ช่วยหาวิธีแก่หน่อยครับ (ถ้าเขียนผิดก็ขอโทษด้วยนะครับ)

ผมเป็นลูกคนเดียวของครอบครัวตอนผมเป็นเด็กพ่อผมดูแลดีเอาใจแต่เมื่อผมอายุ9ขวบตอนปิดเทอมผมไปอยู่กับพ่อที่ในเมืองพ่อผมก็เริ่มให้ทำงานบ้านบางคนก็คิดว่าธววมดาแต่เมื่อผมอายู11ปีพ่อผมเริ่ม เอาแต่ใจ ขี้บ่น ด่าเพราะเหตุผลง่ายๆ เช่น ลืมเก็บจาน เขาก็เรียกผมมาทั้งๆที่เขาบอกให้ไปอาบน้ำแล้วแทนที่เขาจะเก็บให้แทนแต่กับเรียกโดยเสียงว่า ลงมานี่เลย!! ผมก็ลงไปเขาปาจานลงพื้นอย่างดังเลยแล้วเขาก็ด่าหลายเรื่อง เมื่อผมอายุ13(ม.1)เขาบกให้ผมชักผ้าถูบ้าน ผมก็ทำแล้วแต่มีผ้าอยู่ 3 ชิ้นที่ผมลืมและมันลืมจริงๆ บ้านผมถูแล้วแต่เวลาผ่านไปมันมีฝุ่นและมันก็เหมือนไม่ได้ถูเลยผมมาถูใหม่มันก็จะเหนียว พอพ่อผมกลับมาพ่อผมเห็นผมเล่ยโทรศัพท์อยู่และเขาเห็นว่ามีผ้าทียังไม่ได้ชัก3ตัวผื้นมันก็จะเหนี่ยวพ่อผมทั้งด่าว่าและที่แรงที่สุดคือ ปาโทรศัพท์ลงกับพื้นแบบแรงมากขนาดที่ว่า จอแตก แบตบวม เปิดไม่ได้ และช่อมไม่ได้เลยเสียงมันดังไปข้างบ้าน ที่นอนอยู่ก็ตื่นตกใจ และผมไปนอนก็ร้องไห้และคิดจะฆ่าตัวตายแบบที่ว่าจดเลยว่าจะตายวันไหนด้วยวิธีอะไร ผมกลายเป็นโรคชึมเศร้าแต่ก็มีเพื่อนบางกลุ่มที่ยอมรับฟังและช่วย 4สัปดาร์ต่อมาเข้าชื่อให้ใหม่ แต่ระหวา่งที่ผมไม่มีโทรศัพท์การสอบออนไลน์ก็มาเต็ม หลังจากที่ผมได้โทรศัพท์เขาก็บอกว่า ห้ามเอาโทรศัพท์ไปโรงเรียนเด็จขาดเลยนะ!!!! ผมก็แอบเอาไปดพราะผมอยู่ม.1มันก็ไม่ได้เล่นคร้ายเด็ก กีฬาผมก็ไม่ชอบ ก็ได้แต่นั้งคุยจนเบื่อและเรียน ช่วงนั้นผมนั่งนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาเลยเพื่อนก็งงว่าทำไมเพาะปกติผมจะเป็นคนที่อยู่ไม่นิ่งทำไห้เพื่อนหัวเราะแต่มันก็เปลี่ยนไปเมื่อผมเริ่มแอบเอาโทรศัพไปผมก็เป็นเหมือนเดิมจนวันหนึ่งเขาจับได้ว่าผมเอาไปเขาทั้งด่า ว่า ตี จนผมรู้สึกว่า ตัวเองไร้ค่าคิดว่าตัวเองเป็นขยะที่ไม่จำเป็นคิดอยู่อย่างนั้นจนผมเริ่มผูกเชือกเตรียมแขวนคอ แต่ความคิดที่เพื่อนของผมบอกก็ย้อนมาว่าถ้าเราไม่จำเป็นก็ไม่ต้องแคร์หลอกมันอยู่ที่เราทำนะผมเก็บเซือกและทิ้งเชือกไปและลองทบทวนว่าผมมีประโยชน์อะไรผมก็รู้ว่าผมอยากเป็นเชฟพอผมบอกพ่อ(เขา=พ่อ)ผมว่า พ่อผมอยากเป็นเชฟ แล้วพ่อตอบมาว่า    คนอย่างอะนะอยากเป็นเชฟไม่มีวันเป็นจริงหลอก ตอนผมนอนผมร้องไห้และคิดแล้วคิดอีกจนผมหลับไป
ก็ผมขอจบเพียงเท่านี่นะครับเรายังมีอีกนะครับแต่ผมต้องไปทำงานแล้วเรื่องนี่ผมนำมาจากเพื่อนคนหนึ่งที่ประสบปัญหาเกี่ยวกับเรื่องนี่ก็มาดูเอาเป็นกำลังใจต่อไปนะครับ
และ คุณจงคิดไว้นะครับว่า จงอย่าคิดว่าตัวเองด้อย หรือ อย่าคิดว่าตัวเองเก่งเกิน แต่ให้คิดว่าเราทำอะไรได้เราทำอะไรแล้วดีนะครับ