ไม่มีมุมมองเธอฐานะสมองเป็นหมอ ไม่สนบุญกุศล ไม่สนใจเจ้าของเธอด้วยที่ไม่ระบุว่าเป็นใคร ไม่มีใครคบกับผมเลย

สวัสดีครับ พบกับคุกกี้คามุอิกันอีกครั้ง

ผมขอย้อนกลับไปตอนประถมหกเรื่องอาละวาดหน้าประตูใส่ผู้หญิงคนนึงอีกห้องคนที่หน้าเหมือนแพะ ตอนนั้นผมไม่ควบคุมอารมณ์ มักไม่ชอบถูกขัดใจ แต่ไม่ใช่ความรัก ไม่รู้นี่หว่าว่าคุณเธอคิดกับผมก็ใครอายๆก็ไม่บอกให้ผมรู้แหละ ส่งผลมาถึงปัญหาตอนโต ผมไม่รู้เรื่องอะไรด้วยจนเข้ามหาหวิทยาลัยถึงรู้และตอนนั้นปัญหาคนที่สามเพิ่งเข้ามา พ่อแม่ก็เอายัยหน้าแพะมาคลุมถุงชน คือผมไม่ชอบไม่ได้หรอครับ

เขาว่าผู้หญิงไม่ถอดใจง่ายๆ เสียด้วย เรื่องตอนนั้นคือเป็นผู้หญิงเรียน จิตใจดี เคยเรียนแพ้ผมมาแค่ไม่กี่ครั้ง ตอนเด็กผมเคยเรียนสูงมาก่อนแต่สังคมหลากหลายไม่เหมือนมัธยม

ตอนที่ผมเข้ามัธยมต้น ก็เข้าคนละโรงเรียนกันไป ผมก็พบหน้าปลาบู่ตอนนั้นเห็นตอนถอดแว่นออกก็แอบสนใจ บอกเพื่อนเก่าประถมที่มาจากห้องเด็กเรียนแล้วมันก็ไปประกาศเรื่องคุกกี้ชอบปลาบู่ แค่ปลาบู่รู้เรื่อง เธอก็ไม่สามารถเป็นเพื่อนกับผมได้ เอิ่มเราไม่เคยคุยกับเขามาก่อนที่เราจะเป็นผู้ใหญ่ เป็นหมอไปแล้วก็ไม่ยอมบอกอะไร ผมติดต่อทางไลน์ไปฝ่ายเดียว

ผลการประกาศข่าวชอบยัยปลาบู่ทำให้เขาไม่พูดผมก็ไม่รู้คำตอบใช่มั้ยล่ะ ปลาบู่ทำไมเรียนเกรด 4 ตลอด ได้จนมอสามเขาเริ่มมีเริ่มเรียนลดลง แต่พื้นฐานที่เขามีความรู้ เขาไปต่อมัธยมปลายที่อื่นที่พัฒนา ที่ดีกว่า

ตอนแรกๆผมก็ทนเจ็บกับเขาเริ่มหลงขอเรียกหลงนะไม่ใช่รัก ไม่เคยมีความดูแลใคร เริ่มตอนมอสอง ผมเริ่มบ้าสาวแว่นเป็นครั้งแรก เขาไม่ยอมคุย แล้วผมผิดตรงไหนวะที่ผมดูปลาบู่เกลียดผมไม่สนใจความรู้สึกหน้าแพะเลยจากช่วงเวลานั้น เพราะผมอ่านใจคนไม่ได้ นี่คือปมด้อยเลยนะ

ตอนที่เขาย้ายไปแล้ว ผมไปฝังใจกับตัวเขาอะ ไม่เข้าใจเรื่องสูญเสีย หน้าแพะมันคงคิดว่าคุกกี้ไปไหนมาไหนแล้ว ฉันสับสน ปลาบู่ไม่ใช่คนเดิมที่เกรดเยี่ยม เที่ยวโน่นเที่ยวนี่ ตอนนั้นไม่ค้นหาข้อมูลหรอก ผมมารู้มาค้นตอนเป็นผู้ใหญ่ ทำไมปลาบู่เป็นหมอได้โดยสอบซิ่วด้วย ผมรู้สึกว่าไม่ใช่สิ่งที่ผมตามหา เขาไม่บอกอะไรและไม่รักผมมาตั้งแต่มัธยมด้วยหรือเปล่าก็ไม่รู้

ถ้าเกิดว่าผมไม่รู้อะไรเลย ผมคบไม่ได้ใช่มั้ยครับ คนที่มีจิตใจงามบุญกุศลต้องมีคนรักมากมายแต่จะจริงหรอครับ แค่หน้าแพะแล้วผมก็ดันไม่ชอบคู่หมั้นคนคนเนียะ แล้วเขาก็เปลี่ยนแปลงเป็นเรียนน้อย ท่องเที่ยวตอนมอปลายโดยผมเดาว่าเหตุผลเป็นเพราะปลาบู่เข้ามาในชีวิตผม ผมทำแบบนี้ไม่ถูกหรอครับ ไอ้ผมเข้ากับเพื่อนจิตใจดีบุญกุศลไม่ได้ เขาหาว่าผมคบไม่ได้เพราะปลาบู่ไม่รักผมจริงที่ผมหลงอยู่และเพื่อนจิตใจดีบุญกุศลก็แอนตี้ผมกับปลาบู่มาก ตอนที่ผมไปพัวพันกับรุ่นน้อง ผู้หญิงคนที่สาม ขอเรียกน้องเขาว่าแม่วัวละกัน ที่เข้าไปตีซี้ที่ห้องสมุด คุณว่าหน้าแพะล่ะตอนนั้นเขาจะคิดอะไรอยู่ จนวันนึงผมไปหวงแม่วัวเข้าหลงเข้าจริงๆแค่วันที่เขาจับมือกับรุ่นพี่ ไอ้คุกกี้มันเดินทางอะไรของคุกกี้วะ และพอปลาบู่ได้กลับมาเยี่ยมตอนมอหก เป็นครั้งแรกที่เขามายิ้มให้ทั้งๆที่ไม่เคยเป็นมาก่อน บางทีจุดนี้ผมเก็บจดจำมาตลอด ผมคิดว่ารอยยิ้มมันหมายถึงสัญญา สองใจตอนนั้นแบบว่าจะไปหาแม่วัวอยู่แล้วปลาบู่ก็เปลี่ยนมาแสดงออกแบบนี้ ถ้าเกิดว่าตอนนั้นคือคบไม่ได้จริงขึ้นมา เขายิ้มให้เฉยๆหรอครับ ไม่คิดกับผมหรอครับ '_'

และตอนนี้ผมไปไหนมาไหนก็หาคนรักผมยากเพราะผมเปลี่ยนนิสัยเสียให้ดีขึ้นคนไทยมันก็ไม่เชื่อ มันหาว่าผมต้องรับกรรมตามสนองที่ผมทำกับแพะ ผมไม่รับเฟ่ย

เมื่อผมคลั่งแม่วัว ผมหยุดคลั่งไปดื้อๆ เพราะมีเพื่อนบอกถึงปลาบู่ชอบผมเข้าแล้ว เขากลับมาแล้วเท่านั้นเอง เข้าใจผิดหมดเลย ผมถูกพ่อแม่จับหมั้นกับหน้าแพะตอนนั้น และผมไม่รับรู้เรื่องหน้าแพะ ผมผิดตรงไหนที่ผมไม่ชอบทั้งหน้าแพะและบุญกุศล เอาแต่สมองด้อยเพื่อตัวผมเองและผมไม่ชอบพ่อแม่ตัวเอง

ถามว่า ถ้าไม่ใช่หน้าแพะ พ่อแม่จะตัดขาดลูกคนนี้ก็เชิญ ทำไมไม่ส่งเสริมความคิดของลูกที่ขัดกับพ่อแม่ล่ะ

ผมคงถูกหาว่าคบกับเพื่อนไม่ได้เลย ปลาบู่ยังไม่รัก แต่ทว่าคนที่มารักปลาบู่ด้วยมันชักเริ่มมีปริมาณยังไงๆแล้ว คุณเธอก็มีความรักรักครับ น่าจะผิดหวังน่ะแหละก่อนที่จะมีปัญหาให้แฟนเธอ เธอไปมีความรักชายคนนั้นเขาคงปฏิเสธและบอกว่าให้ปลาบู่เปลี่ยนชีวิตเป็นหมอไป จงดีไป ปัญหาเกิดเพราะผมไม่มองเขาด้านบวก แต่แพะจะด้อยอะไรผมไปมองบวกน่ะสิ แต่ผมดันไม่ชอบเขาว่ะ

ผมบอกทุกคนเลย ผมไม่สนใจที่ผมมีแพะและไม่สนใจคนที่เป็นแฟนปลาบู่ด้วย เรื่องอะไรผมผิดตรงไหน คนไปหลงรักปลาบู่ไม่ชอบผมเพราะผมมันเคยนิสัยแย่ เออ ผมก็ไม่กลัวมันด้วยเหมือนกัน

มีคนเขาบอกว่าหลังจากที่ผมคลุมถุงชนกับแพะ ปลาบู่มีลูกกับแฟน ผมไม่มีกับลูกแพะ ผมเป็นขยะตรงไหนที่ยังคิดติดต่อกับปลาบู่ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ตอบอะไรมาก็ตาม และแพะที่ไม่เจอกันอีกแล้วน่าจะมีตื๊อ ตามติด
แพะไม่ใช่คนด่าขยะอะไร ผมก็ดันไม่ชอบเขา ให้ตายสิพับผ่า มันเหมือนเพลงสแตมป์ อภิวัชร์เลย แต่ผมไม่เหมือนแสตมป์ตรงที่แสตมป์เขาเป็นจุฬา แต่ผมว่าผมและปลาบู่ไม่ใช่หัวกะทิอะ ผมผิดหรอที่คิดแบบนี้

และเกิดปัญหา ตอนโตผมมัวแต่รับรู้ตามข่าว แฟนของปลาบู่น่าจะถูกปลาบู่ทิ้ง หมอนั่นไม่มีการระบุตัวตนได้ว่าเป็นเพื่อนเด็กหัวกะทิที่มัธยมหรือไม่ และเพื่อนต่างมัธยมก็ไม่มีสาเหตุในการมาพบเจอกันบ่อยๆ ผมรู้แล้ว ปลาบู่ไม่ใช่นักบุญ แต่เพื่อนต่างมัธยมมันก็บอกว่าแพะเป็นนักบุญนะ มันชอบผมมากๆนะ ผมไม่เลือก เหมือนบอกว่าปลาบู่จะด้อยยังไงมันไม่ชอบผมเลยจริงๆ พับผ่าเอ้ย

ผมว่าปลาบู่ไม้ใช่หมออะ ตัวผมยังไม่ใช่เลย ผมจะผิดตรงไหนครับ แพะมันไม่สามารถแทนกับปลาบู่ เออ ผมมันคบไม่ได้สินะ นักสืบแบบนี้

และผมก็ไม่มีใครคบเป็นพิเศษหรอก บังเอิญมีช่องทางติดต่อปลาบู่ได้แล้วก็เลยรู้สึกว่าแฟนเธอน่ะ เธอไม่สนหรอก เธอมาอยู่กับคนอื่นด้วย และผมยังคิดว่า แฟนเธอแพ้ผมด้วย โดยผมด้อยกว่าแฟนหลายด้านผมอาจจะชนะก็ได้ อะอะผมไม่มีหลักฐาน ผมไปแย่งชาวบ้านด้วยข้อมูล ไม่ได้แย่งด้วยการโกง มันจะดีจะหล่อแค่ไหนผมไม่สนใจมันหรอก มันไม่กลัวผมผมก็ไม่กลัวมันด้วย ดีไม่ดีปลาบู่ที่ผมคิดไปมา มีข่าวใหม่ได้เหมือนกัน คือถ้าผมไม่สนข่าวเดิมๆอีกต่อไป หวังว่าปลาบู่ไม่น่าจะมีใครรักเธอจริงๆ


เอิ่ม ผมชักหน้าซีดแล้วสิ ยัยหน้าแพะน่ะหรอมีลูก ผมไม่เกี่ยวนะ

ปัญหาคือผมตัดใจได้ตั้งนานแล้วหลังจากคิดไปแล้วปวดใจเจ็บใจมาแปดปี ไม่คิดเรื่องข้อมูลแล้ว ส่งข้อความหาเมื่อมีหนทางติดต่อ แต่การที่เขาไม่เคยยอมคุยกันมาก่อน ไลน์ไปเขาก็แค่อ่านเขาไม่ตอบอะไรกลับมา เขาโกรธผมอยู่หรือเปล่านะ แต่ผมว่าผมขอไลน์บอกเรื่องราวต่อไป ผมเชื่อว่ารอยยิ้มคือสัญญา...คิดไปเองเหรอ?

ใครบ้ากันแน่ ผมหรือแฟนปลาบู่ แฟนเธอที่ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นเพื่อนคนใด ผมก็ไม่รู้ความจริง

แฟนระบุออกมาเป็นไปได้สักสองคน แต่ผมไม่สนแล้วตอนนี้ เพราะเพื่อนๆเสียสติไปหมดแล้ว  ผมก็ไม่สนใจการดึงปลาบู่แล้วถึงผมจะหมั้นกับแพะก็ตาม

และคุณเธอจะรักไม่รัก ผมอยู่มันอย่างงี้แหละ จนกระทั่งผมจะเข้าวงการเพราะเรียนนิเทศ ห้ามเปลี่ยนช่องนะขอร้องเลย เออผมมีคนไม่ชอบผมเยอะมากผมก็จะทำให้มันชอบผมเท่านั้นเมื่อผมเข้าวงการ ผมบ้าปะเนี่ย?

การมีปัญหากับความรัก ผมไม่มองเขาเป็นหมอที่จิตใจรักมนุษย์ ไม่รักผมแล้วไง และผมไม่เอาบุญกุศลมาเกี่ยวด้วย

แบบนี้ ใครไม่อยากคบกับสมองแย่  ไม่มีอนาคตที่แน่นอน  คนเหล่านั้นก็ไม่ต้องคบกับผม

'_'  ผมตอนเล็กมีคนรักหรือยังนะ ตอนเล็กหน้าผมยังกะหม่ำจ๊กมก เอิ่มชอบผมจริงๆ ผมเคยบ้าบอ แย่ขนาดนั้น

ผมเริ่มเปลี่ยนหน้าครั้งแรกก็หลังจากที่ผมกลายเป็นคนธรรมดา มอสาม ใบหน้าแลกมากับสมองเลย และตอนที่ผมเริ่มหล่อแบบจริงจัง คือมอห้าเป็นต้นมา

ผิดพลาด  ปลาบู่ไม่ชอบตอนหล่อเหรอเนี่ย...แพะที่ชอบผมมาแต่ต้นยังรอคอยผมตลอด หรือแพะเปลี่ยนไปแล้ว ตอนผมหน้าเหมือนหม่ำเขาชอบผมมากกว่าตอนโต ผมรับไม่ได้นะ

มีคนให้ข่าวว่าผมมีคนที่รักผมจริง แต่ผมยังกังวล เพราะกลัวเป็นหนึ่งในแสน ถ้าหลุดมือไปผมขึ้นคานแหง เนื้อคู่ไม่สวยงามแต่เขามารักเราก็ดี และแพะล่ะไม่สวยงามแต่ผมไม่สนเขามาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เรื่องมากเนอะ เพราะแยกแยะบุญกับการเรียนออกน่ะเอง โลกแห่งเนื้อคู่ผมมันไม่ใช่บุญหรือเรียนสูง

มีแพะก็ไม่เอา จะเอาคนด้อยกว่าแพะ
หรือทุกอย่างทั้งหมดนั้นผมมันไม่ดีเองหรือ

ขอบคุณที่ติดตามอ่านเรื่องราวสติเพี้ยนของผม นามแฝงคุกกี้คามุอิ จตุบทจูไลน์  ' w '

สรุปแล้วไอ้คุกกี้ไม่มีใครอยากคบด้วยเพราะมันเป็นซะอย่างนี้หนิ