มันมีปมมาตั้งแต่ที่พ่อเราป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายแล้วแม่จับได้ว่ามีเมียน้อยคือเสมียนที่ทำงาน
ตอนนั้นเราอยู่17-18 เราเป็นคนรักครอบครัวมากๆเคารพทั้งพ่อและแม่เห็นทั้ง2คนเหมือนฮีโร่ในดวงใจ เป็นคนดี เราคาดหวังแบบนั้นมาตลอด
เมื่อรู้พ่อมีเมียน้อยจริงๆตัวเราเกิดรู้สึกเฟลขึ้นมา ตอนนั้นโกรธพ่อมากแล้วไม่รู้พูดอะไรใส่พ่อบ้าง พ่อเดินหนีไปร้องไห้
หลังจากนั้นเราก็รู้สึกไม่โอเคอยู่ลึกๆมาตลอดแต่ก็ยังทำตัวปกติกับพ่อ พอพ่อเราเสียช่วงเรากำลังขึ้นมหาลัยก็เหลือเรากับแม่ 2 คน
อยู่ด้วยกันมา2คนได้ประมาณ 1 ปีกว่า ก็มีคนมาจีบแม่เราแรกๆก็ไม่ได้อะไร แม่ไม่เคยพาเขามาบ้านถ้าจะเจอหน้ากันต้องข้างนอกเท่านั้น แม่สัญญาว่าจะไม่ให้มารู้จักบ้าน แล้วจะไม่พาเข้าบ้านก่อนที่เราจะอนุญาต
ช่วงปิดเทอมของมหาลัยเราได้นัดกับเพื่อนๆว่าจะไปเที่ยงค้างคืนที่ทะเลกัน 2 วัน 1 คืน แต่หลังจากไปเที่ยวพอกลับมาบ้านเรารู้สึกว่ามันมีคนแปลกหน้าเข้าบ้าน ของที่วางที่เดิมมันเปลี่ยนแล้วก็มีของใช้ผู้ชายอยู่ในบ้าน เราก็รู้ละแม่พาผู้ชายคนนั้นเข้ามาในบ้านตอนที่เราไปเที่ยวกับเพื่อน
ตอนนั้นคือนั่งร้องไห้เสียใจว่าทำไมแม่ทำกับเราได้ เราอุสาเชื่อใจแท้ๆ
แต่แม่ให้เหตุผลมาว่าอยู่บ้านคนเดียวเขาเป็นผู้ชายเลยให้ช่วยมานอนเฝ้าบ้านเป็นเพื่อนกลัวโจรขโมยจะขึ้น เราคิดแล้วไงอ่ะถ้าเขาคิดไม่ได้ขึ้นมาทำไง
หลังจากวันนั้นมาแม่เราก็เริ่มชวนเขามาเที่ยวด้วย ไปไหนไปกัน2คน แล้วมานอนบ้านแทบทุกวันแต่นอนข้างล่าง แล้วแม่ก็สัญญาว่าจะไม่พาไปนอนห้องใหญ่(ห้องพ่อ-แม่ของเรา) แต่พอเราหลับไปแล้วก็แอบชวนขึ้นมานอนห้องใหญ่ บางวันเรายังไม่หลับได้ยินเสียงประตูเปิดทั้งๆที่เวลานี้แม่ควรจะนอนแล้วเราเปิดประตูห้องออกมาที่แท้ก็แอบขึ้นมา เรารับไม่ได้รับไม่ไหวแล้วเราถึงกับพูดคำหยาบใส่แม่เลยด่าทั้งแม่ทั้งผู้ชายคนนั้นแต่แม่ก็ไม่สน สุดท้ายแม่ก็อนุญาตให้เขาขนของเสื้อผ้ามาอยู่บ้านเราเลย
บางวันเขาไปรับจ็อบทำงานเป็นพยาบาลตามห้างแล้วกลับดึกแม่ก็ขับรถออกไปรับเที่ยงคืนตี1ก็ออกไป แต่กับเวลาเรากลับดึกไม่เคยที่จะออกมารับเราเลยถ้าจะออกมาก็ทำเป็นไม่พอใจใส่
ความรู้สึกทุกๆอย่างมาถาโถมเข้ามา โกรธ เกลียด ผิดหวัง เหมือนโดนแม่หักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เราเคยพูดเคยคุยกับแม่แล้วว่าเราไม่ชอบผู้ชายคนนี้นะมันเหมือนมีอะไรปิดบังเรา
ความจริงก็คือมีปิดบังจริงๆ เขายังไม่หย่ากับเมียเขา เมียเขาไปมีผัวใหม่ แล้วผู้ชายยังรักเมียอยู่มีแอบไปหากันด้วย เราก็รู้สึกเฟลไปอีกเหมือนแม่เราไปเป็นน้อยเขา
หลังจากนั้นมาเรารู้สึกว่าไม่อยากจะเคารพคนคนนี้อีกแล้วมันไม่เหลือความเชื่อใจอีกแล้วค่ะ แต่ก็ยอมให้แม่คบกับเขาต่อไปแม่บอกว่าเขาต้องการเพื่อนคู่คิดแล้วเราก็ขี้เกียจพูดอะไรแล้ว เราพยายามมองในแง่ดีแล้วแต่ก็ทำไม่ได้ เรากลายเป็นว่าไม่สนิทกับแม่อีกเลย อยู่บ้านก็ไม่พูดกันเลยนานๆจะพูดกันที
บางทีก็มานั่งคิดสิ่งที่เราเจอมามันทำร้ายจิตใจเรามากเกินที่จะรับได้ หรือว่าเราเข้าช่วงที่เป็นหัวเลี้ยวหัวต่อแน่
เรารู้สึกว่าไม่อยากจะเคารพแม่เหมือนเมื่อก่อน
ตอนนั้นเราอยู่17-18 เราเป็นคนรักครอบครัวมากๆเคารพทั้งพ่อและแม่เห็นทั้ง2คนเหมือนฮีโร่ในดวงใจ เป็นคนดี เราคาดหวังแบบนั้นมาตลอด
เมื่อรู้พ่อมีเมียน้อยจริงๆตัวเราเกิดรู้สึกเฟลขึ้นมา ตอนนั้นโกรธพ่อมากแล้วไม่รู้พูดอะไรใส่พ่อบ้าง พ่อเดินหนีไปร้องไห้
หลังจากนั้นเราก็รู้สึกไม่โอเคอยู่ลึกๆมาตลอดแต่ก็ยังทำตัวปกติกับพ่อ พอพ่อเราเสียช่วงเรากำลังขึ้นมหาลัยก็เหลือเรากับแม่ 2 คน
อยู่ด้วยกันมา2คนได้ประมาณ 1 ปีกว่า ก็มีคนมาจีบแม่เราแรกๆก็ไม่ได้อะไร แม่ไม่เคยพาเขามาบ้านถ้าจะเจอหน้ากันต้องข้างนอกเท่านั้น แม่สัญญาว่าจะไม่ให้มารู้จักบ้าน แล้วจะไม่พาเข้าบ้านก่อนที่เราจะอนุญาต
ช่วงปิดเทอมของมหาลัยเราได้นัดกับเพื่อนๆว่าจะไปเที่ยงค้างคืนที่ทะเลกัน 2 วัน 1 คืน แต่หลังจากไปเที่ยวพอกลับมาบ้านเรารู้สึกว่ามันมีคนแปลกหน้าเข้าบ้าน ของที่วางที่เดิมมันเปลี่ยนแล้วก็มีของใช้ผู้ชายอยู่ในบ้าน เราก็รู้ละแม่พาผู้ชายคนนั้นเข้ามาในบ้านตอนที่เราไปเที่ยวกับเพื่อน
ตอนนั้นคือนั่งร้องไห้เสียใจว่าทำไมแม่ทำกับเราได้ เราอุสาเชื่อใจแท้ๆ
แต่แม่ให้เหตุผลมาว่าอยู่บ้านคนเดียวเขาเป็นผู้ชายเลยให้ช่วยมานอนเฝ้าบ้านเป็นเพื่อนกลัวโจรขโมยจะขึ้น เราคิดแล้วไงอ่ะถ้าเขาคิดไม่ได้ขึ้นมาทำไง
หลังจากวันนั้นมาแม่เราก็เริ่มชวนเขามาเที่ยวด้วย ไปไหนไปกัน2คน แล้วมานอนบ้านแทบทุกวันแต่นอนข้างล่าง แล้วแม่ก็สัญญาว่าจะไม่พาไปนอนห้องใหญ่(ห้องพ่อ-แม่ของเรา) แต่พอเราหลับไปแล้วก็แอบชวนขึ้นมานอนห้องใหญ่ บางวันเรายังไม่หลับได้ยินเสียงประตูเปิดทั้งๆที่เวลานี้แม่ควรจะนอนแล้วเราเปิดประตูห้องออกมาที่แท้ก็แอบขึ้นมา เรารับไม่ได้รับไม่ไหวแล้วเราถึงกับพูดคำหยาบใส่แม่เลยด่าทั้งแม่ทั้งผู้ชายคนนั้นแต่แม่ก็ไม่สน สุดท้ายแม่ก็อนุญาตให้เขาขนของเสื้อผ้ามาอยู่บ้านเราเลย
บางวันเขาไปรับจ็อบทำงานเป็นพยาบาลตามห้างแล้วกลับดึกแม่ก็ขับรถออกไปรับเที่ยงคืนตี1ก็ออกไป แต่กับเวลาเรากลับดึกไม่เคยที่จะออกมารับเราเลยถ้าจะออกมาก็ทำเป็นไม่พอใจใส่
ความรู้สึกทุกๆอย่างมาถาโถมเข้ามา โกรธ เกลียด ผิดหวัง เหมือนโดนแม่หักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เราเคยพูดเคยคุยกับแม่แล้วว่าเราไม่ชอบผู้ชายคนนี้นะมันเหมือนมีอะไรปิดบังเรา
ความจริงก็คือมีปิดบังจริงๆ เขายังไม่หย่ากับเมียเขา เมียเขาไปมีผัวใหม่ แล้วผู้ชายยังรักเมียอยู่มีแอบไปหากันด้วย เราก็รู้สึกเฟลไปอีกเหมือนแม่เราไปเป็นน้อยเขา
หลังจากนั้นมาเรารู้สึกว่าไม่อยากจะเคารพคนคนนี้อีกแล้วมันไม่เหลือความเชื่อใจอีกแล้วค่ะ แต่ก็ยอมให้แม่คบกับเขาต่อไปแม่บอกว่าเขาต้องการเพื่อนคู่คิดแล้วเราก็ขี้เกียจพูดอะไรแล้ว เราพยายามมองในแง่ดีแล้วแต่ก็ทำไม่ได้ เรากลายเป็นว่าไม่สนิทกับแม่อีกเลย อยู่บ้านก็ไม่พูดกันเลยนานๆจะพูดกันที
บางทีก็มานั่งคิดสิ่งที่เราเจอมามันทำร้ายจิตใจเรามากเกินที่จะรับได้ หรือว่าเราเข้าช่วงที่เป็นหัวเลี้ยวหัวต่อแน่