เราจะผ่านเรื่องราว แย่ๆในชีวิตไปได้อย่างไงคะ? ถ้าเราไม่สามารถหันหน้าไปหาใครได้ แม้กระทั่งคนในครอบครัว!

{ขอแทนตัวเองว่าเรานะคะ} สวัสดีค่ะเราเรียนจบ มีงานทำมาปีกว่าๆ อยู่ใน กทม. ปัจจุบันเงินเดือน 15000 ภาระส่วนใหญ่หมดไปกับการใช้หนี้? เป็นหนี้ที่ไม่สามารถปฎิเสธได้ เพราะมันเป็นของครอบครัว ค่ารถยนต์ 5,000  ค่าบ้าน 3,700 ต่อเดือน และมีอีกยิบย่อยที่นับไม่ถ้วน คือส่งให้ทางบ้านนะคะที่อยู่ต่างจังหวัด จะเหลือใช้จ่ายส่วนตัวต่อเดือนตั้งแต่ทำงานมาไม่เคยเกิน 5,000 บ.ต่อเดือนเลย  เชื่อมั้ยว่าปีที่แล้วเดินตลาดนัดเจอรองเท้าที่อยากได้ เป็นมือสอง ราคาประมาณ 600-700 ยังไม่สามารถซื้อได้จนถึงทุกนี้ เพราะคิดทุกครั้งว่าเงินจำนวนนี้สามารถอยู่ได้อีกตั้ง 5-6 วันกว่าเงินเดือนออก อยากกินนุ้นนี้ที่ราคาไม่ได้แพงเลย แต่ก็ไม่กล้า ทุกวันใช้เงินอยู่พยายามไม่เกิน 150 บาท ต่อวัน  เรื่องของเรื่องคือ ที่บ้านจะโทรมาหาเป็นประจำ ขอนู้นนี่นั้น พอเราหาให้ไม่ได้ ก็จะเริ่มขึ้นเสียง ใช้คำใหญ่ หนักเข้าเคยถึงจะตัดความสัมพันธ์กัน และเริ่มพูดถึงบุญคุณที่เลี้ยงมาอยู่ตลอด คือมันเหนื่อยจริงๆนะพูดไป อธิบายไปว่าเราไม่มีแล้วจริงๆ ก็ให้ยืมเพื่อนร่วมงานไปก่อน เราเคยบอกว่าถ้ายืมมา เดือนต่อไปที่จะให้ก็ต้องลดลงนะ แต่ก็ไม่เป็นผล เดือนต่อไปก็ต้องส่งให้จำนวนเต็มอยู่อย่างงั้น แถมเราต้องมาใช้หนี้เพิ่มอีก เราเหนื่อยมาก ท้อแท้ใจมาก นี่มีกำหนดการรับปริญญามา เรายังไม่สามารถเก็บเงินได้ พอบอกเหตุผล ก็ว่ามันไม่เท่าไหร่หรอก แต่ประเด็นคือ. เรายังไม่ได้เริ่มเก็บเงินเลย แล้วจะเอาจากไหน  เราเลยคิดที่จะไม่รับ เพื่อตัดปัญหา แต่พอมานั่งนึกเราก็อยากให้เขาได้หน้าบ้าง เพราะเขาทั้งสองเรียนไม่จบ  และโดนดูถูกมาเยอะ เราเองก็ไม่ชอบที่ใครมาดูถูกที่บ้านเรา  ล่าสุดเลยวันนี้โทรมาอีกแล้วจะเอาเพิ่มอีก แล้วเราไม่มีแล้ว และไม่สามารถไปหาใครได้แล้ว เพราะเต็มแม็กหมด พอเราบอกเขาว่าเราเหนื่อย เขาก็ย้อนมาว่า อ้ออ 20 กว่าปีที่ผ่านมานี่ เขาไม่เหนื่อยเลยเหรอ เราได้แต่นิ่งและคิด ทบทวน เราเรียนสายอาชีพมา ได้ทุนมาตลอด เข้ามหาวิทยาลัยก็ได้ทุนละเว้นค่าเทอมมา เราทำงานอยู่กับเขา กินใช้ก็ไม่กี่บาท อยากจะบอกว่าบางวันเราได้ตังค์ไปมหาลัย  แค่ 20 บาท เองนะ แต่ก็ไม่เคยบ่น หรืออะไรเลย เพราะเข้าใจสถานการณ์ที่บ้านมาตลอด และเราก็ไม่อยากเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้าง
คือปัญญาแบบนี้มันเกิดขึ้นมานานล่ะ แต่ตอนนี้คือคิดไม่ออกจริงๆ จะไปทางไหน คือดิ่งมาก ระบายกับใครก็ไม่ได้ นั่งร้องไห้จนปวดหัว และไม่อยากอยู่เฉยๆ คือกลัวตัวเอง เลยมาถามเพื่อนๆดู ว่าใครเคยเจอปัญหาแบบนี้บ้าง จัดการอย่างไงดี