ลูกชายขาหัก เงินเก็บ หนี้สิน และเอกเขนก โฮสเทล

ผมเขียนเล่าเหตุการณ์ต่อไปนี้ เพราะนึกประหลาดใจต่อโชคชะตา  การตัดสินใจ มุมมองทางธุรกิจ พฤติกรรมของคนไทย  รวมถึงนึกประหวัดไปถึง คำสุภาษิตของจีนที่ว่า “ความพยายามอยู่ที่คนกระทำ ความสำเร็จอยู่ที่ฟ้ากำหนด”

ผมเปิดบริษัทเล็กๆ ทำเกี่ยวกับสื่อสิ่งพิมพ์ สื่อวีดิทัศน์ มากว่า 10 ปี เน้นงานคุณภาพในราคาพอสมควร ซึ่งธุรกิจก็ดำเนินมาด้วยดี มาหลังๆ นี้เริ่มมองหาธุรกิจที่จะเสริมอนาคตให้มั่นคงขึ้น   แต่เนื่องจากตัวเองอายุค่อนข้างมาก ผนวกกับลูก 2 คนที่อายุยังน้อยอยู่ การจะเปลี่ยนแปลงหรือลงทุนอะไรก็เลยต้องคิดมากไว้ก่อน

เรื่องของเรื่องที่ทำให้ชีวิตของครอบครัวเราพลิกผัน ตีลังกา  เริ่มขึ้นเมื่อปลายปี 2560 ลูกชายวัย 10 ปีของผม เกิดอุปัทวเหตุ จักรยานล้ม ต้นขาด้านซ้ายบิดหัก ต้องเข้าทำการผ่าตัดดามเหล็กที่โรงพยาบาลศิริราช โดยคุณหมอ ธเนศ อริยะวัตรกุล (ขอบันทึกไว้ตรงนี้เพื่อเป็นการขอบคุณนะครับ) และคุณพยาบาลทุกท่านในแผนกกระดูก ได้กรุณาดูแลเป็นอย่างดียิ่ง เรียกว่าทำให้ผมเปลี่ยนทัศนคติที่เคยมีต่อโรงพยาบาลรัฐไปอย่างสิ้นเชิง

ช่วงเวลากว่า 10 วัน ที่ผมต้องไปเฝ้าลูกที่โรงพยาบาล ตอนแรกก็ไปด้อมๆ มองๆ แถวตึกอุบัติเหตุ ที่ญาติผู้ป่วยจำนวนมากอาศัยอยู่  ก็ไม่ไหวครับ ถ้าสักคืน สองคืน อาจจะพอได้ แต่ถ้าหลายๆ คืนนี้ ไม่น่าจะรอด ก็ตระเวนไปนอนตามโรงแรม ห้องพัก โน่นนี่ ไปเรื่อย ก็พบว่า โรงแรมที่พอจะอยู่ในสภาพที่ดีในละแวกนี้ ราคาเริ่มต้นที่ 7-8 ร้อยบาทขึ้นไป หลายคืนเข้าก็หนักเอาเรื่องอยู่

ตรงนี้แหละครับเป็นจุดเริ่มที่ทำให้ผมตัดสินใจทำที่พักเพื่อตอบสนองความต้องการของคนที่ต้องมาติดต่อธุระปะปังในละแวกนี้ (ซึ่งมีทั้ง รพ.ศิริราช รพ.ธนบุรี กองทัพเรือ วัดระฆัง วัดอรุณฯ) ด้วยแนวคิดที่ว่า อย่างแรกเลยต้องดีก่อน ที่นอนหมอน ผ้าห่ม ผ้าปู ผ้าขนหนู ต้องใช้ของคุณภาพดีทั้งหมด ทุกอย่างต้องสะอาดที่สุด สภาพห้องต้องดูดี สวยงาม แข็งแรง ปลอดภัย เพื่อให้ได้คุณภาพการนอนที่ดีที่สุด

นอกจากนั้นสิ่งสำคัญอีกอย่างคือ ต้องราคาถูกด้วย

สุดท้ายก็มาลงตัวที่ โฮสเทลนี่แหละครับ ทำแต่ละชั้นเป็นห้องใหญ่ห้องเดียว แบ่งเป็นชั้นเฉพาะผู้หญิง กับชั้นที่พักได้ทั้งหญิง-ชาย กั้นกำแพงระหว่างเตียง ด้านหน้ามีม่านกั้นมิดชิดเพื่อความเป็นส่วนตัว ใช้ที่นอนหนานุ่มอย่างดีขนาด 4 ฟุต หมอน ผ้าห่ม ผ้าปู ใช้ของคุณภาพดีทั้งหมด  มีไฟหัวเตียง ปลั๊กไฟ พร้อม ห้องน้ำ ห้องอาบน้ำแยกกัน ใช้สุขภัณฑ์อย่างดี (ดีกว่าโรงแรมราคาหลักพันหลายแห่งด้วย...ขอคุยหน่อย) มีห้องแต่งตัว  มีอ่างล้างหน้า กระจก ไดร์เป่าผม ครบครัน มีระบบประตูอัตโนมัติ ที่เปิดปิดด้วยด้วยคีย์การ์ดที่มีเฉพาะผู้เข้าพักในห้องพักนั้นเท่านั้น รวมถึงล็อคเกอร์เก็บของที่มีกุญแจล็อคเฉพาะของแต่ละคน

ถึง ไม่ใช่ห้องส่วนตัว...แต่เมื่อเราเข้าไปอยู่ในห้องนอน ก็จะรู้สึกเหมือนอยู่ในห้องส่วนตัวไม่ต่างกันเลย

แล้วความตั้งใจของผมที่จะทำให้คนที่มาพักละแวกนี้มีทางเลือกมากขึ้น มีที่พักคุณภาพดีในราคาประหยัด ก็สำเร็จเสร็จสิ้นตรงตามที่คิดเรียบร้อย แต่ต้องแลกมาด้วยเงินเก็บทั้งหมด ซึ่งก็ยังไม่พอ ต้องเป็นหนี้สินอีกจำนวนไม่น้อย ทั้งจากธนาคารและญาติมิตร

อย่างที่เรียนตอนแรกว่า ด้วยอายุที่ค่อนข้างมากและมีลูกเล็ก จะตัดสินใจทำอะไรก็ต้องคิดมาก งานนี้ผมมั่นใจว่าต้องไปได้ดีแน่ๆ จึงยอมลงทุนมากกว่าที่คิด ถึงขนาดยอมเป็นหนี้เป็นสิน ประมาณการว่าเพียงไม่นานก็คงประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน

แหม ... สินค้า(โฮสเทล)ของเราก็คุณภาพดี(มากๆ)  ราคาก็ถูก(มากๆ)  ลูกค้าก็เห็นอยู่เยอะแยะมากมาย ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่เราจะต้องกังวล ใช่มั้ย

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นจริง ไม่ใช่เพียงการกังวลเท่านั้นครับ แต่เป็นอาการคิดหนัก เครียดจนแทบจะ(ขอโทษ)เอาตีน ก่ายหน้าผากอยู่ทุกคืน

เปิดมาอาทิตย์แรก ไม่มีแขกเข้าพักเลย แม้แต่คนเดียว  ย้ำ  ไม่มีแต่แต่คนเดียว ชั้นล่างที่เราทำเป็นร้านขายกาแฟสด ก็ขายได้วันละไม่กี่แก้ว บางทีขายทั้งวัน ได้มา 2 แก้ว

เรามีพนักงาน 2 คน (เพราะผมยังต้องประจำอยู่ที่ออฟฟิศ และดูแลลูกที่บ้านแถวลาดพร้าว จึงต้องให้หลานชายมาดูแลที่นี่แทน) แม่บ้าน 1 คน และ รปภ.กลางคืนอีก 1 คน เฉพาะเงินเดือน ไม่รวมค่าน้ำค่าไฟ และอื่นๆ ก็หลายหมื่นบาท  แล้ว หึหึ ... ขายกาแฟได้วันละ 2 แก้ว เนี่ยนะ

ตีนมันถึงร่ำๆ จะเลื้อยขึ้นมาบนหน้าผากไงล่ะครับ

ทำไงได้ล่ะ ตกกระไดมาแล้วนี่ ก็ต้องกระโจนล่ะครับ ตัวเองต้องมาปลุกปล้ำที่ร้านเป็นหลัก  แทบจะต้องทิ้งงานที่ออฟฟิศให้เมียดูแลทั้งหมด ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญที่สุด เพราะเราจะไม่ยอมให้คุณภาพงานของเราลดลงแม้แต่นิดเดียว โชคดีที่ปกติคุณภรรยาเธอก็เป็นหลักในการดูแลด้านคุณภาพอยู่แล้ว และยังมีน้องๆ ฝีมือดีที่มีประสบการณ์คอยช่วยเหลือ แต่ปัญหาหนักกลับมาอยู่ที่ลูกสองคนที่เธอต้องดูแลคนเดียว แถมพกด้วยการต้องดูแลเรื่องโซเชี่ยลด้วย  เพราะผมไม่ถนัดเอาเสียเลย

แล้วสถานการณ์ของเอกเขนกโฮสเทล ก็ค่อยๆ กระเตื้องขึ้น  แต่ก็ต้องแลกกับพฤติกรรมของลูกที่งอแงหาพ่อ คนโตก็เริ่มเหลวไหลเรื่องการเรียน ที่สำคัญก็คือ แม่ของลูกที่โหลดกับภาระที่ต้องรับผิดชอบ ทั้งงานที่ออฟฟิศ  รับส่ง  เลี้ยงดู  ทำอาหารให้ลูก งานบ้าน รวมถึงความเครียดเรื่องโฮสเทลที่ยังขาดทุนอยู่ทุกวี่วัน พอเจอหน้ากันก็คุยแต่เรื่องปัญหา  เรื่องความทุกข์  เรียกได้ว่าตั้งแต่ลืมตาตื่นจนถึงหลับ ในสมองกังวลแต่เรื่องอนาคตของครอบครัวกันทุกวินาที ความสุข ความหวานชื่นของชีวิต แทบจะลืมไปเลยทีเดียว

ตัดกลับมาดูถึงปัญหาที่ทำให้โฮสเทลเล็กๆ ของเราช่างหาลูกค้ายากเย็นเหลือเกิน ก็พบว่าประการหลักคือ คนไทยไม่คุ้นชินกับการนอนอยู่ในห้องรวมกับคนอื่นที่ไม่รู้จัก  ถึงแม้จะเป็นห้องหับมิดชิด แสนสบายก็ตาม ซึ่งอันที่จริงเรื่องนี้เราก็หารือกันก่อนจะลงมือทำแล้ว ผมเองเป็นคนฟันธงว่า พฤติกรรมนี้น่าจะเปลี่ยนได้ โดยยึดเอารถไฟตู้นอนเป็นกรณีตัวอย่าง  เตียงสองชั้น แคบก็แคบ ความเป็นส่วนตัวก็ไม่มี ไม่เห็นคนจะรังเกียจรังงอน ไอ้ของเราสบายกว่าตั้งเยอะ ก็ต้องรับได้สิน่า...

แหะๆ...ผิดครับ  คนไม่รับเฮะ ส่วนใหญ่พอรู้ว่าเป็นห้องรวมเท่านั้นแหละ หึหึ...

ที่แปลกไปกว่านั้น ก็คือ มีบางคนที่รับได้ บางคนก็เคยพักโฮสเทลมาก่อน แต่ส่วนใหญ่กลับเป็นสุภาพสตรีครับ ห้องรวมหญิงล้วนของเราจึงมักจะมีลูกค้าอยู่เสมอ ซึ่งแตกต่างกับห้องรวมชาย-หญิง ที่ช่างเงียบเหงาเหลือเกิน  นานๆ จะมีชายหนุ่มผู้ห้าวหาญก้าวเข้ามาเช็คอินกับเราอย่างไม่ลังเล

สิ่งที่เราทำได้ดีที่สุดถึงตอนนี้คือ ลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการกับเราทุกคน บอกเป็นเสียงเดียวกันว่า ดี ดีมาก ดีกว่าที่คิด ทุกคนบอกว่า หากต้องมาทำธุระปะปังแถวนี้ จะต้องมาพักกับเราอีกแน่นอน ความภูมิใจของเราพุ่งขึ้นสูงปรี๊ด เมื่อมีลูกค้าพยาบาลท่านหนึ่งต้องมาใช้ห้องสมุดที่ศิริราชค้นคว้าข้อมูลเพื่อทำวิทยานิพนธ์  มาพักกับเราเป็นอาทิตย์ เธอบอกกับเราว่า “โชคดีที่มีได้มาเจอที่พักแบบนี้” ใจที่แฟบๆ นี่ ฟูฟ่องขึ้นมาเลยเชียว

วันนี้โฮสเทลเล็กๆ ของเรายังอยู่บนก้าวแรกครับ ถึงแม้จะมีลูกค้ามากขึ้นเรื่อยๆ และต่างได้รับความประทับใจกลับไปทุกคน แต่ปัญหาต่างๆ ก็ยังไม่จบสิ้น ไอ้เรื่องเงินทองน่ะ แน่นอนอยู่แล้ว  แต่เรื่องเวลานี่สิ เป็นเรื่องใหญ่ที่สุด จะปล่อยให้หลานชายดูแลร้านเพื่อตัวเองจะได้มีเวลาให้ครอบครัวมากขึ้น ก็รู้สึกว่า เขายังดูแลลูกค้าได้ไม่ดีเหมือนที่เราทำ  จะทุ่มเทตรงนี้มากขึ้นก็เป็นห่วงครอบครัว  มันเข้าทำนอง ยักตื้นติดกึกยักลึกติดกัก  แต่อย่างที่บอกแหละครับ ตกกระไดแล้วก็ ต้องกระโจนอย่างเดียว แล้ว ก็ต้องลงพื้นให้สวยงามด้วย จะลงมาตรงๆ ทื่อๆ หรือต้องตีลังกา ใส่เกลียวกี่รอบ ก็ต้องทำล่ะครับ ยังไงก็ไม่ยอมเอาหัวลง หรือให้ก้นจ้ำเบ้าเด็ดขาด....

เรื่องราวของ ลูกชายขาหัก   เงินเก็บ   หนี้สิน และเอกเขนกโฮสเทล   ก็มีที่มาแบบนี้ แต่สิ่งที่อยากจะได้เติมไปในท่อนสุดท้ายก่อนจบก็คือ

แล้วเรื่องก็จบลงอย่างสวยงาม ทุกคนได้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข....ตลอดไป