การมองโลกในแง่ของเรามันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ? เราอยากจะทราบจริงๆ

คือว่า เราเป็นคนคนนึงที่ไม่ค่อยชอบพูดหรือชอบคุยกับคนที่ไม่สนิทเท่าไหร่ เป็นคนไม่ชอบแต่งตัว ไม่ชอบแต่งหน้า ทาลิปก็ไม่ทา เพื่อนเรามันสงสัยมันเลยถามว่า "ถ้าให้เลือกว่ากินน้อยๆแล้วเอาเงินไปซื้อเสื้อผ้า กางเกง รองเท้า กับเอาเงินไปซื้อของกินอย่างเดีววจะเลือกอะไร" เราก็ตอบไปแทบจะทันทีเลยว่า "ก็ต้องของกินดิ มีเสื้อสวยใส่แต่อดอยากก็ไม่เอาหรอก มันไม่จำเป็น:

   เราคิดว่า การใส่แค่เสื้อยืด กางเกงยีนส์ไม่ได้ทำให้เราตาย อะไรที่มันไม่จำเป็นกับชีวิตเราขนาดนั้นเราก็จะไม่ซื้อ เราไม่จำเป็นต้องแต่งตัวดูดีเพื่อให้ใครที่เราไม่รู้จักมาชื่นชมเรา  เรามีความคิดว่าทำในสิ่งที่เราคิดว่านี่แหละตัวฉัน ฉันไม่จำเป็นต้องสวย ต้องหุ่นดีให้คนอื่นมาชอบ แค่เราชอบในตัวเองมันก็เพียงพอสำหรับเรา

ความจริงก็มีเยอะกว่านี้คือเรื่องความตายนะ เราว่า ตายก่อน50นี่ดีนะเว้ย ไม่เป็นภาระคนอื่น ตายแบบไม่เดือนร้อนคนอื่นมาดูแล

    เพื่อนก็จะบอกว่า อ่ะ อย่าหันหลังให้โลก หันหน้าเข้ามามองโลกใหม่ เราก็คิดแค่ว่า" กูหันแล้วนะ แต่กูแค่หันไปมองแล้วมันไม่ใช่โลกที่กูต้องการ กูไม่ต้องการที่จะดูดีให้ใครเห็น"

   เรามีทัศนคติที่แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ เราคิดแค่ว่า เราก็คือเรา เราไม่ต้องทำเพื่อคนอื่น คนที่ไม่เคยรู้จักนิสัยที่แท้จริงของเรา
  
   เราอยากทราบว่ามันแย่จริงๆเหรอ ขนาดนั้นเลยเหรอ คิดเห็นอย่างไร กรุณาตอบเราด้วยนะ😓😓😓😅😅