สวัสดีค่ะ เพื่อนๆชาวพันทิปทุกท่าน
เราอยากมาแชร์ประสบการณ์ทำงานของเรา
เราลาออกจากงานประจำที่กรุงเทพฯมาได้3เดือนแล้วค่ะ
ตอนนี้กลับมาตจว.ช่วยงาน(ได้เงินเดือน) พี่สาว(ลูกของป้า)ที่เพิ่งเปิดร้าน เปิดร้านได้ประมาณ2เดือนแล้ว
พี่แกยังไม่ได้ให้วันหยุดกับเราเลย เนื่องจากพี่เปิดร้านทุกวัน และทั้งร้านอยู่กันแค่2คน(แค่เรากับพี่) ตามความเข้าใจของเราคือ ป้ากับพี่ลงทุนกับร้านนี้ไปเยอะมากๆจึงอยากจะขายของให้ได้ทุนคืน
ปัญหาของเราจากการไม่ได้หยุดเลยคือ
1.เรารู้สึกไม่สบายแทบทุกวัน มีอาการปวด
ตามตัว มึนหัว ตอนนี้เริ่ม เบลอ แล้วค่ะ
2.เรามีแฟนค่ะ แฟนอยู่กทม. ยังไม่ได้เจอหน้ากันเลยตั้งแต่เขามาส่งขึ้นรถวันนั้น คิดถึงมาก
เขาไม่ยอมมาหาเรา มีแต่ตั้งคำถามว่า เมื่อไหร่จะกลับมา เราเองก็ไปไม่ได้T Tทำได้แค่แชทไลน์คุยกัน อย่าว่าแต่จะไปหาแฟนเลย จะกลับบ้านเราที่อยู่อีกจังหวัดยังไม่ได้กลับเลย เสื้อผ้าที่เอามาดันมีแต่สีดำ เราต้องซื้อใหม่หมด อะไรที่บ้านเรามี แต่เราก็ต้องซื้อเอาใหม่ เพราะไม่ได้กลับไปเอา
เขาชอบขู่เราเสมอว่าจะมีแฟนใหม่
3.อยากซื้อของที่อยากได้ แต่ไม่ได้ซื้อ อาทิ หนังสือ เพราะร้านพี่อยู่ไกลนอกเมืองแบบรถสาธารณะไม่ผ่าน อยากได้อะไรก็ต้องไปซื้อในเมือง เราไม่มีรถมอเตอร์ไซค์เลยไม่สะดวก
มี3ข้อหลักๆวนๆอยู่ทุกวัน ตอนนี้ทรมาน
เหตุผลที่เราเลือกกลับมา เพราะในตอนนั้นเป็นช่วงคาบเกี่ยวระหว่างการหางานใหม่
ด้วยการสอบเข้ารับราชการ(รอผลสอบ)
กับการที่ต้องว่างงาน1เดือนกว่าๆ เงินเดือน
ที่ได้มารวมกัน2เดือนสุดท้ายจากที่ทำงานเก่า
ประมาณ 19,000บาท ค่อยๆหมดไป เพราะ
เรายังคงต้องจ่ายค่าหอ อยู่คนเดียว เดือนละ1,500บาท ช่วงที่ว่างเดือนกว่า เราทยอยเก็บและส่งของกลับบ้าน มีค่าใช้จ่ายค่าเหมารถ/ค่าส่ง
เราไม่คิดว่า จะหางานไม่ได้ กังวลแค่เพียงเงิน
ที่มันน้อยลงไป (เรามีเงินเก็บแค่หมื่นเดียว)
แล้วป้าก็โทรมาบอกมาเรียก เราลังเลอย่างมาก เพราะห้องพักราคานี้อยู่ปากซอย ไม่ได้หาง่ายเลยกับแฟนที่อยากให้เราทำงานรับราชการ แฟนมีบ้าน เขาให้เราอยู่ฟรีได้
แต่ที่เราไม่อยู่เพราะเกรงใจพ่อแม่แฟน
(บ้านพ่อแม่แฟนอยู่ใกล้ๆ)และแคร์สายตา
ของเพื่อนบ้านแฟน ที่จะมองดูสงสัยว่า เรา
ทำงานอะไร ทำไมอยู่แต่บ้าน
และด้วยความที่เราสำนึกได้ว่า ป้าคนนี้มีบุญคุณต่อครอบครัวอย่างมาก เคยช่วยมาเกือบทุกอย่าง
เราคิดว่า นี้คงเป็น 'โอกาส' ให้เราได้ตอบแทน
เนื่องจาก ถ้าป้าจะเรียกเป็นเงิน ก็คงจำนวนมหาศาล เขารู้ว่าเรา 'ไม่มี' และถึงเราจะมีเงินเขาก็คงไม่ต้องการ ป้าเป็นคนที่มีอันจะกิน มีเงินมีที่ดิน เรารู้ว่าป้าแกรักลูกสาวคนนี้ เพราะแกมีลูกสาว2คนจากลูกทั้งหมด4คน(ช.2ญ.2)
แต่แกต้องเสียลูกสาวไป1คน ผ่านมาได้10ปีแล้ว แกเลยอยากดูแลลูกที่ยังอยู่ให้ดีก็แค่นั้น
เหมือนอย่างเคย เราแชทคุยปรับทุกข์กับแฟน เขาบอกว่า ไม่อยากให้เธอทำงานนี้ มันเป็นงานกงสี ทำงานกับญาติจบไม่สวยเลยสักรายและเขาก็บอกว่า 'เขา(พวกญาติ)ยังไม่ห่วงเธอเลย' มาถึงข้อความนี้ เราก็ว่าจริง คิดถึงประโยคนี้ทุกครั้งน้ำตาก็ไหล เราทรมานกับความเป็นอยู่ที่ ไม่มีอิสระ นี้ แต่ยังไม่อยากจะรู้สึกว่า คิดผิด ที่ทิ้งการสอบ(ไม่ได้ไปสอบภาค ก.)ทิ้งงานที่ควรจะได้(ที่ไปสอบไว้)มาอยู่แบบนี้ ที่เสียใจอีกเรื่องคือ เราโทรบอกพ่อ แต่พ่อก็ช่วยอะไรเราไม่ได้เลย
มาแชร์ประสบการณ์ ถ้าหากทำงานไม่ได้หยุดเลย ชีวิตจะเป็นอย่างไร
เราอยากมาแชร์ประสบการณ์ทำงานของเรา
เราลาออกจากงานประจำที่กรุงเทพฯมาได้3เดือนแล้วค่ะ
ตอนนี้กลับมาตจว.ช่วยงาน(ได้เงินเดือน) พี่สาว(ลูกของป้า)ที่เพิ่งเปิดร้าน เปิดร้านได้ประมาณ2เดือนแล้ว
พี่แกยังไม่ได้ให้วันหยุดกับเราเลย เนื่องจากพี่เปิดร้านทุกวัน และทั้งร้านอยู่กันแค่2คน(แค่เรากับพี่) ตามความเข้าใจของเราคือ ป้ากับพี่ลงทุนกับร้านนี้ไปเยอะมากๆจึงอยากจะขายของให้ได้ทุนคืน
ปัญหาของเราจากการไม่ได้หยุดเลยคือ
1.เรารู้สึกไม่สบายแทบทุกวัน มีอาการปวด
ตามตัว มึนหัว ตอนนี้เริ่ม เบลอ แล้วค่ะ
2.เรามีแฟนค่ะ แฟนอยู่กทม. ยังไม่ได้เจอหน้ากันเลยตั้งแต่เขามาส่งขึ้นรถวันนั้น คิดถึงมาก
เขาไม่ยอมมาหาเรา มีแต่ตั้งคำถามว่า เมื่อไหร่จะกลับมา เราเองก็ไปไม่ได้T Tทำได้แค่แชทไลน์คุยกัน อย่าว่าแต่จะไปหาแฟนเลย จะกลับบ้านเราที่อยู่อีกจังหวัดยังไม่ได้กลับเลย เสื้อผ้าที่เอามาดันมีแต่สีดำ เราต้องซื้อใหม่หมด อะไรที่บ้านเรามี แต่เราก็ต้องซื้อเอาใหม่ เพราะไม่ได้กลับไปเอา
เขาชอบขู่เราเสมอว่าจะมีแฟนใหม่
3.อยากซื้อของที่อยากได้ แต่ไม่ได้ซื้อ อาทิ หนังสือ เพราะร้านพี่อยู่ไกลนอกเมืองแบบรถสาธารณะไม่ผ่าน อยากได้อะไรก็ต้องไปซื้อในเมือง เราไม่มีรถมอเตอร์ไซค์เลยไม่สะดวก
มี3ข้อหลักๆวนๆอยู่ทุกวัน ตอนนี้ทรมาน
เหตุผลที่เราเลือกกลับมา เพราะในตอนนั้นเป็นช่วงคาบเกี่ยวระหว่างการหางานใหม่
ด้วยการสอบเข้ารับราชการ(รอผลสอบ)
กับการที่ต้องว่างงาน1เดือนกว่าๆ เงินเดือน
ที่ได้มารวมกัน2เดือนสุดท้ายจากที่ทำงานเก่า
ประมาณ 19,000บาท ค่อยๆหมดไป เพราะ
เรายังคงต้องจ่ายค่าหอ อยู่คนเดียว เดือนละ1,500บาท ช่วงที่ว่างเดือนกว่า เราทยอยเก็บและส่งของกลับบ้าน มีค่าใช้จ่ายค่าเหมารถ/ค่าส่ง
เราไม่คิดว่า จะหางานไม่ได้ กังวลแค่เพียงเงิน
ที่มันน้อยลงไป (เรามีเงินเก็บแค่หมื่นเดียว)
แล้วป้าก็โทรมาบอกมาเรียก เราลังเลอย่างมาก เพราะห้องพักราคานี้อยู่ปากซอย ไม่ได้หาง่ายเลยกับแฟนที่อยากให้เราทำงานรับราชการ แฟนมีบ้าน เขาให้เราอยู่ฟรีได้
แต่ที่เราไม่อยู่เพราะเกรงใจพ่อแม่แฟน
(บ้านพ่อแม่แฟนอยู่ใกล้ๆ)และแคร์สายตา
ของเพื่อนบ้านแฟน ที่จะมองดูสงสัยว่า เรา
ทำงานอะไร ทำไมอยู่แต่บ้าน
และด้วยความที่เราสำนึกได้ว่า ป้าคนนี้มีบุญคุณต่อครอบครัวอย่างมาก เคยช่วยมาเกือบทุกอย่าง
เราคิดว่า นี้คงเป็น 'โอกาส' ให้เราได้ตอบแทน
เนื่องจาก ถ้าป้าจะเรียกเป็นเงิน ก็คงจำนวนมหาศาล เขารู้ว่าเรา 'ไม่มี' และถึงเราจะมีเงินเขาก็คงไม่ต้องการ ป้าเป็นคนที่มีอันจะกิน มีเงินมีที่ดิน เรารู้ว่าป้าแกรักลูกสาวคนนี้ เพราะแกมีลูกสาว2คนจากลูกทั้งหมด4คน(ช.2ญ.2)
แต่แกต้องเสียลูกสาวไป1คน ผ่านมาได้10ปีแล้ว แกเลยอยากดูแลลูกที่ยังอยู่ให้ดีก็แค่นั้น
เหมือนอย่างเคย เราแชทคุยปรับทุกข์กับแฟน เขาบอกว่า ไม่อยากให้เธอทำงานนี้ มันเป็นงานกงสี ทำงานกับญาติจบไม่สวยเลยสักรายและเขาก็บอกว่า 'เขา(พวกญาติ)ยังไม่ห่วงเธอเลย' มาถึงข้อความนี้ เราก็ว่าจริง คิดถึงประโยคนี้ทุกครั้งน้ำตาก็ไหล เราทรมานกับความเป็นอยู่ที่ ไม่มีอิสระ นี้ แต่ยังไม่อยากจะรู้สึกว่า คิดผิด ที่ทิ้งการสอบ(ไม่ได้ไปสอบภาค ก.)ทิ้งงานที่ควรจะได้(ที่ไปสอบไว้)มาอยู่แบบนี้ ที่เสียใจอีกเรื่องคือ เราโทรบอกพ่อ แต่พ่อก็ช่วยอะไรเราไม่ได้เลย