เรื่องมีอยู่ว่า เราไม่ค่อยชอบการเรียน แต่ไปเรียน ไปนั่งฟังครูสอนทุกวัน ในระหว่างการสอนเกือบทุกวิชา เราก็เล่นเกมไปด้วย ชิวมาก เพราะเบื่อเวลาอาจารย์สอน แต่เวลาสอบเรามักจะทำคะแนนในระดับที่ดี แทบทุกวิชาที่เราได้ท็อปของห้อง ซึ่งเพื่อนมักจะมาถามเสมอว่าทำไมเก่งจัง นู่นนี่นั่น ไม่เห็นบอกไม่เห็นให้ลอกเลย คือมันเหนื่อยมากอ่ะ เวลาอจ.สอนเราดูเหมือนไม่ตั้งใจ แต่เราก็มีจดบ้าง เวลาจะสอบก็อ่านที่ฟังอาจารย์สอนเยอะๆ เราไม่ได้เก่งนะ ดูเหมือนเล่นๆแต่จริงจังมากเวลาสอบ แล้วที่เราเสียใจมากๆเลยคือ เราได้ท็อปวิชาของอจ.ท่านนึงตลอดๆ ซึ่งอจ.ให้คะแนนยากมาก และการสอนก็โหดมาก ห้ามเล่นมือถือเด็ดขาดมาก ซึ่งเราเป็นคนติดมือถือมากๆ แต่ก็ยอม เป็นวิชาเขียนบรรยาย  ซึ่งเราถนัดอะไรแบบนี้ เพราะชอบฟัง ชอบวิชานี้ แม้จะไม่ค่อยสนใจแต่ก็เข้าใจไม่รู้ทำไง หนังสือก็ไม่ค่อยอ่านเลยวิชานี้ อาศัยฟังจากที่อจ.สอนในคาบ พอเราสอบได้คะแนนท็อปๆตลอดๆ ก็เหมือนเพื่อนอิจฉาอ่ะ เหมือนเราจะเก่งเกิน เวลาทำกิจกรรมร่วมสาขาแล้วเราทำกิจกรรมได้ดีมากๆ ซึ่งเราตั้งใจกับการแสดงนี้มากๆ แล้วเราทำให้ทุกคนได้คะแนนพิเศษวิชา อจ.ท่านนี้ คือเหมือนเขาหมั่นไส้อ่ะ ทีแรกก็มาดีใจมาคุยดีนะ แต่สักพักมาแขวะแล้วก็ไม่คุยกับเรา ความรู้สึกมันแบบกูไม่ได้เก่ง กูแค่อยากทำในสิ่งที่ชอบให้ดีที่สุด พวกเป็น ไรนักหนา พยายามสิ อยากได้อะไรก็ต้องพยามไม่ใช่มาขอลอกง่ายๆ กูเหนื่อยนะเว้ยที่ต้องทำให้ลอก แล้วพูดไม่แคร์ความรู้สึกกูเลยสักนิด เวลาเพื่อนทำได้ดีกว่า ไม่ควรอิจฉาปะวะ บางวิชาที่พวกทำได้ดี จะเอามาข่มกูไม่ว่านะ ดีใจด้วยซ้ำที่เพื่อนค้นพบวิชาที่ตัวเองชอบแล้วทำได้ดี มันแย่มากๆเมื่อไหร่จะหลุดออกจากวงจรนี้สักที
เพื่อนๆเคยเจอเหตุการณ์คล้ายๆแบบนี้บ้างไหมคะ ลองมาระบายกันค่ะ