ความรักหรือป่าว

เรามีแฟนคนหนึ่งนะ เขาชื่อเบน แต่เป็นผู้หญิงด้วยกัน ตอนแรกเบนคุยกับพี่รักเรา และพี่เราก็จะแต่งงานไม่กล้าบอกเขาเลยให้หนูคุยต่อ ทั้งที่หนูกับเขารู้จักกันแค่ในเฟส แต่ความรักมันเกิดขึ้นได้ยังไงไม่รู้ (ตอนนั้นหนูก็มีแฟนนะ ชื่อโฟร์ท แต่หนูก็เป็นเพื่อนกับโฟร์ทและคบกับเบน) หนูคบกับเขาทั้งที่เขาคิดว่าเรายังเป็นพี่เราอยู่ ก็1ปี หนูจบ ม.3 หนูไปเรียนต่อ ม.4ที่ขอนแก่น รู้ความจริง เรื่องนี้มีแค่เรา โฟร์ท พี่เราที่รู้ เรายอมรับผิดทุกอย่าง เพราะพี่เรากำลังจะแต่งงาน แต่เขาก็บอกว่าเขารับได้ ก็คบกันมาเรื่อยๆ หนึ่งเดือนก่อนเราจะจบ ม.4 #เขาบอกเลิกเรา เรารู้ว่าเขามีคนอื่น เรายอมรับครั้งนั้นคือเสียใจนะ ใช่เวลาหลายเดือน สัก2เดือนต่อมาเบนเขากลับมาขอเราคบ เพราะยังรักมั้ง เราก็ตกลงกลับมาคบกัน และเราก็ตัดสินใจมาหาเขาที่ลำพูน เราเจอกันครั้งแรก แต่อยู่ด้วยกันแค่3วัน เพราะเราต้องไปเรียนต่อ ม.5 พัทยา(โรงเรียนเมืองพัทยา11) เราก็ยังคบกันต่อ เบนก็มีคนอื่นตลอดนะ แต่เราคิดว่า "เพราะเราห่างกัน ก็คิดว่าแก้เหงา" เราเลิกๆคบๆกันแบบนี้ก็หลายครั้ง แต่ไม่เคยปล่อยมือกันเลย เราพูดได้เลยว่าเรารักเบน จน2เดือนก่อนเราเรียนจบ ม.6 เราสอบทุนต่อต่างประเทศได้(โคเปเฮเก็น) แต่ไม่ได้บอกใครมีพี่เอริญกับอบที่รู้ เราตัดสินใจเลือกเรียนต่อ แต่อีก4เดือนครบรอบ4ปี ที่คบกัน เราไปเรียนออกแบบเพื่อออกแบบจี้สร้อยให้เป็นวันครบรอบ (บุญวีร์❤ปนัดดา 1/7/61) ทุกอย่างเราออกแบบเอง พอสอบเสร็จเราตัดสินใจไปหาเบน เพื่อบอกเรื่องเรียนต่อ แต่สิ่งที่เราได้กลับมาคือความอบอุ่นและความรัก เบนก็ไม่ให้ไป #เราก็ไม่ไป เราห่วงเบนนะ เขาโตกว่าเรา แต่เขานิสัยยังเด็ก พอเรากลับไป เราไปขอถอนตัวทันที เราก็เข้าธรรมศาสตร์(นิติศาสตร์) พอเราเริ่มทำงาน เบนก็เริ่มเปลี่ยนไป เราก็ไม่ได้อะไร ก็เราสัญญากันไว้แล้วว่าจะไม่นอกใจ วันหนึ่งเรารู้แล้วว่าเขามีคนอื่น เราตัดสินใจถามเขา เบนก็ตอบว่าไม่ แต่1อาทิตย์ผ่านไป เขาบอกเราแค่ว่าไม่เหมือนเดิม เป็นคำที่เราตกใจมาก เราถามเพื่อนเราเพื่อนให้เขาไปดูและถามว่าใคร เรามารู้ว่าเขาสองคนถึงขั้นเข้าห้องห้อง เราก็ขำไม่ออกนะ แต่คิดว่าตัวเองโง่ดี เราได้เฟสพี่คนนั้นมาจากพี่สาวของเพื่อนเรา เขาบอกเราทุกๆอย่าง เราเลยทักไปถามพี่เขาตอนแรกเขาก็ตอบไม่พออีกวันต่อมาเขาตอบใช่เขาคบกัน พี่รักเขาไปแล้ว น้องช่วยเดินออกไปให้พี่ได้ใม คือเราตั้งตัวไม่ทันอะ บ้าไปเลย แค่ได้เห็นข้อความนั้นเราตัดสินใจมาพาเขาที่ลำพูน และเราก็ได้เห็นทุกอย่าง พอเรากลับไป จะบอกว่าเราบ้าก็ได้ทำงานก็ไม่ได้ เรียนก็ไม่รู้เรื่อง ผ่านมา1อาทิตย์เราชอกเข้าโรงบาล จากนั้นเราก็ไม่รู้อะไรเลย พอวันที่เราฟื้น ขาเราขยับไม่ได้ คือว่าอกหักบ้าแล้ว เสียขาบ้ายิ่งกว่า เราพึงอายุ19 แล้วอีกครึ่งหนึ่งของชีวิตเราจะทำใง ตอนนั้นคือเครียดมาก เรามีแผนจะไปบ้านเพื่อนที่ตาก จะมีพี่เอริญไปส่ง พอเราไปถึงก็เอาทุกอย่างไปคืนให้เบน สิ่งที่เห็นคือเขาย้ายมาอยู่ด้วยกัน ไม่น่าเชื่อว่า #คนที่รักกันมาก เขาจะทำกันขนาดนี้ และเราก็ไปหาพี่ชายพี่สะใภ้ และก็พี่สาวของเพื่อนที่เคยช่วย เรารอเจอพี่สาวอีกคนก็กลับ สุดท้าย#คนที่เรายังไม่พร้อมเจอ เราก็เจอ เราร้องให้ คือเราเดินไม่ได้ เราไม่กล้าเจอเบนด้วย เบนก็ร้องให้ และคืนนั้นเราก็ได้มานอนห้องเบน เพราะพี่เอริญไม่ว่าง เราไม่มีความสุขเลย มีแต่ความอึดอัดอยากกลับบ้าน คือเราจะมาเสียใจไม่ได้ คืนแรกผ่านไป สิ่งที่ผิดแผนคือคนมารับไม่ว่าง อบรมเสร็จก็กลับเลย พังหมดเลยแผนที่ว่างใว้ เราเลยได้นอนกับเบนอีกคืน แต่คืนนั้นเหมือนกับคืนแรกที่เรามาเห็นเลย พังทั้งกายและใจ โครตเจ็บอะ ในใจอยากกลับบ้านจะบ้าตายแล้ว ยอมรับว่ารักมากและเจ็บมาก อยากปั่นไปให้รถชนตาย 😂😂 นี่มันใช่ความรักหรือป่าว