ชีวิตเรามีคุณค่ามาก แต่ผมกลับทำตัวเอง คิดว่าเขาจะกลับมา แต่ผมนี่มันจมปักกับอดีตมากไปเวลาผมคบกับคนใหม่ทุกๆครั้ง ผมมักเอาคนเก่ามาเปรียบเทียบกับคนใหม่ตลอดเวลา เลยทำให้ผมอยู่แบบโดดเดี่ยวอย่างนี้ ผมไม่รู้น่ะว่าใครจะเป็นเรื่องไร้สาระ ผมไม่ว่า ชีวิตไม่เหมือนกัน ชีวิตผมทั้งชาติต้องผิดหวังกับความรักตลอด ผมมีความสมหวังคือทางเดียว คือสละทางโลก เข้าถึงทางธรรมะ นี่ละความสุขที่แท้ของผมต้องการ ทางบ้านก็มีความวุ่นวาย ความรักของตนก็ผิดหวัง อะไรอีกเยอะก็เข้ามาตลอดไม่มีวันหยุด คุณคิดอย่างไงครับ
ไม่รู้คนที่อ่านจะเชื่อไหม?