ผมมีพี่น้องสามคน ผมคนโต น้องสาวคนกลาง และน้องชายคนเล็ก ผมกับน้องสาวห่างกันปีเดียวครับ
================================================================================
น้องสาวผมพลาดท้องตั้งแต่ปี 2556 ซึ่งตอนนั้น ผู้ชาย มันก็ไม่ค่อยรับผิดชอบอะไรเลย แถมตบตีน้องสาวผมด้วยทั้งระหว่างท้องกับหลังคลอดแล้ว
หลังคลอดได้ 1 เดือน ทนไม่ไหว จนผมกับแม่รับมันกลับไปอยู่ที่บ้าน แม่ก็อับอายชาวบ้านเขาอยู่เหมือนกันในเรื่องนี้ (ไม่มีงานแต่ง ไม่มีแม้กระทั่งการขอขมา หรือว่าอะไรก็แล้วแต่ที่ให้เกียรติแม่ผมเลย บ้านผมชนบทต่างจังหวัดครับเรื่องแบบนี้ถือว่าเรื่องใหญ่)
================================================================================
จนกระทั้งเมื่อ 2 ปีที่แล้วแม่ผมตรวจเจอโรคมะเร็ง ตอนนี้รักษาตัวโดยการทานยา และพบหมอเช็คผลเลือดทุก 1 เดือน ทำ CT SCAN ทุก 3 เดือน
น้องสาวผมก็ทำงานอยู่แถวๆบ้าน
ส่วนตัวผมทำงานอยู่กรุงเทพ ซื้อบ้านอยู่กรุงเทพ แต่ผมก็ไปไปมามาบ้านแม่ ไม่เคยขาด
วันไหนแม่มีนัดพบหมอ น้องผมจะมาส่งครึ่งทาง แล้วผมก็ไปรับมานอนบ้านผม ทำแบบนี้มาเรื่อยๆ
===============================================================================
เหมือนทุกอย่างมันจะดูดี แต่ความจริงมันไม่ใช่เลย
มันสอบเข้าทำงานที่หนึ่งได้ และ อยู่ที่เดียวกับลุงผม ชีวิตในที่ทำงานของมัน ลุงผมและคนอื่นๆในที่ทำงานเขาก็มองว่ามันทำตัวไม่เหมาะสม
คอยตามแทะโลมผู้ชายคนหนึ่งในที่ทำงานทั้งๆที่ ผู้ชายคนนั้นเขามีแฟนอยู่แล้ว
บางทีบางวันเลิกทำงาน มันก็พาลูกไปนั่งกินนั่งดื่ม สังสรรค์กับเพื่อนๆมัน จนดึกดื่น กว่าจะกลับบ้านทีก็เที่ยงคืน ตีหนึ่ง อยู่บ่อยครั้งไป
จากคนที่ไม่เคยดื่ม ไม่เคยดูดบุหรี่ แต่ตอนนี้มันทำทุกอย่าง
จนแม่ทนไม่ไหวก็มีบ่นก็มีด่ามันบ้าง มันก็เถียงแม่ และมันก็บอกว่าตัวของมัน ชีวิตของมัน มันจะใช้ชีวิตแบบนี้ไปเรื่อย โดยไม่สนใจคนรอบข้าง
ซึ่งตอนที่มันเริ่มเป็นแบบนี้ผมก็พอจะเข้าใจว่ามันก็อยากมีสังคมของมันบ้าง ผมก็พยายามที่จะบอกแม่อธิบายให้แม่ฟัง ไม่ให้แม่คิดมาก
แต่มันจะทำตัวแบบนี้บ่อยเกินไปและหนักขึ้นเรื่อยๆ
มันอยู่บ้าน มันไม่เคยแม้แต่จะถามแม่ว่า อยากกินอะไรไหมเดี๋ยวจะซื้อมาให้
บ้านเรือนก็เคยดูแล
===============================================================================
เหตุการที่ทำให้ผมเริ่มรู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว
เมื่อประมาณ สามเดือนที่แล้ว
แม่โทรหาผมตอนค่ำๆ จำได้คร่าวๆว่าประมาณสี่ทุ่มได้
แม่บอกให้น้องสาวซื้อปลามาให้เพราะที่บ้านไม่มีกับข้าวอะไรเลย มันก็รับปากบอกว่าจะซื้อเข้ามาให้
แต่ก็ไม่ซื้อมาให้ และวันนั้นมันก็ให้แม่ไปรับหลานที่โรงเรียน คืนนั้นลูกก็ร้องไห้หามันอยู่ร่ำไป
สรุปคืนนั้นมันกลับบ้านมาตีสอง โดยที่ไม่มีการซื้ออะไรกลับมาเลย
ผมโทรไปหามันแต่มันไม่รับ เลยไลน์ไป
มันพิมพ์กลับมาว่า มันยอมรับว่าทำตัวไม่ดี
มันอยู่กับเพื่อน มันนั่งดื่มอยู่กับพวงเพื่อนของมัน
================================================================================
จนมาถึงวันที่ผมได้คุยกับมัน หน้าต่อหน้า
ผมถามมันว่า "คิดอะไรอยู่"
มันตอบว่า "คิดอะไร?"
ผมถามมันว่า ทำไมทำตัวแบบนี้? ทำตัวแบบนี้ไม่คิคถึงลูกบ้างเหรอ ทำไมไม่ให้ความสำคัญกับคนที่ควรให้ความสำคัญบ้าง?
คำตอบที่ผมได้คือ "จะทำตัวแบบนี้ไปเรื่อยๆ มันไม่สนใจใคร" "ไม่เคยรักไม่เคยรู้สึกผูกพันกับแม่เลย"
"ไม่เคยรักไม่เคยรู้สึกผูกพันกับแม่เลย" ประโยคนี้ครับ มันกระชากความรู้สึกผมมากๆ ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินประโยคนี้กับคนในครอบครัว
หลังจากนั้นผมก็ทะเลาะกับมัน น่าจะเป็นครั้งที่รุนแรงที่สุด
และหลังจากนั้นผมก็ไม่ได้คุยกับมันอีกเลย
================================================================================
จุดพีคอีกจุดหนึ่ง
เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาผมกลับบ้าน เพราะวันอาทิตย์แม่มีทำ CT SCAN
ผมต้องกลับบ้านไปรับแม่ครับ เพราะตัวน้องสาวหลังจากที่ทะเลาะกัลผม มันก็ไม่เคยถามแม่อีกเลยว่าจะหาหมออีกเมื่อไหร่? ให้ไปส่งไหม?
และเดือนที่แล้ว ที่แม่มาหาหมอ มันก็ไม่ได้มาส่งครึ่งทางเหมือนที่เคยทำ ผมก็ไม่ได้ขับรถกลับไปรับแม่เพราะผมขับกลับไปไม่ไหวครับมันเป็นวันกลางสัปดาห์
แล้วช่วงนี้งานผมหนักมาก กลัวจะเกิดอุบัติเหตุมากกว่าแทนทีจะได้พาแม่ไปหาหมอ จึงต้องให้แม่นั่งรถมาเองแล้วผมไปดักรับ
ผมกลับบ้านไปถึงประมาณเที่ยงคืน แม่ผมนอนอยู่กับหลาน
ผมถามแม่ว่าแล้วมันไปไหน แม่บอกมันไปงานศพ (คืนนั้นมันกลับบ้านตีสี่ครึ่ง)
และสิ่งที่ทำให้ผู้รู้สึกแย่อีกครั้งก็คือ มันบอกกับลูกว่า "เดี๋ยวแม่กลับมาแม่จะเรียกไปนอนด้วยนะครับ"
ผมก็เลยนอนกับหลานครับคืนน้ัน ส่วนแม่ผมไปนอนอีกห้อง หลานตื่นขึ้นมากลางดึก แล้วหลานก็ถามผมว่า
แม่ไปไหนทำไมแม่ยังไม่มารับหนูไปนอนด้วย
ความรู้สึกผมตอนนั้นเสียใจมากๆครับที่มีน้องสาวทำตัวแบบนั้น
===============================================================================
แล้วผมก็ทะเลาะกับมันอีก
ผมถึงขนาดไล่มันออกไปจากบ้าน
อยู่บ้านก็ทำตัวให้แม่เครียด
ให้มันออกไปใช้ชีวิตของมันที่มันอยากจะเป็น อยากจะทำ
==============================================================================
ลูกก็ไม่ใช่ลูกคนแรกของมัน แทนที่มันจะสำนึกในความผิดผลาด กลับมาใช้ชีวิตอย่างเรินเร่อและบั่นทอนจิตใจแม่
ลูกคนแรกของมัน มันท้องตอน ม.6 ช่วงกำลังจะตัดสินใจเลือกเรียนต่อมหาวิยาลัย ซึ่งตอนนี้ผมไปรู้เรื่องนี้โดยบังเอิญและตบหน้ามันทั้งๆที่ตัวผมเองก็ร้องไห้อยู่เหมือนกัน
แล้วผมถามมันว่า อยากจะเรียนต่อไหมหรือว่าจะจบอนาคตตัวเองเท่านี้ มันตอบว่ามันอยากเรียนต่อ ตอนนั้นผมบอกใครไม่ได้เลยได้แต่บอกตัวเองว่าต้องจบเรื่องนี้ให้ไวที่สุด
และน้องต้องได้เรียนต่อ (จบโดยการทำบาปกรรมครับ)
มันไม่เคยสำนึกถึงความผิดพลาดของตนเองจนทำให้คนอื่นเขาเดือนร้อน แล้วยังมาทำตัวเหมือนคนไม่มีวุฒิภาวะ
ช่วงที่น้องสาวลำบากตอนลูกคลอดใหม่ๆ ผมกับแม่ก็เป็นคนพามันออกมาจากผู้ชายที่แย่ๆ
แม่เห็นมันทำงานแรกๆ ต้องขับมอไซไปทำงาน แม่ก็เป็นห่วงช่วยซื้อรถยนต์ (เงินสด) ให้มัน แล้วให้มันผ่อนแม่ มันผ่อนไปเท่าไหร่แม่ก็ไม่ให้มันผ่อนต่อแล้ว
ห้องที่มันอยู่ที่บ้านกับลูกมันเล็กและแคบ แม่ก็ทำห้องให้มันอยู่กับลูกได้อยู่อย่างสุขสบาย
และอีกหลากหลายอย่างที่แม่ทำให้มันเพราะแม่รักและเป็นห่วงมัน
==============================================================================
ที่เล่ามาทั้งหมดมันเป็นแค่ส่วนน้อยๆที่แม่เครียดกับคนอย่างน้องสาวของผม
ผมก็ไม่ใช่คนดีอะไรมากมาย ส่วนที่แย่ผมก็มี ตั้งแต่ผมรู้ว่าแม่ป่วย ผมก็ไม่เคยที่จะทำให้แม่เสียใจและไม่ทำให้แม่คิดมากในเรื่องๆต่างๆ ตั้งแต่นั้นมา
แม่กำลังต่อสู้กับโรคร้าย ยาที่ดีที่สุดของโรคนี้ คือ "กำลังใจ และความสุข" แต่มันก็ได้ถูกทำลายด้วยบุคคลที่น่าจะให้ "กำลังใจ และความสุข" กับแม่ได้ดีที่สุด
==============================================================================
เรื่องที่ผมเล่ามันคือมุมมองให้ด้านของผมครับ ใครอยากจะด่าผม จะว่าอะไรผมก็ได้ครับ ผมแค่อยากระบายมัน
หรือใครเคยมีประสบการณ์แบบนี้ แล้วหาทางอย่างไรกันบ้างครับ
===============================================================================
ขออภัยหากกระทู้นี้ไปเยียดเบียนเวลาของท่านๆ และจะดูไร้สาระไปหน่อย
ขอบคุณครับ
สงสารแม่
================================================================================
น้องสาวผมพลาดท้องตั้งแต่ปี 2556 ซึ่งตอนนั้น ผู้ชาย มันก็ไม่ค่อยรับผิดชอบอะไรเลย แถมตบตีน้องสาวผมด้วยทั้งระหว่างท้องกับหลังคลอดแล้ว
หลังคลอดได้ 1 เดือน ทนไม่ไหว จนผมกับแม่รับมันกลับไปอยู่ที่บ้าน แม่ก็อับอายชาวบ้านเขาอยู่เหมือนกันในเรื่องนี้ (ไม่มีงานแต่ง ไม่มีแม้กระทั่งการขอขมา หรือว่าอะไรก็แล้วแต่ที่ให้เกียรติแม่ผมเลย บ้านผมชนบทต่างจังหวัดครับเรื่องแบบนี้ถือว่าเรื่องใหญ่)
================================================================================
จนกระทั้งเมื่อ 2 ปีที่แล้วแม่ผมตรวจเจอโรคมะเร็ง ตอนนี้รักษาตัวโดยการทานยา และพบหมอเช็คผลเลือดทุก 1 เดือน ทำ CT SCAN ทุก 3 เดือน
น้องสาวผมก็ทำงานอยู่แถวๆบ้าน
ส่วนตัวผมทำงานอยู่กรุงเทพ ซื้อบ้านอยู่กรุงเทพ แต่ผมก็ไปไปมามาบ้านแม่ ไม่เคยขาด
วันไหนแม่มีนัดพบหมอ น้องผมจะมาส่งครึ่งทาง แล้วผมก็ไปรับมานอนบ้านผม ทำแบบนี้มาเรื่อยๆ
===============================================================================
เหมือนทุกอย่างมันจะดูดี แต่ความจริงมันไม่ใช่เลย
มันสอบเข้าทำงานที่หนึ่งได้ และ อยู่ที่เดียวกับลุงผม ชีวิตในที่ทำงานของมัน ลุงผมและคนอื่นๆในที่ทำงานเขาก็มองว่ามันทำตัวไม่เหมาะสม
คอยตามแทะโลมผู้ชายคนหนึ่งในที่ทำงานทั้งๆที่ ผู้ชายคนนั้นเขามีแฟนอยู่แล้ว
บางทีบางวันเลิกทำงาน มันก็พาลูกไปนั่งกินนั่งดื่ม สังสรรค์กับเพื่อนๆมัน จนดึกดื่น กว่าจะกลับบ้านทีก็เที่ยงคืน ตีหนึ่ง อยู่บ่อยครั้งไป
จากคนที่ไม่เคยดื่ม ไม่เคยดูดบุหรี่ แต่ตอนนี้มันทำทุกอย่าง
จนแม่ทนไม่ไหวก็มีบ่นก็มีด่ามันบ้าง มันก็เถียงแม่ และมันก็บอกว่าตัวของมัน ชีวิตของมัน มันจะใช้ชีวิตแบบนี้ไปเรื่อย โดยไม่สนใจคนรอบข้าง
ซึ่งตอนที่มันเริ่มเป็นแบบนี้ผมก็พอจะเข้าใจว่ามันก็อยากมีสังคมของมันบ้าง ผมก็พยายามที่จะบอกแม่อธิบายให้แม่ฟัง ไม่ให้แม่คิดมาก
แต่มันจะทำตัวแบบนี้บ่อยเกินไปและหนักขึ้นเรื่อยๆ
มันอยู่บ้าน มันไม่เคยแม้แต่จะถามแม่ว่า อยากกินอะไรไหมเดี๋ยวจะซื้อมาให้
บ้านเรือนก็เคยดูแล
===============================================================================
เหตุการที่ทำให้ผมเริ่มรู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว
เมื่อประมาณ สามเดือนที่แล้ว
แม่โทรหาผมตอนค่ำๆ จำได้คร่าวๆว่าประมาณสี่ทุ่มได้
แม่บอกให้น้องสาวซื้อปลามาให้เพราะที่บ้านไม่มีกับข้าวอะไรเลย มันก็รับปากบอกว่าจะซื้อเข้ามาให้
แต่ก็ไม่ซื้อมาให้ และวันนั้นมันก็ให้แม่ไปรับหลานที่โรงเรียน คืนนั้นลูกก็ร้องไห้หามันอยู่ร่ำไป
สรุปคืนนั้นมันกลับบ้านมาตีสอง โดยที่ไม่มีการซื้ออะไรกลับมาเลย
ผมโทรไปหามันแต่มันไม่รับ เลยไลน์ไป
มันพิมพ์กลับมาว่า มันยอมรับว่าทำตัวไม่ดี
มันอยู่กับเพื่อน มันนั่งดื่มอยู่กับพวงเพื่อนของมัน
================================================================================
จนมาถึงวันที่ผมได้คุยกับมัน หน้าต่อหน้า
ผมถามมันว่า "คิดอะไรอยู่"
มันตอบว่า "คิดอะไร?"
ผมถามมันว่า ทำไมทำตัวแบบนี้? ทำตัวแบบนี้ไม่คิคถึงลูกบ้างเหรอ ทำไมไม่ให้ความสำคัญกับคนที่ควรให้ความสำคัญบ้าง?
คำตอบที่ผมได้คือ "จะทำตัวแบบนี้ไปเรื่อยๆ มันไม่สนใจใคร" "ไม่เคยรักไม่เคยรู้สึกผูกพันกับแม่เลย"
"ไม่เคยรักไม่เคยรู้สึกผูกพันกับแม่เลย" ประโยคนี้ครับ มันกระชากความรู้สึกผมมากๆ ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินประโยคนี้กับคนในครอบครัว
หลังจากนั้นผมก็ทะเลาะกับมัน น่าจะเป็นครั้งที่รุนแรงที่สุด
และหลังจากนั้นผมก็ไม่ได้คุยกับมันอีกเลย
================================================================================
จุดพีคอีกจุดหนึ่ง
เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาผมกลับบ้าน เพราะวันอาทิตย์แม่มีทำ CT SCAN
ผมต้องกลับบ้านไปรับแม่ครับ เพราะตัวน้องสาวหลังจากที่ทะเลาะกัลผม มันก็ไม่เคยถามแม่อีกเลยว่าจะหาหมออีกเมื่อไหร่? ให้ไปส่งไหม?
และเดือนที่แล้ว ที่แม่มาหาหมอ มันก็ไม่ได้มาส่งครึ่งทางเหมือนที่เคยทำ ผมก็ไม่ได้ขับรถกลับไปรับแม่เพราะผมขับกลับไปไม่ไหวครับมันเป็นวันกลางสัปดาห์
แล้วช่วงนี้งานผมหนักมาก กลัวจะเกิดอุบัติเหตุมากกว่าแทนทีจะได้พาแม่ไปหาหมอ จึงต้องให้แม่นั่งรถมาเองแล้วผมไปดักรับ
ผมกลับบ้านไปถึงประมาณเที่ยงคืน แม่ผมนอนอยู่กับหลาน
ผมถามแม่ว่าแล้วมันไปไหน แม่บอกมันไปงานศพ (คืนนั้นมันกลับบ้านตีสี่ครึ่ง)
และสิ่งที่ทำให้ผู้รู้สึกแย่อีกครั้งก็คือ มันบอกกับลูกว่า "เดี๋ยวแม่กลับมาแม่จะเรียกไปนอนด้วยนะครับ"
ผมก็เลยนอนกับหลานครับคืนน้ัน ส่วนแม่ผมไปนอนอีกห้อง หลานตื่นขึ้นมากลางดึก แล้วหลานก็ถามผมว่า
แม่ไปไหนทำไมแม่ยังไม่มารับหนูไปนอนด้วย
ความรู้สึกผมตอนนั้นเสียใจมากๆครับที่มีน้องสาวทำตัวแบบนั้น
===============================================================================
แล้วผมก็ทะเลาะกับมันอีก
ผมถึงขนาดไล่มันออกไปจากบ้าน
อยู่บ้านก็ทำตัวให้แม่เครียด
ให้มันออกไปใช้ชีวิตของมันที่มันอยากจะเป็น อยากจะทำ
==============================================================================
ลูกก็ไม่ใช่ลูกคนแรกของมัน แทนที่มันจะสำนึกในความผิดผลาด กลับมาใช้ชีวิตอย่างเรินเร่อและบั่นทอนจิตใจแม่
ลูกคนแรกของมัน มันท้องตอน ม.6 ช่วงกำลังจะตัดสินใจเลือกเรียนต่อมหาวิยาลัย ซึ่งตอนนี้ผมไปรู้เรื่องนี้โดยบังเอิญและตบหน้ามันทั้งๆที่ตัวผมเองก็ร้องไห้อยู่เหมือนกัน
แล้วผมถามมันว่า อยากจะเรียนต่อไหมหรือว่าจะจบอนาคตตัวเองเท่านี้ มันตอบว่ามันอยากเรียนต่อ ตอนนั้นผมบอกใครไม่ได้เลยได้แต่บอกตัวเองว่าต้องจบเรื่องนี้ให้ไวที่สุด
และน้องต้องได้เรียนต่อ (จบโดยการทำบาปกรรมครับ)
มันไม่เคยสำนึกถึงความผิดพลาดของตนเองจนทำให้คนอื่นเขาเดือนร้อน แล้วยังมาทำตัวเหมือนคนไม่มีวุฒิภาวะ
ช่วงที่น้องสาวลำบากตอนลูกคลอดใหม่ๆ ผมกับแม่ก็เป็นคนพามันออกมาจากผู้ชายที่แย่ๆ
แม่เห็นมันทำงานแรกๆ ต้องขับมอไซไปทำงาน แม่ก็เป็นห่วงช่วยซื้อรถยนต์ (เงินสด) ให้มัน แล้วให้มันผ่อนแม่ มันผ่อนไปเท่าไหร่แม่ก็ไม่ให้มันผ่อนต่อแล้ว
ห้องที่มันอยู่ที่บ้านกับลูกมันเล็กและแคบ แม่ก็ทำห้องให้มันอยู่กับลูกได้อยู่อย่างสุขสบาย
และอีกหลากหลายอย่างที่แม่ทำให้มันเพราะแม่รักและเป็นห่วงมัน
==============================================================================
ที่เล่ามาทั้งหมดมันเป็นแค่ส่วนน้อยๆที่แม่เครียดกับคนอย่างน้องสาวของผม
ผมก็ไม่ใช่คนดีอะไรมากมาย ส่วนที่แย่ผมก็มี ตั้งแต่ผมรู้ว่าแม่ป่วย ผมก็ไม่เคยที่จะทำให้แม่เสียใจและไม่ทำให้แม่คิดมากในเรื่องๆต่างๆ ตั้งแต่นั้นมา
แม่กำลังต่อสู้กับโรคร้าย ยาที่ดีที่สุดของโรคนี้ คือ "กำลังใจ และความสุข" แต่มันก็ได้ถูกทำลายด้วยบุคคลที่น่าจะให้ "กำลังใจ และความสุข" กับแม่ได้ดีที่สุด
==============================================================================
เรื่องที่ผมเล่ามันคือมุมมองให้ด้านของผมครับ ใครอยากจะด่าผม จะว่าอะไรผมก็ได้ครับ ผมแค่อยากระบายมัน
หรือใครเคยมีประสบการณ์แบบนี้ แล้วหาทางอย่างไรกันบ้างครับ
===============================================================================
ขออภัยหากกระทู้นี้ไปเยียดเบียนเวลาของท่านๆ และจะดูไร้สาระไปหน่อย
ขอบคุณครับ