เกลียดลูกติดผัว

ตามหัวข้อเลยค่ะ ไม่มีอะไรมาอธิบาย มันเป็นเรื่องปกติไหมคะที่ที่ผู้หญิงจะเกลียดลูกติดผู้ชาย ไม่ใช่เด็กๆนะคะ อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเราเลย ไม่ทำมาหากินขอเเต่เงิน  กินหรูอยู่ดี อวดเพื่อนในเฟส ทั้งๆที่ขอเงินใช้ งานการไม่ช่วยทำ คุยโทรสัพเสียงดังตอนดึก ตื่นสาย  (ก้เข้าใจนะว่าไม่มีใครอบรมสั่งสอน)แล้วที่อึดอัดมากคือมาอยู่บ้านเดียวกัน นอนห้องเดียวกัน เพราะบ้านเรามีห้องเดียว บางวันเราไม่อยู่บ้านมันขึ้นไปนอนบนเตียงเรา บอกตรงๆ เกลียดไอ้เด็กเปรตนี่มาก มันเหมือนเป็นมือที่ 3 คอยเป็นมารขัดขวาง หลังๆที่มันเข้ามาชีวิตครอบครัวเรามีความสุขน้อยลง เหมือนอยู่ร่วมบ้านกับคนแปลกหน้า เวลาอาบน้ำเสร็จเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าเราไม่ชอบที่มีคนนอกมาอยู่ในห้องส่วนตัว มันก็นอนดูทีวีไป เราบอกจริงๆเลยว่าอึดอัดมากๆ ชีวิตความเป็นอยู่เปลี่ยนไป เราเบื่อมาก เราทำงานกับแฟน เก็บเงินซื้อรถด้วยกัน มีบัญชีเงินฝากร่วมกัน เราช่วยกันกับแฟน2 คน จนบางครั้งคิดว่าเราก็อายุเท่าๆกันกับมันปะ ต้องมาทำงานหาเลี้ยงมันส่งเงินให้มันตามที่ขอ มันใช่หรอ เคยคุยกับแฟนว่าไม่อยากให้เป็นแบบนี้เราบอกให้เค้าไปบอกลูกเค้าว่าให้ไปหางานทำ เค้าบอกว่ามันเด็กอยู่ แล้วกูล่ะ คำถามคือเราต่างจากมันไหม เราก็ 22-23 ทำไมเราทำได้ ทำไมจะต้องให้คนอื่นมาสุขสบายมามีความสุขในสิ่งที่เราสร้างมา ทั้งๆที่พื้นที่ตรงนี้มันควรจะเป็นของเรา และไอ้บ้านี่มีสิทธิ์อะไร เราทะเลาะกันบ่อยมากกับแฟนทั้งๆที่เราเคยมีความสุขมากกว่านี้ ใครจะว่าใจร้ายใจแคบยังไงไม่รู้หรอก แต่เรื่องแบบนี้มันทำใจยอมรับยากจริงๆ ถ้าใครไม่เจอกับตัวเองไม่มีวันรู้เลยจริงๆว่าความอึดอัดที่เรามีมันขนาดไหน