ครั้งหนึงในชีวิจผมเคยเจอผู้หญิงคน1ที่ดีที่สุดในชีวิตผมจำชื่อเธอไม่ได้เพราะเป็นเวลาสั้นๆเอง แต่ผมจำความหมายของชื่อเธอได้ ชื่เธอหมายความว่า ตลอดไป หรือ นิรันดร เธอเป็นพี่ผม2ปี ตอนนั้นผมอายุ8ขวบ ผมป่วยหนักเลยได้ไปนอนในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ผมได้เจอเธอที่นั่น เธอเป็นโรคร้ายแรง ซึ่งหมอไม่อาจรักษาได้ ดังนั้นเธอได้แต่รอวันตายมาถึงเท่านั้น. พ่อเธอได้ส่งเทอมา แต่ไม่เคยมาเยี่ยมเลย. และครอบครัวเขาไม่ใครที่จะเข้าใกล้เทอเลย. เทออยุ่ที่นั่นก่อนผม2เดือนแล้ว.  อยู่มาวันนึงเพื่อนของผม(ผู้หญิงที่มาจากเมืองเดียว)ได้ออกชวนผมไปเดินเล่น เราเดินผ่านห้องของเธอ ผมเห็นเธอมองมาที่ผมแล้วน้ำตาเธอไหล. ผมได้เดินเข้าไปใกล้ๆแล้วถามว่าเทอเป็นอะไรรึ? เทอไม่ตอบไม่พูดไรเลย. เพื่อนผมวิ่งมาดึงมือผมแล้วเราก็วิ่งออกมา. เพื่อนผมบอกว่าเทอเป็นโรคร้ายแรงอย่าเข้าใกล้เทอ. นั่นแหล่ะทำให้ผมสงสารเทอผมเลยหาเวลาไปเยี่ยมเทอ วันนึงผมกำลังเดินไปผมเจอแม่ของเทอมาเยี่ยมเทอแม่ของเทอบอกกับผมว่าอย่ามาใกล้ห้องนี้นะ ลูกป้าเป็นโรคร้ายแรง. ผมเข้าไปใกล้ๆป้าเขาแล้วบอกว่าผมไม่กลัวหรอ. ขอเข้าไปดูเทอได้มั้ย? ป้าเขาบอกว่า อย่าตายหรอ? ผมตอบว่า อย่างมากก็แค่ตาย!!! ผมวิ่งเข้าไปในห้องเห็นเทอร้องไห้อยู่ ผมถามเป็นไรอ่ะ ไม่ต้องกลัวเทอรอดแน่ เขาบอกว่าไม่มีทางหรอ เขาก็ถามชื่อผม ผมก็บอกเขาไป เขาบอกกับผมว่า เธอเป็นคนแรงที่เข้ามาในห้องนี้เลยนะนอกจากหมอ ขนาดแม่เรายังไม่เข้าเลย เขาพูดมาเหมือนคนหมดหวังหมดแรง ผมบอกเขาว่า เทอสวยมาก เขาตอบว่า ขอบคุณ แล้วเขาก็ไม่พูดกับผมอีก. ผมอยู่ๆผมก็ออกมา.  ผ่านมา1วันผมก็กลับไปเยี่ยมเทอต่อ ผมเอาขนมไปฝากเทอ แต่เทอไม่กินเลย เทอยังบอกกับผมว่า จะมีประโยชน์อะไรอีก? ผมตอบว่า ถ้าจะตายก็ตายแบบมีความสุขสิ เขาก็ร้องไห้แล้วบอกว่ายังไม่อยากตาย แต่คงทำไรไม่ได้ ผมเข้าไปใกล้ๆแล้วกอดเทอไว้ เทอบอกกับผมว่า เทออยากตายด้วยหรือไง? ผมบอกไปว่า อย่างมากก็แค่ตาย เทอก็ยิ้มใส่ผม. เทอบอกว่าเทออยากตายหรอ ผมตอบว่าไม่อยากหรอ แต่ ผมไม่กลัวตาย คนกลัวตายมักชีวิตสั้น.  เทอก็บอกกับผมว่า ผู้หญิงที่มากับผมคือแฟนผมสินะ เธอโชคดีมากที่ได้เทอเป็นแฟน ผมตอบไปแบบกวนๆว่า ใช่ๆ เทอโชคดีมากเลยนะ ที่ได้ผมเป็นแฟน. เธอถามผมว่านี่เทอหมายถึงใครผมก็ตอบไปแบบไม่คิด...เทอไงแฟนเรา เขาก็เงียบไปเลย  ผมบอกเขาว่าถึงเวลาหมอนัดแล้วผมไปแล้วนะ. วันต่อมาผมก็ไปหาเขาอีก ผมก็ไปอยู่กับเขาทุกวันเลย ผมไปหาเขาบ่อยทำให้ผมได้หลงรักเขาเลย อันนี้ยอมรับ555 วันนึงผมได้ชวนเทอออกไปเดินเล่น ผมถามว่า เทอมีแฟนยังหรอ เทอก็เล่าเรื่องของเทอให้ผมฟัง ช่างเศร้าเหลือเกิน เพราะโรคของเทอทำให้เขาเลิกกัน เราได้เดินขึ้นไปบนภูเขามองกลับมาในเมือง ผมเห็นน้ำตาเทอไหลออกมา ผมเช็ดน้ำตาเทอแล้วบอกว่า"ไม่ร้องนะ" ผมก็กอดเทอไว้""""คิดสิเกิดไรขึ้น5555""""ผมได้จูบเธอด้วยนะ5555""" ผมก็ได้เป็นแฟนตั้งแต่วันนั้นมา เราไปเที่ยวด้วยกันบ่อยมากเกิอบทุกวัน เราไปร่องเรือเล่นทำให้เธอสบายใจขึ้น และแล้ววันเวลาของเธอก็มาถึง ระหว่างร่องเรืออยู่เธอบอกกับผมว่า "เราคงไปไม่ถึงโรงพยาบาลละ ช่วยแบกเราไปหน่อยนะ" ผมตอบไปว่า"พูดบ้าไรของเทอ?" เธอก็ลงจากเรือแล้ววิ่งขึ้นมาบนถนนใหญ่ แล้วบอกว่า"เราไม่ไหวแล้ว" "เรารักนายนะ" จากนั้นเขาก็ล้มไปบนพื้น ผมก็วิ่งไปกอดเธอแล้วพูดว่า "แข็งใจไว้นะ" ผมดูเหมือนหัวใจเขาหยุดเต้นแล้วผมวางเธอแล้วตะโกนดังๆว่า ทำไมๆๆๆ ผมแบกเธอวิ่งขึ้นเขาไป ทำไมอยู่ๆผมก็ได้ยินเสียงหัวใจเธอยังเต้นอยู่ แล้วก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอ เธอบอกว่านี่เราตายแล้วหรอ ผมตอบว่าเธอยังไม่ตายนะ เธอยังอยู่หลังผมนี่ ผมวางเธอลงแล้วกอดเธอแน่นๆแล้วพูดว่าไม่ทิ้งผมไปไม่ได้หรอ เธอตอบว่านี่คือลิขิตสวรรค์เราแก้ไม่ได้ ผมก็แบกเธอมาในห้องแล้วเรียกหมอมาดู แน่นอนว่าหมอด่าผมหนักเลยครับ ที่ด่าไม่ใช่เพราะผมพาเธอไป แต่เพราะผมเข้าใกล้เทอ ผมตะโกนใส่หมอว่า อย่างมากก็แค่ตายจะกลัวไร หมอก็ไล่ผมออกมาแล้วปิดประตู ผมก็ยังไปหาเธอบ่อยๆ คืน1เรานัดกันจะไปเดินเล่นดูดาวกัน แต่คืนนั้นผมมีนัดกับหมอด้วยทำให้ผมไปหาเธอไม่ได้ (เธอเสียใจมากเลยนะ) เช้าวันต่อมาผมตื่นเช้าแล้ววิ่งไปหาเธอ แต่ไปถึงห้องว่างเปล่า ผมก็วิ่งถามหมอ. หมอบอกว่า เขาอยู่ห้อง ICU ผมก็วิ่งไปดู แต่เธอนอนนิ่งๆไม่หายใจแล้ว หมอปิดเขาด้วยผ้าขาว ผมเสียใจมาก ทำไมเขาถึงไม่รอผม ผมกลับมานอน เช้าวัน1แม่เขามาหาผมแล้วบอกว่านี่คือจดหมายของหนู ผมหยิบมันมาเปิดอ่าน ในจดหมายเขียนไว้ว่า "สุดที่รัก เรามีความสุขมากเลยนะ ที่ได้เจอเธออ่ะ ขอบคุณสำหรับอ้อมกอด ขอบคุณสำหรับเวลา ขอบคุณทุกๆอย่างที่ทำให้เรามีความสุขก่อนตายนะ เราก็รู้ว่าเวลาของเราเหลือไม่มากแล้ว เราแค่ไม่อยากบอกเธอนะที่รัก เราขอโทษนะ เรารักเธอ เธอคือชีวิตและลมหายใจ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป จาก แฟน" ผมอ่านจบทำให้ผมเสียใจมากเลย ผมไม่อาจรักษาเธอไว้ได้ เธอได้จากไปแล้ว
เธอคือคนแรกที่ทำให้ผมรู้จักคำว่ารัก และรักคืออะไร รักคือการให้ที่ไม่หวังผลตอบแทน รักคือการให้ที่ไม่มีเงื่อกข่าย เธอทำให้ผมรู้จักให้อภัย และผมไม่อาจลืมเธอได้.......
ผมอยากบอกอะไรเกี่ยวกับผมก่อนเจอเธอคนนี้ให้หน่อยนะ ก่อนหน้านี้ ผมได้ชอบผู้หญิงคนนึงมากๆเลยทีเดียว ผมบอกรักเธอทุกวัน เราเรียนให้เดียวกัน ป.เดียวกันเรามักเรียนเก่งเท่ากันแต่ผมได้เป็นหัวหน้าห้องทุกครั้งเลย เทอก็เป็นรองหัวหน้าทุกครั้ง เราก็สอบได้ที่1บ้างที่2บ้างแต่1เยอะกว่าแต่เธอก็1บ้าง2บ้าง3บ้าง ผมชอบเทอมากๆเลยนะ แต่ดันไม่ชอบผมเลย เธอทำให้ผมเสียใจครั้งนึง เธอได้สร้างละครล่อผม เธอจูบกับผู้ชายคน1ประชดผม ทำให้ผมเลยเลิกชอบเขา จากนั้นผมก็ปฏิเสธผู้หญิงทุกคนที่มาตื้อผม เทอคนนั้นที่ผมชอบก็มาสนใจผมแต่ผมก็ไม่รุ้สึกไรกับเขาอีก  จนกว่าผมมาเจอเทอคนนี้ นี่แหล่ะรักแรกผม ผมคิดถึงคุณนะที่รัก เรื่องของผมเป็นไง ใครอ่านจบบ้างรู้สึกยังไงละ นี่เรื่องจริงที่เกิดกับผมนะ