สวัสดีครับ ผมชื่อ เต้ นี้เป็นกระทู้แรกของผมครับ  เขิลๆ แต่อยากลองเขียนดูครับ ผมอยากแชร์ประสบการณ์ของผมว่ากว่าจะมาถึงวันนี้ได้ผมต้องผ่านอะไรมาบ้าง เพื่อเป็นแนวทางให้กับคนที่หมดหวัง อยากให้มีความหวัง อยากให้ทุกคนสู้ เริ่มเลยแหละกันครับ   ผมเรียนจบ ม.3 ครับ เกรดเฉลี่ย 2 กว่าๆ  แล้วก็มาเรียนต่อ ปวช.  ที่เรียนต่อ ปวช. ก็เพราะตามเพื่อนๆ ตามประสาวัยรุ่นคือ ติดเพื่อน ติดเกมส์ ติดสาว พอเริ่มเรียนก็เริ่มโดดเรียน  ไม่ตั้งใจเรียน  พอเรียนไม่รู้เรื่องก็ เบื่อไม่ยากเรียน สรุปผมเรียนไม่จบครับ  เพื่อน ๆ เชื่อมั้ย....ผมเรียน ปวช. ปี1 ผมเรียนมา 2 ครั้ง แต่ก็เรียนไม่จบสักครั้ง   ไม่ต้องโทษใครเลยครับ..... “ต้องโทษที่ตัวผม ไม่ตั้งใจเรียนเองครับ”



*******ตอนเรียน ปวช. ก็จะประมาณนี้ เที่ยวเล่น ชีวิตติดเพื่อน ติดเกมส์ โดดเรียนตลอดดดดดด  พูดย้อนไปแล้ว สงสารแม่จับใจ  ทุกค่าเทอม ทุกค่ากิน ต่างๆ แม่ทำงานส่งผมเรียน คงจะเหนื่อยน่าดู

           หลังจากเรียนไม่จบ แม่ และครอบครัว ผิดหวัง  ไม่ให้เงินผมใช้ ผมก็เลยต้องหางานทำ งานที่แรกคือที่โรงเรียนสอนพิเศษ ได้เงินเดือน  4,000 บาท ต้องยอมรับว่างานสบายแต่เงินมันไม่พอใช้ **เลยออกไปเป็นเด็กเสิร์ฟที่ร้านชาบูหน้าหม้อ5555    แถวราชพฤกษ์ งานนี้ต้องบอกว่างานเหนื่อยมากๆ เงินเดือนก็ได้น้อย เอางัยกันละชีวิตตรู...... เลยตัดสินใจออกมาทำงานที่เซเว่น  เงินเดือนราวๆ 9,000-10,000 บาท เงินมากกว่าเดิม  แต่เรียกว่าใช้งานคุ้มมั๊กครับ คือต้องทำทุกอย่าง อยู่หน้าเคาน์เตอร์ ถูพื้น  ยกของ ทำสารพัด งานมันเหนื่อย และหนักมาก ถ้าใครเคยทำจะรู้ว่ามันเหนื่อยจริงๆ ชีวิตลำบากขนาดนี้ คนแรกที่คิดถึงคือ “แม่”  เลยครับ  เพื่อนก็ช่วยไม่ได้
            นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น ไว้ผมจะมาเล่าต่อนะครับ ว่าชีวิตผมดำเนินต่อไปยังไง? ประสบความสำเร็จได้เพราะอะไร?