คนไม่มีในสังคมที่เค้ามีๆกัน ..ต้องทำตัวยังไงหรอครับ

อยากถามคนไม่มีน่ะครับ ทำยังไงกับการต้องดิ้นรน ทั้งด้านการเรียน และก็ด้านสังคมของคนที่เค้ามีๆกันน่ะครับ (คงจะเข้าใจที่ผมหมายถึงนะครับ) ครอบครัวผมเป็นคนยากจนน่ะครับ แต่ว่าผมเป็นคนขยันศึกษาครับ  ซึ่งการมาโรงเรียน มันได้เจอแต่เรื่องของการศึกษาที่ผมเคยคิดว่าต้องเผชิญกับมันตลอดเวลาในโรงเรียน แต่มันเป็นเรื่องของการอยู่ร่วมกันอีกเรื่องนึงเข้ามาอยู่ด้วยครับ ตอนนี้ผมอยู่ม.6แล้วครับ ... เชื่อมั้ยครับ ผมไม่มีโทรศัพท์เลยครับ 555+ อาจเป็นเรื่องที่คนอื่นมองแล้ว ก็เกิดคำถามกับผมว่า แล้วยังไง  มันก็ไม่ยังไงหรอกครับ ผมก็แค่น้อยใจก็เท่านั้นเอง ผมเคยมองว่าการที่เรามาโรงเรียนเนี่ย เรามาเพื่อการศึกษา แต่แท้จริงแล้ว การอยู่ร่วมกันก็มีผลต่อความตั้งใจในการศึกษาของเรา ผมเคยนั่งลงเฉยๆ แล้วมองไปในกลุ่มเพื่อนๆผู้ชายทั้งห้องผมและรอบๆกาย เวลาว่างๆ ก็จะจับกลุ่มเล่นเกมส์กัน เปิดแชทคุยโชว์กัน ... ผมเคยคิดว่ามัวแต่ติดในสิ่งให้ความเพลิดเพลินจะได้อะไรกัน...แต่คำตอบที่วางให้ผมตรงหน้าตลอดคือ..สังคม ความผูกพันธ์ เสียงหัวเราะ เฮฮากันตลอดเวลาเลยแหละ ผมก็อิจฉานะครับบางที แต่ก็ไม่ได้ริษยา ..เวลาคุยกับเพื่อนก็ปกติ แต่ไม่ค่อยมีโมเมนท์ อย่างที่ผมอยากจะมีจริงๆ ผมกลายเป็นว่า ผมอยากมี อยากได้ เพื่อสร้างมิตรภาพ แม้มันจะดูดีรึไม่ดี แต่มันทำให้ผมรู้สึกว่า...อยากมีแบบนั้นบ้าง ทุกวันนี้ในห้องเรียนของผมมี มีผมคนเดียวที่ปั่นจักรยานไปกลับรร. ส่วนเพื่อนผมน่ะหรอครับ ไปกันเป็นกลุ่ม กลับบ้านรพร้อมกันอย่างสนุกสนานด้วยมอเตอร์ไซค์ ... เฮ้อ บางที ผมก็เริ่มเหนื่อยกับการมาโรงเรียนเหมือนกันครับ มันเป็นอาการที่ผมเองก็อธิบายไม่ถูกนะครับ แบบ..ยังอยากเรียน แต่ผมไม่อยากมาโรงเรียน 555+  
บางที..ผมก็อยากได้อะไรแบบนั้นบ้าง   (ไม่ใช่ทรัพย์สิน แต่เป็นความรู้สึก) อาจมองว่าเก็บกดได้นะครับ555+ เรื่องที่ผมได้กล่าวไป มันเป็นเรื่องที่ผมเจอมาตั้งแต่ผมได้ย้ายมาโรงเรียนมัธยมปลายแล้วล่ะครับ
ขอโทษที่พิมพ์อะไรวกไปวนมานะครับ เป็นกระทู้แรกน่ะครับ
คำถามก็ตามหัวข้อน่ะและครับ ทำอย่างไรหรอครับ