ผมจะช่วยเด็กผู้หญิงคนนี้ยังไงดี ?

ยาวนิดนะครับ
เด็กคนนี้เหมือนจะโดนเก็บมาเลี้ยงครับ
ครอบครัวที่เลี้ยงทำอาชีพขายอาหาร ผมเห็นเด็กคนนี้เดินเสร์ฟอาหารทั้งวัน
ตั้งแต่เล็ก ๆ ตอนนั้นก็นึกชื่นชมเขาหละครับว่ารู้จักช่วยพ่อแม่ทำงาน เพราะยังได้ไปโรงเรียนอยู่

แต่พอขึ้นมัธยมเหมือนเขาจะได้ไปเรียนแค่เทอมกว่า ๆ ก็ไม่เห็นไปเรียนอีก ถามพ่อแม่เด็ก อ้างว่าเขาไม่ตั้งใจเรียน
เลยให้ออก คราวนี้เด็กได้ทำงานแบบฟูลไทม์เลยหละครับ ตั้งแต่แปดโมงเช้า กว่าจะเลิกงานบางวันสี่ทุ่ม ค่าแรงได้
วันละยี่สิบบาท แล้วด้วยความที่ไม่ใช่ลูกเขาจึงถูกกดขี่สารพัด วันไหนทำอะไรไม่ถูกใจ คนเป็นแม่ดุด่าแบบแรง ๆ
วันไหนหนักหน่อยก็โดนตี ทั้งมือทั้งไม้ ได้ไปห้ามไว้ก็หลายหน
มีครั้งนึงแฟนผมทนไม่ไหวเคยโทรไปร้องเรียน พม. เรื่องใช้แรงงานเด็ก เขาส่งเจ้าหน้าที่มานะครับ
แต่มาถามหาคนร้องเรียนกับคนละแวกนั้น ดีว่าคนที่เขาไปถามไม่ใช่พ่อแม่เด็ก ไม่งั้นเรื่องคงยาว แฟนผมเลยเลิกยุ่งไปพักนึง

เด็กคนนี้ก็โดนโขกสับมาเรื่อย ๆ มากบ้างน้อยบ้างแล้วแต่สถานการณ์ แต่งานก็ยังทำหนักเหมือนเดิม คือทั้งเตรียมของ
เสิร์ฟ เก็บโต๊ะ ล้างจาน แล้วลักษณะร้านคือคล้าย ๆ ศูนย์อาหารซึ่งกว้างพอสมควรแล้วเขาเป็นคนงานคนเดียวของร้าน พ่อแม่เขาผัดกับข้าวอย่างเดียว คิดดูว่าเขาจะเดินไกลแค่ไหนในแต่ละวัน วันหยุดไม่มี คือขายเกือบทุกวัน ปีนึงผมเห็นหยุด เฉพาะเทศกาล กับเขามีธุระจริง ๆ เขากลับมาผมก็ถามว่าไปเที่ยวไหน ทุกครั้งจะได้คำตอบเดิม ๆ คือ "พ่อแม่เขาก็ไปเที่ยวของเขา หนูอยู่ทำงานบ้าน กับทำความสะอาดบ้านไว้รอเขา " ผมกับแฟนก็ได้แต่สงสารแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ก็มีเรียกให้ทานขนมทานข้าวบ้าง  บางวันน้องอยากกินขนมต้องรอให้แม่เขาไม่อยู่ค่อยกล้าซื้อกินก็มี

จนน้องเขาโตขึ้นเรื่อย ๆ คือเริ่มเป็นสาวหละตอนนี้คือน้องอายุ 18  สถาณะการณ์ทุกอย่างยังเหมือนเดิม แต่เด็กมันคงโตขึ้น อาจจะด้วยฮอโมนหรืออะไรก็ไม่รู้ เขาเริ่มมาบ่นกับแฟนผมว่าเขาทนไม่ไหวแล้ว ไม่อยากทนอยากจะหนีออกจากบ้านแล้ว อยากไปหางานทำที่กรุงเทพ แฟนผมก็บอกให้เขาใจเย็น ๆ
หรือถ้ามันไม่ไหวจริง ๆ ก็ให้บอกกันว่าจะไปไหน ตอนนี้ก็ได้แต่แนะนำให้ไปหาบัตรมาติดตัวไว้ เพราะเขาเคยเล่าให้ฟังว่าแม่เขาเก็บเอกสารพวกนี้ไว้หมดเลย ล่าสุดน้องเขาโดนตีโดนด่าแล้วก็โดนไล่ให้ออกจากบ้านคือวันนั้นจะไม่อยู่แล้วมาลาแฟนผม แฟนผมก็ปลอบพร้อมกับบอกให้ทนเดี๋ยวเขาจะลองหาที่ฝากงานให้ จะได้ไม่อยู่ไกลหูไกลตา ตอนนั้นคืออยากให้น้องเขาใจเย็น ๆลงด้วยแหละ

ทีนี้แฟนก็มาปรึกษาผมว่าจะช่วยน้องเขายังไงดี ใจจริงแฟนอยากรับน้องมาอยู่ที่บ้านด้วยเลย แต่ติดตรงบ้านผมกับร้านนี้คือไกล้กันมาก มีเรื่องมีราวแน่ ๆ แล้วแม่ของเด็กนี้ก็ปากร้ายสุด ๆ เป็นที่รู้กันดีของคนแถวนั้น

คือที่ผมคิดไว้คือ ฝากงานให้เขาที่ร้านอาหารของเพื่อนที่ต่างอำเภอ ได้ค่าแรงได้โอ มีที่อยู่ให้ มีวันหยุด แล้วเพื่อนก็รับปากกับผมแล้วว่าจะให้น้องมันได้เรียน กศน. ต่อ เพื่อนคนนี้ผมมั่นใจว่ามันเป็นคนดีคนหนึ่ง น้องไม่หนีเสือปะจรเข้แน่นอน แล้วครอบครัวผมกับเพื่อนก็ไปมาหาสู่กันบ่อย ๆ คือน้องน่าจะยังอยู่ในสายตา
อีกทางนึงคือ จะส่งน้องไปอยู่กับแม่ผมที่อีกจังหวัดนึง แม่ผมเป็นข้าราชการเกษียณแล้วอยู่บ้านเลี้ยงหลาน แล้วค่อยหางานให้เขาทำแถวนั้น

แต่ปัญหาตอนนี้คือ แม่ของน้องเขาเริ่มระแคะระคายเรื่องพวกนี้แล้ว เพราะหลัง ๆ น้องเขาชอบมาคุยกับแฟนผมบ่อย ๆ ครั้งละนาน ๆ แล้วกลับไปทุกคร้ังก็จะซักว่ามาคุยเรื่องอะไร (เหมือนเริ่มจะรู้ตัว) ถ้าน้องเขาหายไปต้องมาระรานบ้านผมแน่ ๆ

มาวันนี้น้องเขาวิ่งเอาบัตรประชาชนมาให้แฟนผมเก็บไว้ให้แล้วแววตานี่คือไม่ไหวแล้วมากๆ

ผมควรทำไงดีครับ? ตอนนี้ที่คิดได้คือ ไม่ให้เขาหนีออกจากบ้านแต่ให้เดินไปบอกพ่อแม่เขาเลยว่าไม่ไหวแล้วจะไปหางานทำที่อื่นซึ่งแบบนี้ผมสามารถช่วย
ได้แบบสบายใจเลย เพราะไมได้พาเขาหนี  แต่แฟนผมก็ว่าทำแบบนี้น้องมันโดนตีตาย ไม่งั้นก็โดนขังลืมแน่ ๆ

ตอนนี้กลุ้มใจมาก ๆ ครับ ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องตัวเองแท้ ๆ บางทีก็คิดนี่เราหาเรื่องใส่ตัวรึเปล่าเนี่ย