จขกทอายุ 32 ส่วนแฟนอายุ 36 ค่ะ ด้วยความที่ต่างฝ่ายก็ต่างอายุมากแล้วก็เลยเริ่มคุยเรื่องแต่งงานกันมาซักพักแล้ว ฝ่ายชายพร้อมเต็มที่ที่จะมาขอ แต่ติดที่จขกทเองที่ “ไม่กล้า” ที่จะบอกกับที่บ้านว่าเค้าอยากจะมาขอแล้ว
เราคบกันมาประมาณ 4 ปีแล้วค่ะ อยู่ในสายตาของผู้ใหญ่มาตลอด จขกทเคยเจอพ่อแม่แฟนแล้ว ส่วนแฟนก็เคยเจอพ่อแม่จขกทบ่อยครั้ง (เคยไปเที่ยวตปทกับครอบครัวเรามาแล้วด้วย)
ช่วงปีแรกๆที่คบกันใหม่ๆพ่อแม่จขกทก็มีท่าทีหวงๆเก๊กๆกับแฟนอยู่บ้างแต่ตอนนี้ท่านก็ดูจะชอบแฟนจขกทมากขึ้น เพราะเค้าแสดงให้เห็นว่าเค้ามั่นคงกับเรา ช่วงปีที่ผ่านมาเวลามีคนมาถามแม่จขกทว่าลูกสาวมีแฟนหรือยัง แม่เราก็จะเล่าถึงแฟนเราอย่างภูมิใจและเปิดเผยมากขึ้น
ทุกอย่างก็ดูจะไปได้ดีระหว่างเราทั้งคู่ค่ะ แต่เหตุผลหลักๆที่จขกทไม่กล้าเกริ่นก้บที่บ้านเรื่องแต่งงานเป็นเพราะว่าพ่อแม่จขกทเป็นคนที่ติดจขกทมากๆ ทั้งชีวิตพ่อแม่ก็มีแต่ทำงานกับเลี้ยงลูกมาตลอด จขกทก็ดันเป็นลูกคนเดียวที่ตามใจพ่อแม่มากๆ ที่ผ่านมาก็เลือกที่จะใช้เวลากับพ่อแม่เป็นหลัก ให้พ่อแม่มาเป็นอันดับ 1 แฟนมาเป็นอันดับ 2 (ซึ่งแฟนก็เข้าใจ) เพื่อนและเรื่องอื่นๆมาเป็นอันดับ 3
เสาร์อาทิตย์ส่วนใหญ่จขกทก็จะอยู่บ้านกับพ่อแม่ พาท่านไปกินข้าวดูหนัง ส่วนช่วงไหนที่ใช้เวลากับแฟนมากหน่อยพ่อแม่ก็จะเริ่มบ่นว่าคิดถึงจังทำไมเสาร์อาทิตย์นี้ไม่ค่อยมาอยู่กับพ่อแม่เลย ซึ่งก็ทำให้เรารู้สึกผิดมากๆ
เวลาที่ออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆพ่อแม่ก็จะบ่นว่าเหงา และชอบพูดอยู่บ่อยๆว่าออกไปข้างนอกอีกแล้วเหรอลูก (ทั้งๆที่จขกทออกน้อยมากกๆๆ เจอเพื่อนเดือนละ 1-2 ครั้งได้) บางทีเวลาจขกทนั่งอยู่บ้านเฉยๆพ่อแม่ก็จะเข้ามากอดและพูดขึ้นมาว่ามีลูกอยู่บ้านใกล้ๆนี่ดีจังเนอะ อยากให้ลูกอยู่กับพ่อแม่แบบนี้ไปตลอดๆนานๆ
ถึงตอนนี้จขกทจะอายุ 32 แล้วและคบแฟนคนนี้มา 4 ปีแล้ว แต่พ่อแม่จขกทก็ไม่เคยถามเรื่องแต่งงานเลยค่ะ เมื่อช่วงปีใหม่ที่ผ่านมาตอนที่พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายมีโอกาสเจอกันครั้งแรกเพื่อทานข้าวท่านก็ไม่เคยพูดถาม ซึ่งก็เป็นเรื่องแปลกสำหรับพ่อแม่ที่ถ้าลูกอายุเท่านี้ก็น่าจะเริ่มสงสัยว่าลูกคิดเรื่องแต่งงานหรือยัง (หรือพ่อแม่ก็ไม่กล้าที่จะถามเหมือนกับที่เราไม่กล้าที่จะบอก)?
จริงๆลึกๆเราก็คิดว่าไม่มีพ่อแม่คนไหนหรอกที่ไม่อยากเห็นลูกเป็นฝั่งเป็นฝา แต่การที่ท่านพูดบ่อยๆว่าไม่อยากให้ลูกไปไหนเลย และการที่ท่านไม่เคยถามเรื่องแต่งงานเลย ก็ทำให้ประโยคง่ายๆว่า “ลูกอยากจะแต่งงานแล้วนะ” กลายเป็นประโยคที่ยากมากขึ้นมาสำหรับเราทันที เรารวบรวมความกล้ามาหลายเดือนแล้วก็ยังไม่กล้าบอกซะดีเพราะไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง เรารู้สึกผิดว่าประโยคนั้นมันมีความหมายลึกๆว่าเรากำลังจะขอพ่อแม่ไปใช้เวลากับคนอีกคนให้มากขึ้น ขอพ่อแม่ว่าต่อจากนี้ไปเราอาจจะไปให้ความสำคัญกับคนอื่นที่ไม่ใช่แค่พ่อแม่แล้วนะ
* เพื่อนๆมีวิธีอะไรในการบอกหรือขอพ่อแม่เรื่องแต่งงานไหมคะ โดยเฉพาะกับพ่อแม่ที่หวงหรือติดลูกมากๆ
* การ “เกริ่น” กับที่บ้านก่อนแฟนจะมาขอ สำคัญมากแค่ไหน ถ้าเราไม่สามารถรวบรวมความกล้าที่จะเกริ่นให้พ่อแม่ฟังได้ซะที และให้คุณแฟนลุยมาถามพ่อแม่เองเลย (เพราะเค้ารู้จักกันอยู่แล้ว) โดยทีเราไม่เกริ่นกล่าวไว้ก่อน มันจะเสียมารยาทมากไหมคะ
จะบอกพ่อแม่(ที่หวงลูกมาก)ยังไง...ว่าจะแต่งงาน?
เราคบกันมาประมาณ 4 ปีแล้วค่ะ อยู่ในสายตาของผู้ใหญ่มาตลอด จขกทเคยเจอพ่อแม่แฟนแล้ว ส่วนแฟนก็เคยเจอพ่อแม่จขกทบ่อยครั้ง (เคยไปเที่ยวตปทกับครอบครัวเรามาแล้วด้วย)
ช่วงปีแรกๆที่คบกันใหม่ๆพ่อแม่จขกทก็มีท่าทีหวงๆเก๊กๆกับแฟนอยู่บ้างแต่ตอนนี้ท่านก็ดูจะชอบแฟนจขกทมากขึ้น เพราะเค้าแสดงให้เห็นว่าเค้ามั่นคงกับเรา ช่วงปีที่ผ่านมาเวลามีคนมาถามแม่จขกทว่าลูกสาวมีแฟนหรือยัง แม่เราก็จะเล่าถึงแฟนเราอย่างภูมิใจและเปิดเผยมากขึ้น
ทุกอย่างก็ดูจะไปได้ดีระหว่างเราทั้งคู่ค่ะ แต่เหตุผลหลักๆที่จขกทไม่กล้าเกริ่นก้บที่บ้านเรื่องแต่งงานเป็นเพราะว่าพ่อแม่จขกทเป็นคนที่ติดจขกทมากๆ ทั้งชีวิตพ่อแม่ก็มีแต่ทำงานกับเลี้ยงลูกมาตลอด จขกทก็ดันเป็นลูกคนเดียวที่ตามใจพ่อแม่มากๆ ที่ผ่านมาก็เลือกที่จะใช้เวลากับพ่อแม่เป็นหลัก ให้พ่อแม่มาเป็นอันดับ 1 แฟนมาเป็นอันดับ 2 (ซึ่งแฟนก็เข้าใจ) เพื่อนและเรื่องอื่นๆมาเป็นอันดับ 3
เสาร์อาทิตย์ส่วนใหญ่จขกทก็จะอยู่บ้านกับพ่อแม่ พาท่านไปกินข้าวดูหนัง ส่วนช่วงไหนที่ใช้เวลากับแฟนมากหน่อยพ่อแม่ก็จะเริ่มบ่นว่าคิดถึงจังทำไมเสาร์อาทิตย์นี้ไม่ค่อยมาอยู่กับพ่อแม่เลย ซึ่งก็ทำให้เรารู้สึกผิดมากๆ
เวลาที่ออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆพ่อแม่ก็จะบ่นว่าเหงา และชอบพูดอยู่บ่อยๆว่าออกไปข้างนอกอีกแล้วเหรอลูก (ทั้งๆที่จขกทออกน้อยมากกๆๆ เจอเพื่อนเดือนละ 1-2 ครั้งได้) บางทีเวลาจขกทนั่งอยู่บ้านเฉยๆพ่อแม่ก็จะเข้ามากอดและพูดขึ้นมาว่ามีลูกอยู่บ้านใกล้ๆนี่ดีจังเนอะ อยากให้ลูกอยู่กับพ่อแม่แบบนี้ไปตลอดๆนานๆ
ถึงตอนนี้จขกทจะอายุ 32 แล้วและคบแฟนคนนี้มา 4 ปีแล้ว แต่พ่อแม่จขกทก็ไม่เคยถามเรื่องแต่งงานเลยค่ะ เมื่อช่วงปีใหม่ที่ผ่านมาตอนที่พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายมีโอกาสเจอกันครั้งแรกเพื่อทานข้าวท่านก็ไม่เคยพูดถาม ซึ่งก็เป็นเรื่องแปลกสำหรับพ่อแม่ที่ถ้าลูกอายุเท่านี้ก็น่าจะเริ่มสงสัยว่าลูกคิดเรื่องแต่งงานหรือยัง (หรือพ่อแม่ก็ไม่กล้าที่จะถามเหมือนกับที่เราไม่กล้าที่จะบอก)?
จริงๆลึกๆเราก็คิดว่าไม่มีพ่อแม่คนไหนหรอกที่ไม่อยากเห็นลูกเป็นฝั่งเป็นฝา แต่การที่ท่านพูดบ่อยๆว่าไม่อยากให้ลูกไปไหนเลย และการที่ท่านไม่เคยถามเรื่องแต่งงานเลย ก็ทำให้ประโยคง่ายๆว่า “ลูกอยากจะแต่งงานแล้วนะ” กลายเป็นประโยคที่ยากมากขึ้นมาสำหรับเราทันที เรารวบรวมความกล้ามาหลายเดือนแล้วก็ยังไม่กล้าบอกซะดีเพราะไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง เรารู้สึกผิดว่าประโยคนั้นมันมีความหมายลึกๆว่าเรากำลังจะขอพ่อแม่ไปใช้เวลากับคนอีกคนให้มากขึ้น ขอพ่อแม่ว่าต่อจากนี้ไปเราอาจจะไปให้ความสำคัญกับคนอื่นที่ไม่ใช่แค่พ่อแม่แล้วนะ
* เพื่อนๆมีวิธีอะไรในการบอกหรือขอพ่อแม่เรื่องแต่งงานไหมคะ โดยเฉพาะกับพ่อแม่ที่หวงหรือติดลูกมากๆ
* การ “เกริ่น” กับที่บ้านก่อนแฟนจะมาขอ สำคัญมากแค่ไหน ถ้าเราไม่สามารถรวบรวมความกล้าที่จะเกริ่นให้พ่อแม่ฟังได้ซะที และให้คุณแฟนลุยมาถามพ่อแม่เองเลย (เพราะเค้ารู้จักกันอยู่แล้ว) โดยทีเราไม่เกริ่นกล่าวไว้ก่อน มันจะเสียมารยาทมากไหมคะ