โตในระดับนึงแล้ว แต่ยังโดนแม่เอ็ดแม่ว่าเหมือนเราเป็นคนไม่มีสมอง

เราอายุเกิน 30+ แล้ว แต่ไม่ว่าจะทำอะไรไม่เคยเป็นตัวเองเลยในเรื่องของความคิด หรืองานที่ทำ ที่บ้านทำอาชีพค้าขาย ค้าส่ง ขายของ แต่เราไม่มีโอกาสเลยที่จะได้เรียนรู้งานดั้งเดิมของพ่อแม่ และมีความรู้สึกว่าเขาปิดกั้น จนวันนึงได้เริ่มคิดค้าขายด้วยตัวเองจากขายของออนไลน์ ขายเสื้อผ้า ขายกระเป๋าและเริ่มมาค้าขายอย่างจริงจังตอน อายุ27-28 มีทุนอยู่ก้อนนึงก็เริ่มทำมาเรื่อยๆ แต่เริ่มตั้งแต่วันแรกเราไม่เคยได้รับแรงสนับสนุนเลย ไม่เคยเห็นด้วย ไม่ให้แม้กระทั่งรถใช้งานหรือคนงานแรงงาน  จนทำให้รู้สึกว่านี่เราเป็นลูกเขาไหม ทำไมไม่เคยสนับสนุนเลย ผ่านไปสักระยะ เราตัดสินใจออกรถบรรทุกของเองแล้วก็ทำงานของเราเรื่อยๆ เราไม่มีคนงาน เพราะ เราคิดว่าพนักงานที่มีอยู่น่าจะพอช่วยเราได้ แต่เรากลับกลายเป็นทำให้พนักงานเหนื่อยเมื่อเวลาผ่านไปเขาพอที่จะให้เราได้ทำบ้าง เราทราบดีว่างานมันเพิ่มขึ้นจากเดิม แต่เราไม่เคยได้นิ่งนอนใจ เวลามีงานจะแจ้งไปทุกครั้งเพื่อจัดสรรงาน แต่เราก็คอยถูกด่าตลอดว่าเราไม่มีสมองคิด งานซ้อนงาน พนง.เหนื่อยล้า  หรืออะไรก็ตามแต่  จนทำให้เรารู้สึกว่าอะไรบ้างที่ทำให้เราเดินหน้า เราทำงานเพื่ออยากหาเงินมาเยอะๆเพื่อใช้หนี้สินที่มี แต่บางทีเราเริ่มไม่มีแรงไปต่อ มันท้อนะ มันไม่มีแรงสนับสนุนดีๆ มีแต่คำด่า คำดุถูก  คนเราอายุ30++กว่าปีแล้ว ยังคอยกลัวหรือระแวงอะไรแบบนี้อยู่ บางทีมันก็ย่ำอยู่กับที่เพระาเราเลือกตัดสินใจอะไรเองไม่ได้เลย ถ้าเขาไม่ปล่อยให้เราได้มีความสามารถคิด หรือลองผิดถูก อนาคตเราไม่รู้ว่าใครจะตายก่อน ถ้าเราไม่เคยได้ลองคิดทำ มันจะได้หรอ อีกอย่างงานทุกงานคือรายได้ที่เราอยากจะนำเงินก้อนนี้มาใช้หนี้เพียงแต่วันนี้ในสิ่งที่เราทำ เราพูดออกมาไม่ได้  เราวางแผนไม่ว่าจะเป็นเงินออม หุ้น หรือรายได้จากการค้าขายต่างๆไม่ใช่ว่าเราจะทำแล้วไม่ให้เขา เพียงแต่เราขอเวลาเพื่อที่จะมีเงินลงทุนแล้วไม่ไปรบกวนเขาเท่านัน  เคยคิดเลยว่าอยากจะเทของขายให้หมดแล้วเอาเงินที่มีระหว่างค้าขาย มันก็หลายล้านบาทเพื่อให้เขาไปใช้หนี้แล้วเราก็เลิก ทุกครั้งคือความน้อยใจ เสียใจ และขาดกำลังใจ มันไปได้ยากมากจริงๆ