เราควรทำยังไงดี?

พ่อแม่เราทะเลาะกัน ไม่มีเวลาให้เรา เราต้องสอบได้ทอป ถ้าเรากลับบ้านมาในช่วงหลังสอบพ่อจะแค่ว่า ได้ทอปวิชาอะไรมั้ย เราเกรดตกไม่ได้ ถ้าดีขึ้นแล้วก็ต้องดีกว่าเดิมถามเรามีเพื่อนคนเดียวที่เข้าใจความรู้สึกของเราแต่เค้าไปสบายแล้ว เราเลยต้องแสร้งยิ้มเพื่อให้ตัวเองมีเพื่อน เราถึงขั้นศึกษาศิลปินเกาหลีที่เป็นที่นิยม เพื่อให้เราคุยกับเพื่อนได้ ตอนนี้เพื่อนเราเยอะมาก แต่มันมาจากการใส่หน้ากากทั้งหมด ในโรงเรียนเราไม่มีคำว่าเศร้า เราเป็นคนที่ร่าเริงและตลกตลอดเวลา เราเริ่มทำร้ายตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่จะได้ว่าตอนเด็กถ้าจะร้องไห้จะกัดตัวเอง พอกัดแล้วก็หยุดร้อง ตอนนี้เรา ม3 แล้ว เรายังกรีดตัวเองอยู่ เราเครียดเรื่องสอบ เรื่องคะแนนที่อาจจะไม่เป็นที่พอใจ เราเอาคัดเตอร์ที่เราซื้อมากรีดต้นขาตัวเองเกือบทุกๆวัน ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครรู้ แต่พอกรีดเสร็จก็จะรู้สึกว่างเปล่า เหมือนไม่เศร้า ไม่โกรธแค้นอีก เราพอได้ในด้านกีฬา ดนตรี การเรียน หน้าตาเราไม่ได้แย่เพราะคนชอบเราเยอะมาก ทั้งที่เคยคุยด้วยและไม่เคยคุยด้วย แต่เราก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองมีค่าเลย เราเหนื่อยมากเลย เหนื่อยที่ต้องใส่หน้ากาก เหนื่อยที่ต้องเป็นคนที่ครอบครัวต้องการ เหนื่อยที่ต้องเป็นคนที่ร่าเริง ใจดี เหนื่อยที่ต้องทนฟังพ่อนินทาแม่ แม่นินทาพ่อให้ฟัง เหนื่อยที่เพื่อนที่เรารักมากที่สุดในโลกหายไป เหนื่อยมากเลย บางทีก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมเพื่อนของเราถึงได้มีความสุขกันจัง แค่โดนแฟนทิ้งก็ร้องไห้เป็นตุเป็นตะ คนที่เราพอจะรักกัน แล้วคบกันมาเป็นปี ทิ้งเราไปเรายังไม่ค่อยรู้สึกเศร้าเลย แต่ตอนนั้นมันรู้สึกว่างเปล่ามากกว่า ทำไมเราไม่ค่อยรู้สึกอะไรเลย เรารู้ตัวนะ ว่าเราแปลกไป ถ้าเป็นเมื่อก่อนเราเจออะไรเหมือนที่เราเจอตอนนี้คงจะ เสียใจ ร้องไห้ โกรธ แต่ตอนนี้เราไม่ค่อยรู้สึกอะไรเลย