หรือเราต่างก็ไม่ได้รู้สึกมากพอที่จะไปต่อด้วยกัน?

เรารู้จักกับพี่เค้าในที่ทำงาน...ตั้งแต่ตอนฝึกงานแล้วแต่ก็ไม่เคยคุยกันนอกจากร่วมงานกัน..ความรู้สึกบอกว่าเหมือนมีอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรจนเวลาผ่านไป4เดือนเราฝึกงานเสร็จกลับมหาลัยเกือบสองเดือน แล้วตัดสินใจกลับมาทำงานที่เก่า อาทิตย์แรกที่มาคือเราไม่ได้คิดไปเอง เหมือนว่าเราเจอพี่เขาทุกที่ตั้งแต่อยู่ที่หอพัก ขึ้นรถไปทำงาน เข้าออฟฟิต เลิกงาน เจอบ่อยมากกก จนวันนึงพี่เขาเดินเข้ามายื่นโทรศัพท์ให้บอกขอไลน์หน่อย เราตกใจมากไม่เคยเจอใครออกตัวแรงขนาดนี้555 เราก็ให้พี่เขาไปนะไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน จากนั้นพี่เขาก็ทักมาคุยทุกวันตื่นนอน เช้า สาย บ่าย เย็น แต่เราไม่เคยเดินมาคุยกันต่อหน้าเลย เราคุยกันผ่านแชททุกวันจนวันนึงเรารู้สึกว่ามันไม่โอเค เหมือนทุกอย่างเร็วเกินไป และล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของคนที่เพิ่งรู้จักกัน เราจึงพยายามตีตัวออกห่าง จนมีอยู่วันนึงพี่เขาเมามากกกกแล้วเดินมารอคุยกับเราที่หอพัก เขาบอกว่าเหตุผลที่เราหายไปเพราะเขา ไม่หล่อไม่รวย กินเหล้าใช่ไหม ตอนนั้นเรารู้สึกกลัวมากและมองพี่เขาในแง่ลบไปเลย เราตัดทุกช่องทางการติดต่อ จากนั้นพี่เขาก็พยามยามจะติดต่อเราเกือบเดือน จนเราใจอ่อนยอมกลับไปคุยอีก เรากลับมาคุยกันมากขึ้น พี่เขาเป็นฝ่ายพยายามเข้าหาเรา มีเรื่องอะไรเราก็บอก ปรึกษาพี่เขาทุกเรื่อง แต่เราเองที่ไม่เคยเปิดเผยหรือชัดเจนในความสัมพันธ์เลย เราบอกกับพี่เขาว่าเราสบายใจที่จะอยู่ในสถานะะนี้ พี่เขาก็ยอมเรามาตลอดจนวันนึงเรามารู้ว่าพี่เขาเขียนใบลาออกตั้งแต่เดือนก่อน พร้อมๆกับที่มีคนมาบอกเราว่าพี่เขามีแฟนแล้ว แต่เราก็ไม่กล้าถามอะไร จนพี่เขามาบอกกับเราว่าลาออกจากงานแล้วเหตุผลทั้งหมดเป็นเพราะเรา ตอนนั้นเราก็ไม่รู้สึกอะไรในเมื่อเขาตัดสินใจ อนาคตของเขาเขาก็มีสิทธ์เลือก เราเริ่มห่างกันมากขึ้น ห่างทั้งระยะทาง ทั้งความรู้สึก ช่วงแรกๆพี่เขายังเหมือนเดิมพยายามเข้าหาเรา และขอโอกาสคบกับเราแต่เราก็ยังปฎิเสธไปเหมือนเดิม เหตุผลก็คงเป็นเพราะว่าเรายังไม่มั่นใจว่าด้วยระยะทางเราจะไปกันรอดไหม อีกเหตุผลนึงคือเหมือนเราไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเอง เราปฎิเสธว่าเราไม่ได้รู้สึกอะไร ไม่ได้ชอบ ไม่คิดว่าจะมีใครจริงจังกับเรา  เขาคงเข้ามาสักพักแล้วก็หายไป เราปิดกันตัวเองมาตลอดไม่เคยเปิดใจให้ใครเลย จนมาเจอพี่เค้าก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเพราะอะไร ทำไมต้องคนนี้ เพื่อนเรายังแปลกใจเลย555 หลังจากที่พี่เขาย้ายไปทำงานที่ กทม เราคุยกันน้อยลง กลับกลายเป็นว่าเราเป็นฝ่ายที่ต้องตามว่าเขาทำอะไร อยู่ที่ไหน และก็ได้คำตอบกลับมาคืองานยุ่ง ไม่มีเวลา เหนื่อย อยากพัก บางวันบอกประชุมถึง3 4 ทุ่ม ช่วงแรกๆเราก็เข้าใจนะแต่ช่วงเดือนที่ผ่านมาเราไม่ได้คุยกันเลย เขาหายไปเราทักไปก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง จนตอนนี้ผ่านไปเกือบเดือนที่เขาเงียบไปไม่มีความเคลื่อนไหว เรารู้สึกว่าความรู้สึกของเขาลดลงจากที่พยามทำทุกอย่าง เอาใจเรามาตลอด กลับเป็นเราที่รู้สึกมากขึ้น ตอนนี้แค่อยากรู้ว่าเขาสบายดีอยู่ไหม ไม่ใช่เงียบหายแบบนี้  อยากรู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อ เค้ายังรอโอกาสจากเราอยู่ไหม  แล้วที่บอกให้เรารอเขากลับมาเขายังจะให้เรารออยู่ไหม หรือว่าทีผ่านมาเราเองที่ผิด ผิดที่ไม่ชัดเจนตั้งแต่แรก