โอกาสของเราโอกาสของเขา

เรามีลูกสาว1คนอายุ1ขวบชีวิตครอบครัวเรามีปัญหาจากหลายๆด้านเราอยู่บ้านสามีและบ้านสามีเป็ครอบครัวใหญ่อยู่กันหลายคนเมื่อปัญหามันหนักขึ้นจนมันถึงที่สุดแล้วเราจึงตัดสินใจพาลูกออกมาช่วงที่ออกมาเรายังติดต่อกับสามีเรื่อยๆประมาณ1อาทิตย์เลยคิดว่าจะทำเพื่อลูกดูสักครั้งลองมาคุยมาปรับทัศนคติกันดูอีกสักรอบแต่พอมารับเขาพาแม่มาด้วยมาถึงก็เร่งให้เก็บของไม่พูดไม่คุยพอบอกทำใมไม่คุยกันก่อนแม่เขาก็พูดอวยแต่ลูกสาวตัวเองและพูดเชิงตำหนิเราทั้งๆที่เราก็ทำหน้าที่แม่ใด้ดีระดับนึงไม่เคยเกี่ยงให้ใครต้องมาช่วยเลี้ยงลูกงานก็เหมามาทำงานบ้านก็ทำ เราทำควบกับเลี้ยงลูกไปด้วยเพราะแม่สามีไม่ว่างต้องช่วยลูกสาวเลี้ยงลูก เราไม่รู้หรอกว่าใครคิดแบบใหนแต่ฟังจากคำพูดแล้วก็คงตกอยู่ในสภาพเดิมเราเลยเลือกที่จะลองให้โอกาสตัวเองอยู่คนเดียวสักครั้งเราผิดใหมที่ตัดสินใจแบบนี้ทำให้ผิดใหมที่ทำให้ลูกต้องกำพร้าพ่อแต่เด็กแต่เราไม่เคยพ่อไม่ให้มาเจอลูกนะขอให้เขามาเจอลูกด้วยซ้ำแต่เขาไม่มาเรารู้สึกผิดกับลูกมากวันๆชะเง้อหาแต่พ่อ แม่ป่ะป๊าๆ ลูกพูดคำนี้ทีไรเราปวดใจทุกครั้ง วันที่ออกมาเรามีเงินติดตัวมาพันนึงเงินนี้ว่าจะซื้อของขวัญวันเกิดให้แฟน ตอนนี้เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเอาเงินใหนเลี้ยงลูกเมื่อเลือกแล้วไม่ดิ้นลนก็คงอดตาย เราคิดผิดใหมที่เลือกทางเดินนี้ วันข้างหน้าตัวเราอาจจะทนลำบากใหวจะสงสารก็แต่ลูก..เราพาเขามาลำบากด้วย แต่ก็คงให้อยู่กับพ่อไม่ใด้ลูกสาวค่อนข้างติดแม่มากห่างได้ไม่นาน เราผิดใหมที่เลือกทำแบบนี้