ทำไมคุยกับพ่อเเม่หรือพ่อเเม่เข้ามาคุยจะหงุดหงิดเเละน้ำตาซึม?

อย่างที่ว่าตามหัวข้อด้วยความที่เราเป็นคนร้องไห้ง่ายมากเวลาพ่อหรือเเม่มาคุยก็จะหงุดหงิดเเละเหมือนจะร้องไห้ตลอดเเต่หาวกลบไม่ก็ใส่หูฟังทำเป็นไม่ได้ยินเเละเเกล้งหัวเราะสิ่งที่เราดูเเละเราก็จะชอบใส่หูฟังตลอดเวลาอยู่บ้านเเต่ที่โรงเรียนไม่เลยคนละคนอยู่บ้านจะชอบอยู่ห้องเเละกินข้าวก็ใส่หูฟังไม่คุยด้วยเขาคุยไรกันเราก็ไม่รู้เรื่อง

อยากรู้ว่าเป็นส่วนตัวสูงเวลาอยู่กับครอบครัวงี้หรอคะ เเล้วเรื่องน้ำตานี้เราเป็นเเต่เด็กเเล้วคือเรื่องนิดๆก็ร้องไห้เเต่ตอนนี้โตเเล้วก็รู้สึกว่าเข้มเเข็งกว่าเก่าถ้าเเม่มาพูดไรเเบบนี้ตอนเด็กคงร้องตั้งเเต่คำเเรก เเม่เราจะถามกินข้าวไหนเราก็บอกเเล้วเเต่ทุกวันเหมือนมันรำคาญเเละจะทำให้น้ำตาซึมตลอดอะคะอยากบอกว่าบ้าก็ได้นะคะคือเป็นคนไม่สนโลกเเต่ต้องการคำตอบเราโลกส่วนตัวสูงหรอ เก็บกดหรอ?