็พอมีกินมีใช้คับ ผมก็หางานแต่ก็ต้องใช้วุฒิ ป.ตรี ชะส่วนใหญ่ อายุผมก็จะสามสิบละ เลยหางานยากไม่มีเลย
ตอนนั้นโชคดีคับได้ญาติคนนึงให้ทุนมาเปิดร้านเสื้อผ้าย่านออฟฟิต ก็พอขายได้จนได้เงินทุนมาก้อนหนึ่ง จึงมาทำแบรนด์ของตัวเอง ขายดีมากครับยอดขายดีเลยทีเดียว เลยวาดฝันไว้กับสิ่งที่ทำตอนนั้นมากเปิดหน้าร้านขายของทำออนไลน์สนุกดีนะครับ แต่!สุดท้ายไม่ใช่เลย ทุกอย่างมันคือค่าใช้จ่ายแล้วเราทำคนเดียวทุกขั้นตอน พอเข้าปีที่สองที่สามเริ่มแป๊กครับ ปัญหาเยอะมากปัญหาคนปัญหาสตล๊อคสินค้าปัญหาวัตถุดิบ และเริ่มมีแบรนด์เสื้อผ้าคนดังเข้ามาเยอะ คนทำเสื้อผ้าขายล้นตลาด ลูกค้าที่เคยชื้อเราเริ่มมีข้อเปรียบเทียบต่างๆมากมาย ค่าเช่าร้านก็สูงขึ้น สุดท้ายครับปิดเลยคัยเพราะยื้อไม่ไหว เราทำคนเดียวท้อเลยครับ อีกทั้งเรายังเพื่อนน้อย สังคมไม่มีเลยไม่รู้จักใคร เลยขยับอะไรก็ยากทีเดียว
มาถึงจุดนี้รู้เลยการเป็นเจ้าของธุรกิจมันสาหัสยิ่งนัก
ช่วงนั้นมีทุนบ้างพอประมาณครับ ก็นั่งหาข้อมูลดูงานต่างๆไปเรื่อยๆ ไปเข้าคอร์สเรียนออนไลน์กับแม่ หาข้อมูลดูธุรกิจต่างๆ จนได้รู้จักธุรกิจออนไลน์บริษัทนึง ที่มีคนทำทั่วโลกเขาบอกว่าใครทำก็รวย (บริษัทนี้ดังคับอยู่ย่านพระราม9) ที่เขาวาดฝันสร้างภาพให้เราไว้ดีมากเลย ผมกับแม่เลยมีความหวังคับ แล้วก็นำเงินก้อนสุดท้ายไปลงทุน (แต่หารู้ไม่มันก็คือลูกโซ่) ผมกับแม่ก็เริ่มทำกันเรื่อยๆนะคับ ทำทุกอย่างที่เขาสอน ก็ดีคับเริ่มมีรายได้เข้ามาบ้าง แต่รายจ่ายค่าโฆษณาก็สูงอยู่ครับ พอหลังๆเริ่มไม่มีคนสนใจ ของขายยากเพราะราคาสูง ไหนจะต้องจ่ายค่าโฆษณาให้เพจอีกด้วย คู่แข่งไม่ต้องถามถึงคับ เพียบ!!!
เราก็เลยดร๊อป ขายยาก ไม่มีรายได้เข้ามา ทุนหมดสิคับรออะไร😅 ก็ไม่ได้เป็นเหมือนที่เขาวาดฝันไว้ให้เรานะ เราไม่โทษใครครับ อาจจะเป็นช่วงชีวิตของเราเอง ชีวิตยังต้องไปต่อคับ
ตอนนี้ผมก็ยังไม่หยุดนะ ก็ยังพยายามหาข้อมูล หาอะไรทำต่อไป ดูว่าอะไรดีก็พยายามศึกษาหาข้อมูลที่จะทำ มีอบรมสัมนาอะไรที่ไหนที่พอเป็นไกด์สร้างเกร็ดความรู้ให้เราได้ก็ไปร่วมฟังหาข้อมูล
แต่ยุคสมัยนี้ทุกอย่างคือทุน จะเริ่มต้นอะไรทีต้องมีทุนในมือ แต่ผมไม่มีเลย ณ ตอนนี้ ผมก็ได้แต่รอว่าจะมีโอกาสบ้างคับ เพราะเรามีความหวังที่จะได้ดูแลครอบครัวสร้างฐานะของเรา แต่ผมเองอาจจะยังหาจุดเริ่มต้นที่เหมาะกับตนเองไม่เจอ ด้วยอายุขึ้นเลขสามการศึกษาแค่ ปวช. มีแค่ประสบการณ์ เดินไปหางานที่ไหน ใครก็ตกลงด้วยยาก
มีคนกล่าวว่าให้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก แล้วจะสำเร็จ ผมก็พยายามทำแล้วนะคับแต่ก็ยังไม่สำเร็จสักที บางครั้งสิ่งที่เรารักที่จะทำมันไม่ได้ตอบโจทย์ชีวิตเรา และครอบครัว มันต้องพึ่งปจจัยหลายๆอย่างนะผมเชื่อแบบนั้น
ผมไม่รู้จะเริ่มต้นใหม่ยังไง ตอนนี้ก็เลยสมัครเป็นแอดมินเพจขายของเพจนึง ก็พอให้มีรายได้เข้ามาบ้าง หวังว่ามันจะเป็นจุดเริ่มต้นก้าวเล็กๆให้กับเรา แต่ก็ยังอยากหาอะไรทำเพิ่มอีกนะคับ😅 แต่ยังหาไม่เจอคับ มันเป็นช่วงที่อะไรแย่ๆหลายอย่างเข้ามาในชีวิต จนตัวเองรู้สึกหดหู่ใจ ไม่รู้จะปรึกษาใคร อย่างที่บอกน่ะคับผมเพื่อนน้อย ไม่ค่อยออกไปพบปะสังสรรค์อะไรกับใคร จึงไม่ค่อยมีโอกาส
ผมเลยอยากขอความคิดเห็น ความรู้ ทริคการเริ่มต้นชีวิตดีๆ เริ่มต้นกับงานดีๆ หาข้อมูลดีๆสร้างพลังบวกให้ตัวเองได้ที่ไหนจากทุกท่านนะครับ ว่าคนอย่างผมที่ตอนนี้สามสิบกว่าแล้ว ยังมองอนาคตตัวเองไม่เห็น ไม่รู้จะเริ่มทำอะไรใหม่ๆยังไงดี ควรทำอย่างไรดีที่อยากจะสร้างพลังให้ตัวเองได้แข็งแกร่ง และไม่หดหู่ต่อสิ่งแบบวร้ายๆที่ผ่านเข้ามาครับ
ขอบคุณครับ😊🙏
...สรสีห์...