กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของเราค่ะ โดยขอยืมแอคเคาท์น้องมาโพส....
เริ่มจากเมื่อ 2 วันก่อนเราได้บอกเลิกกับแฟนที่คบมา 3 ปี และเค้าขอเราแต่งงานด้วยเหตุผลที่ว่า ‘เราอยากใช้ชีวิตกับตัวเองมากกว่า’ อาจจะดูเห็นแก่ตัว แต่เราว่ามันยังดีกว่าเราฝืนคบกับแฟนไปเรื่อยๆ ทั้งๆที่ในใจเราไม่ได้มีเค้าอีกแล้ว
จริงๆแล้วเรามีเหตุผลมากกว่านั้นค่ะ ต้องย้อนกลับไปตั้งแต่ช่วงเราจะคบกัน เราแอบชอบเพื่อนของแฟนตั้งแต่แฟนจะมาจีบเราซะอีก เรารู้ตัวเองดีว่าในใจเรามีเพื่อนเค้ามากกว่าแฟนเราอีก เราคบกับแฟน แต่เราทำตัวกับแฟนได้แย่มากๆ เราไม่ค่อยใส่ใจ หรือดูแลความรู้สึก แต่กลับกลายว่าแฟนเราเค้าเป็นฝ่ายดีกับเราทุกอย่าง ไม่ว่าจะเรื่องเล็กๆน้อยๆ เค้าทำให้เราดีมากๆ แต่เราเป็นฝ่ายที่ทำตัวแย่มาก เราไม่เคยพาเค้าไปพบพ่อแม่ ไม่เคยบอกเพื่อนว่าเราคบกับเค้า เราทำเหมือนเค้าไม่มีตัวตน รู้กันอยู่แค่สองคน(เพื่อนๆเค้ารู้ว่าเราคบกัน) ... แต่พอเราอยู่กับเพื่อนเค้าคนที่เราชอบนั้น เราทำตัวดีมาก เราทำตัวเหมือนแฟนกันจนคนอื่นทักผิดบ่อยๆ เราเองก็รู้สึกผิด เลยขอเลิกแฟนเราหลายรอบมากๆ แต่เค้าไม่ยอม เค้ายื้อเราไว้ และเราเองก็ฝืนคบมาตลอด จนตอนนี้เราไม่สามารถที่จะรับได้จึงเลิกเด็ดขาด เรายอมตัดทุกอย่างแล้วเริ่มต้นใหม่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน เราก็ขอลาออกจากที่ทำงานเดิม ไปอยู่ต่างจังหวัด เปลี่ยนช่องทางติดต่อใหม่หมด ...
บอกตามตรง... เราชอบเพื่อนเค้ามากๆ เราแอบคุยกันกับเพื่อนเค้า แต่แฟนเราก็รู้ เค้าบอกว่าคุยไปเถอะ เค้ารับได้ แต่เค้าไม่ขอเลิกกับเรา เค้ายินดีเห็นเรามีความสุข แม้ว่าเค้าจะเจ็บ ถึงจุดๆที่เค้าพูดและเรากลับมาทบทวนสักพักใหญ่ และเราลองเอาไปปรึกษาแม่ดู แม่เราบอกว่า ‘อย่าเอาตัวเราไปทำลายความสัมพันธ์ของเพื่อนที่เค้าเป็นกันมา’ และแม่เรายังบอกว่า “เลิกกับแฟนเถอะ อย่าให้อนาคตของเค้าต้องมาจมกับลูก ถ้าลูกยังเห็นแก่ตัวเองแบบนี้ ต่อให้เค้าดีกับหนูแค่ไหน คนเราต่างก็มีจุดจบต่างกันทั้งนั้น” ถึงตอนที่แม่เราบอก เราเลยตัดสินใจขอเลิก และหนีหายเค้ามา
ถึงตอนนี้ เราไม่รู้จะทำยังดี รู้สึกแย่ไปหมด ... อยากจะขอโทษเค้ากับทุกสิ่งที่เราทำไป แต่เรากลัวที่จะไปหาเค้า กลัวว่าเค้าจะโกรธที่เราทำลายความรู้สึกเค้าไป
เมื่อเราบอกเลิกแฟน เพราะความเห็นแก่ตัว
เริ่มจากเมื่อ 2 วันก่อนเราได้บอกเลิกกับแฟนที่คบมา 3 ปี และเค้าขอเราแต่งงานด้วยเหตุผลที่ว่า ‘เราอยากใช้ชีวิตกับตัวเองมากกว่า’ อาจจะดูเห็นแก่ตัว แต่เราว่ามันยังดีกว่าเราฝืนคบกับแฟนไปเรื่อยๆ ทั้งๆที่ในใจเราไม่ได้มีเค้าอีกแล้ว
จริงๆแล้วเรามีเหตุผลมากกว่านั้นค่ะ ต้องย้อนกลับไปตั้งแต่ช่วงเราจะคบกัน เราแอบชอบเพื่อนของแฟนตั้งแต่แฟนจะมาจีบเราซะอีก เรารู้ตัวเองดีว่าในใจเรามีเพื่อนเค้ามากกว่าแฟนเราอีก เราคบกับแฟน แต่เราทำตัวกับแฟนได้แย่มากๆ เราไม่ค่อยใส่ใจ หรือดูแลความรู้สึก แต่กลับกลายว่าแฟนเราเค้าเป็นฝ่ายดีกับเราทุกอย่าง ไม่ว่าจะเรื่องเล็กๆน้อยๆ เค้าทำให้เราดีมากๆ แต่เราเป็นฝ่ายที่ทำตัวแย่มาก เราไม่เคยพาเค้าไปพบพ่อแม่ ไม่เคยบอกเพื่อนว่าเราคบกับเค้า เราทำเหมือนเค้าไม่มีตัวตน รู้กันอยู่แค่สองคน(เพื่อนๆเค้ารู้ว่าเราคบกัน) ... แต่พอเราอยู่กับเพื่อนเค้าคนที่เราชอบนั้น เราทำตัวดีมาก เราทำตัวเหมือนแฟนกันจนคนอื่นทักผิดบ่อยๆ เราเองก็รู้สึกผิด เลยขอเลิกแฟนเราหลายรอบมากๆ แต่เค้าไม่ยอม เค้ายื้อเราไว้ และเราเองก็ฝืนคบมาตลอด จนตอนนี้เราไม่สามารถที่จะรับได้จึงเลิกเด็ดขาด เรายอมตัดทุกอย่างแล้วเริ่มต้นใหม่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน เราก็ขอลาออกจากที่ทำงานเดิม ไปอยู่ต่างจังหวัด เปลี่ยนช่องทางติดต่อใหม่หมด ...
บอกตามตรง... เราชอบเพื่อนเค้ามากๆ เราแอบคุยกันกับเพื่อนเค้า แต่แฟนเราก็รู้ เค้าบอกว่าคุยไปเถอะ เค้ารับได้ แต่เค้าไม่ขอเลิกกับเรา เค้ายินดีเห็นเรามีความสุข แม้ว่าเค้าจะเจ็บ ถึงจุดๆที่เค้าพูดและเรากลับมาทบทวนสักพักใหญ่ และเราลองเอาไปปรึกษาแม่ดู แม่เราบอกว่า ‘อย่าเอาตัวเราไปทำลายความสัมพันธ์ของเพื่อนที่เค้าเป็นกันมา’ และแม่เรายังบอกว่า “เลิกกับแฟนเถอะ อย่าให้อนาคตของเค้าต้องมาจมกับลูก ถ้าลูกยังเห็นแก่ตัวเองแบบนี้ ต่อให้เค้าดีกับหนูแค่ไหน คนเราต่างก็มีจุดจบต่างกันทั้งนั้น” ถึงตอนที่แม่เราบอก เราเลยตัดสินใจขอเลิก และหนีหายเค้ามา
ถึงตอนนี้ เราไม่รู้จะทำยังดี รู้สึกแย่ไปหมด ... อยากจะขอโทษเค้ากับทุกสิ่งที่เราทำไป แต่เรากลัวที่จะไปหาเค้า กลัวว่าเค้าจะโกรธที่เราทำลายความรู้สึกเค้าไป