ขอตั้งคำถามนะคะ...
ข้อแรก ถ้าเราไม่ได้เริ่มต้นด้วยรัก แต่เริ่มต้นด้วยการนอน ทั้งสองฝ่ายจะมีสิทธิ์รักกันจริงๆไหม
ข้อสอง ถ้าเขาปิ้งเราแต่แรก แต่เขายังไม่ร้อยเปอร์เซนกับเรา เพราะอาจด้วยหน้าที่การงาน รึยังไม่ลืมคนเก่า ต่อไปข้างหน้า จะมีสิทธิ์รักกันได้จริงๆไหม
ข้อสาม เขาบอกว่าจริงจังกับเรา แต่ทำได้แค่คำพูด ไม่มีการกระทำ โดยอ้างว่าไม่มีเวลา ... คนเราจะไม่มีเวลาขนาดนั้นเลยหรอ..?
ข้อสี่ ความรักที่แท้จริง รู้สึกรักจากหัวใจจริงๆ ภูมิใจที่มีกันและกันจริงๆ ยังมีอยู้ไหม
ข้อห้า ความรักสามารถทำให้คนมองข้าม หน้าตา ฐานะ การศึกษา หน้าที่การงาน ได้ไหม...?
แล้วความรักจริงๆ มันคืออะไรกันแน่ ยกตัวอย่างที่เราเคยเจอมานะ อย่างแรก รักเพราะว่ามีลูกถึงต้องประคองกันไป ทั้งที่ไม่มีความสุขทั้งสองฝ่าย ,
ความรักแบบอดทนอยู่เพราะอีกฝ่ายหวังพึ่งอยู่ เหมือนอยู่ได้ทุกวันนี้ก็เพราะอีกฝ่ายมีให้ แต่ฝ่ายชายย่ำยี่ด้วยคำพูดที่ทำให้ร้องไห้ได้ตลอด แต่ก้ทน ,
ความรัก ในรูปแบบการโกหก แต่ไม่ได้โกหกเรื่องนอกใจ แต่เป็นเรื่องอย่างอื่น เช่น การกลับบ้าน อาจรวมถึงการไม่ทำตามสัญญา และการไม่ใส่ใจ แต่ไม่เคยนอกใจ ,
ความรักต่างวัย ที่ทั้งสองนั้นรักกันมาก แต่ด้วยวัยจึงทำให้ต่างฝ่ายต่างเข้าหาครอบครัวของกันและกันไม่ได้ เลยต้องแยกด้วยความเจ็บปวด ,
ความรักที่หวงก้าง อีกฝ่ายต้องการมีคนใหม่ เพราะคนเดิมอาจรู้สึกเบื่อหน่าย หรืออาจยังไม่ใช่ที่ต้องการ แต่ยังหวง ไม่ให้อีกฝ่ายไปไหน แต่ตัวเองสามารถคุยกับคนอื่นได้ ,
ความรักแบบไม่ผุกมัด จะมาหากันก็แค่ตอนนอนเท่านั้น แต่คำพูดทุกอย่างเหมือนแฟน แต่ไม่เปิดเผย ไม่ไม่เที่ยว ทำกิจกรรมร่วมกัน แต่เรียกเเฟนด้วยกันสองคน ,
ความรักสุดท้าย คนนี้น่าอิจฉาสุด ที่เรารู้จัก คือ รัก คือ รัก ที่อ่อนนุ่ม คนนึงร้อน คนนึงเย็นและไม่ทะเลาะกันรุนเเรง เข้าใจ อธิบายเหตุผล อธิบายในทุกความสงสัย เปิดเผย ไม่อายใคร ที่เดินด้วยกัน ภูมิใจที่มีกันและกัน ปรึกษากันได้ทุกเรื่อง มีความเป็นผู้ใหญ่สูง
ความรัก...ยากมากที่จะเข้าใจ...เจ้าของกระทู้เองก็ไม่มีความรัก...เคยรักแต่ไม่เคยสมหวัง ไม่เคยเจอ รักที่เป็นรักจริงๆ ขอแค่เขาภูมิใจที่มีเรา ปกป้อง เปิดเผย และเป็นผู้ให้...ไม่ได้ขอมากไปใช่ไหม
ใครเป็นเหมือนเราบ้าง ถ้าไม่มีอย่างที่เราต้องการ เราก็จะไม่มีรัก ไม่คบ อยู่คนเดียวดีกว่า
แต่บางทีก็เหงา เหงามาก เหงาจนเผลอใจให้กับคนที่เข้ามาแค่เล่นๆ แล้วเราก็รู้สึกอกหัก เเละเจ็บ แค่คำว่า เผลอใจ
...แค่อยากมาระบายความรัก ซึ่งเป็นเเค่เรื่องเล่า เป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ แต่ถ้าใครอยากมีส่วนร่วมก็ขอบคุณ
อยากรัก แต่ไม่กล้ารัก เพราะกลัวความเจ็บ จะมีไหมใครที่ ทำให้ความกลัวนั้นหายไปได้...
เราเจอความรักรอบข้างที่ มีความทุกข์ มากกว่า ความสุข รึเปล่า เลยทำให้เราไม่กล้ารักใคร...
เหมือนเราโหยหาความรักมากไปรึเปล่า เลยทำให้ทุกๆ วัน คิดถึงเเต่เรื่องความรัก จนทำให้หัวใจ เหี่ยวเฉา...
เหมือนจะเข้าใจในรัก ... แต่ก็ไม่เข้าใจ...
ความรัก...?
ข้อแรก ถ้าเราไม่ได้เริ่มต้นด้วยรัก แต่เริ่มต้นด้วยการนอน ทั้งสองฝ่ายจะมีสิทธิ์รักกันจริงๆไหม
ข้อสอง ถ้าเขาปิ้งเราแต่แรก แต่เขายังไม่ร้อยเปอร์เซนกับเรา เพราะอาจด้วยหน้าที่การงาน รึยังไม่ลืมคนเก่า ต่อไปข้างหน้า จะมีสิทธิ์รักกันได้จริงๆไหม
ข้อสาม เขาบอกว่าจริงจังกับเรา แต่ทำได้แค่คำพูด ไม่มีการกระทำ โดยอ้างว่าไม่มีเวลา ... คนเราจะไม่มีเวลาขนาดนั้นเลยหรอ..?
ข้อสี่ ความรักที่แท้จริง รู้สึกรักจากหัวใจจริงๆ ภูมิใจที่มีกันและกันจริงๆ ยังมีอยู้ไหม
ข้อห้า ความรักสามารถทำให้คนมองข้าม หน้าตา ฐานะ การศึกษา หน้าที่การงาน ได้ไหม...?
แล้วความรักจริงๆ มันคืออะไรกันแน่ ยกตัวอย่างที่เราเคยเจอมานะ อย่างแรก รักเพราะว่ามีลูกถึงต้องประคองกันไป ทั้งที่ไม่มีความสุขทั้งสองฝ่าย ,
ความรักแบบอดทนอยู่เพราะอีกฝ่ายหวังพึ่งอยู่ เหมือนอยู่ได้ทุกวันนี้ก็เพราะอีกฝ่ายมีให้ แต่ฝ่ายชายย่ำยี่ด้วยคำพูดที่ทำให้ร้องไห้ได้ตลอด แต่ก้ทน ,
ความรัก ในรูปแบบการโกหก แต่ไม่ได้โกหกเรื่องนอกใจ แต่เป็นเรื่องอย่างอื่น เช่น การกลับบ้าน อาจรวมถึงการไม่ทำตามสัญญา และการไม่ใส่ใจ แต่ไม่เคยนอกใจ ,
ความรักต่างวัย ที่ทั้งสองนั้นรักกันมาก แต่ด้วยวัยจึงทำให้ต่างฝ่ายต่างเข้าหาครอบครัวของกันและกันไม่ได้ เลยต้องแยกด้วยความเจ็บปวด ,
ความรักที่หวงก้าง อีกฝ่ายต้องการมีคนใหม่ เพราะคนเดิมอาจรู้สึกเบื่อหน่าย หรืออาจยังไม่ใช่ที่ต้องการ แต่ยังหวง ไม่ให้อีกฝ่ายไปไหน แต่ตัวเองสามารถคุยกับคนอื่นได้ ,
ความรักแบบไม่ผุกมัด จะมาหากันก็แค่ตอนนอนเท่านั้น แต่คำพูดทุกอย่างเหมือนแฟน แต่ไม่เปิดเผย ไม่ไม่เที่ยว ทำกิจกรรมร่วมกัน แต่เรียกเเฟนด้วยกันสองคน ,
ความรักสุดท้าย คนนี้น่าอิจฉาสุด ที่เรารู้จัก คือ รัก คือ รัก ที่อ่อนนุ่ม คนนึงร้อน คนนึงเย็นและไม่ทะเลาะกันรุนเเรง เข้าใจ อธิบายเหตุผล อธิบายในทุกความสงสัย เปิดเผย ไม่อายใคร ที่เดินด้วยกัน ภูมิใจที่มีกันและกัน ปรึกษากันได้ทุกเรื่อง มีความเป็นผู้ใหญ่สูง
ความรัก...ยากมากที่จะเข้าใจ...เจ้าของกระทู้เองก็ไม่มีความรัก...เคยรักแต่ไม่เคยสมหวัง ไม่เคยเจอ รักที่เป็นรักจริงๆ ขอแค่เขาภูมิใจที่มีเรา ปกป้อง เปิดเผย และเป็นผู้ให้...ไม่ได้ขอมากไปใช่ไหม
ใครเป็นเหมือนเราบ้าง ถ้าไม่มีอย่างที่เราต้องการ เราก็จะไม่มีรัก ไม่คบ อยู่คนเดียวดีกว่า
แต่บางทีก็เหงา เหงามาก เหงาจนเผลอใจให้กับคนที่เข้ามาแค่เล่นๆ แล้วเราก็รู้สึกอกหัก เเละเจ็บ แค่คำว่า เผลอใจ
...แค่อยากมาระบายความรัก ซึ่งเป็นเเค่เรื่องเล่า เป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ แต่ถ้าใครอยากมีส่วนร่วมก็ขอบคุณ
อยากรัก แต่ไม่กล้ารัก เพราะกลัวความเจ็บ จะมีไหมใครที่ ทำให้ความกลัวนั้นหายไปได้...
เราเจอความรักรอบข้างที่ มีความทุกข์ มากกว่า ความสุข รึเปล่า เลยทำให้เราไม่กล้ารักใคร...
เหมือนเราโหยหาความรักมากไปรึเปล่า เลยทำให้ทุกๆ วัน คิดถึงเเต่เรื่องความรัก จนทำให้หัวใจ เหี่ยวเฉา...
เหมือนจะเข้าใจในรัก ... แต่ก็ไม่เข้าใจ...