นี่เป็นกระทู้ Pantip กระทู้แรก ที่ผมเขียนขึ้นมาและแน่นอนว่ามันสำคัญกับผมมาก
เรื่องราวเริ่มต้นมันเกิดขึ้นมานานหลายปีแล้ว ในช่วงที่ผมกำลังทำงานได้ประมาณ 4-5 ปี ตอนนี้นก็มีเงินเก็บประมาณนึง การที่เราเริ่มพอจะมีรายได้ ก็ทำให้ผมเริ่มที่จะเติมเต็มในสิ่งที่ตัวเองขาดไปตอนเด็กๆ คือการฟังเพลง ดูหนัง ดูการ์ตูน และแน่นอนว่ามันก็มีวงดนตรีวงหนึ่งที่ผมชื่นชอบมาก ก็ตามฟังๆๆ จนเริ่มอินและก็ได้เข้าไปอยู่ในแวดวงของกลุ่มคนที่ชอบฟังเพลงกลุ่มนี้ในเฟซ แล้ววงๆนี้ก็ได้มาทำการแสดงที่เมืองไทย ตอนนั้นราคาบัตรเข้าขมก็ไม่ธรรมดาเลยนะครับ สำหรับคนทำงานต่างจังหวัดแบบผม
หลายท่านอาจสงสัยว่า แล้วมันเกี่ยวอะไรยังไง
เรื่องเริ่มจากนี้ครับ
ก็คือผมรู้จักกับน้องคนนึงในกลุ่มและก็ได้ไปรวมกลุ่มดูคอนกับเค้า หลังจากกลับมาจากคอนก็พูดคุยกันไปมากับคนอื่นๆในกลุ่ม แต่ถ้าคุณคิดว่าเป็นน้องคนนี้ที่ผมหลงรัก ไม่ใช่ครับ ผมเข้าไปดูในเฟซน้องเค้า ก็กดดูไปเรื่อยเปื่อยตามประสา แต่สิ่งที่ผมเจอก็คือ รูปของคนๆหนึ่ง ซึ่งสะดุดตามา ผมกดเข้าไปดูเฟซของเธอต่อ แน่นอนครับ ผมแอดเฟรนเธอไปทันที
และแน่นอนครับ เธอไม่รับแอด ตอนนั้นก็รู้สึกเฟลๆนะครับ แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย ก็โอเคๆอยู๋ คนไม่รู้จักแอดมา บ้างทีเค้าก็ไม่รับแอดเป็นเรื่องปรกติ แต่ตัวผมเนี่ยแหละที่ไม่ปรกติ คือแม้กระทั่งส่งข้อความไปชวนเธอคุยก็ไม่กล้า มันเป็นความรู้สึกของความต่ำต้อยนะ เวลาผ่านไปประมาณ 6 เดือนมันยิ่งชัดเจนในหัวใจว่า เราชอบเค้า ถึงแม้ว่าจะไม่เคยเจอคุณ เธอไม่ใช่ดารา ไม่ใช่เน็ตไอดอล ก็เป็นคนธรรมดาๆคนหนึ่ง แต่เป็นคนที่มีเสน่ห์มากๆ เสน่ห์แบบเด็กเรียนอ่ะครับ แต่ถามว่าทำไมผมรู้สึกต่ำต้อย ผมก็บอกไม่ถูก อาจจะเป็นเพราะเธอเรียนในมหาลัยอันดับ 1 ของประเทศ เธอมีชีวิตที่ดูดีกว่าเรา เธอเรียนในสาขาเกี่ยวกับประเทศที่เพิ่งได้แชมป์บอลโลก แล้วเราละ นึกด่าตัวเองในใจครับ ว่า อ่ะ เจียมกะลาหัวซะบ้าง ดูสารรูปตัวเองดีๆหน่อย มีงานทำก็ทำไป อย่าไปยุ่งกะน้องเค้า
ก็พยายามหักอกหักใจครับ ทำการทำงานเรื่อยมา แต่ก็ไม่วางที่จะแอบไปส่องเฟซน้องเค้า แต่เราก็ไม่กล้าที่จะไปแตะต้องมากกว่านั้น มันเป็นอารมณ์ของสิ่งที่คุณหลงใหลจนไม่กล้าสัมผัส เพราะถ้าคุณสัมผัสแล้วมันอาจจะเลอะเทอะเปรอะเปื้อนเพราะมือคุณ แต่ก็ยังแอบหวังลึกๆครับ ว่าวันนึงโชคชะตาอาจจะดลบันดาลให้เราโคจรมาเจอกัน และแน่นอนว่าโชคชะตาก็ดลบันดาลเวลาล่วงเลยมาหลายปี จนในช่วงเวลาที่ผ่านมาผมก็เริ่มรู้สึกตัวชัดเจนขึ้นเรื่อยๆว่าโอเค คงต้องทำอะไรให้มากกว่านี้แล้วละ รบวบรวมความกล้าที่จะทักไปหาเค้าแล้วละ แต่แน่นอนครับ ผมก็ได้ทราบว่าน้องเค้ามีแฟนแล้ว คบกันมานานแล้วด้วย ธรรมดาครับสำหรับผู้หญิงมีเสน่ห์แบบนี้ ผมไม่เคยเสียใจเลยนะที่เธอจะมีคนรัก กลับกันผมกลับยินดีกับเธอที่ได้มีคนรักดีๆ รู้สึกอิจฉาผู้ชายคนนั้นเสียเหลือเกิน ที่มีคนรักคือเธอ คนที่ผมหลงรักโดยที่ไม่เคยเจอมาก่อน มันเป็นรักข้างเดียว รักแบบไม่มีเหตุผล ในช่วงเวลา 4-5เดือนที่ผ่านมาผมก็ได้แต่หวังว่า ผมคงมีโอกาสได้เจอเธอ หรือคุยกับเธอซักครั้งก็น่าจะเพียงพอแล้ว สำหรับชีวิตนี้ หลายคนอาจจะถามว่าทำไมไม่ลองดู ไม่ลองไม่รู้
ผมไม่อยากทำให้ใครต้องลำบากใจครับ เธอเองก็มีคนรักอยู่เคียงข้างอยู่แล้ว เราจะไปเกะกะระรรานทำไม ให้เค้าต้องรำคาญใจ ยืนมองห่างๆอยู่ในเฟซนี้แหละดีแล้ว ก็หลงรักข้างเดียวต่อไปครับ ไม่เป็นไร เวลาผมเหนื่อยๆเครียดๆจากทำงาน ผมดูรูปน้องเค้าแล้วก็แบบ มีกำลังใจในการทำงาน หายเหนื่อย
ที่โพสต์มาทั้งหมดนี่ ผมแค่หวังว่าคุณจะได้อ่านถึงคุณจะไม่รู้ตัวว่าเป็นคุณเองก็เถอะ ขอบคุณนะครับที่ทำให้โลกของผมสวยงามขึ้นอีกมากมาย จริงๆผมตั้งใจจะเล่าเรื่องราวต่างๆและความรู้สึกให้ละเอียดกว่านี้ แต่พิมพ์ต่อไปคงไม่ไหวแล้วครับ พิมพ์ไปยิ้มไป มีความสุขไป น้ำตาไหลไป ร้องไห้ไป
ถ้าคุณได้มาอ่านนะ ผมชอบคุณจริงๆ ผมไม่ต้องการครอบครอง เพียงแค่ขอให้ในชีวิตนี้ได้มีโอกาสสบตาคุณ ผมก็พอใจแล้ว ถ้าทั้งหมดนี่มันรบกวนคุณ ผมขอโทษด้วยนะ ผมไม่ได้คิดร้ายอะไรเลย ผมอยากให้คุณมีชีวิตที่ดีและมีความสุข สมหวังในทุกสิ่ง อยากให้รู้ว่ามีคนแอบชอบคุณอยู่ห่างๆ และยินดีกับทุกก้าวย่างของชีวิตคุณ
แด่ ครูเปียโนคนนั้น
ชะตาลิขิต ทำให้ผมหลงรักคุณ [คนใน Facebook] หวังว่าคุณจะได้เข้ามาอ่านนะ
เรื่องราวเริ่มต้นมันเกิดขึ้นมานานหลายปีแล้ว ในช่วงที่ผมกำลังทำงานได้ประมาณ 4-5 ปี ตอนนี้นก็มีเงินเก็บประมาณนึง การที่เราเริ่มพอจะมีรายได้ ก็ทำให้ผมเริ่มที่จะเติมเต็มในสิ่งที่ตัวเองขาดไปตอนเด็กๆ คือการฟังเพลง ดูหนัง ดูการ์ตูน และแน่นอนว่ามันก็มีวงดนตรีวงหนึ่งที่ผมชื่นชอบมาก ก็ตามฟังๆๆ จนเริ่มอินและก็ได้เข้าไปอยู่ในแวดวงของกลุ่มคนที่ชอบฟังเพลงกลุ่มนี้ในเฟซ แล้ววงๆนี้ก็ได้มาทำการแสดงที่เมืองไทย ตอนนั้นราคาบัตรเข้าขมก็ไม่ธรรมดาเลยนะครับ สำหรับคนทำงานต่างจังหวัดแบบผม
หลายท่านอาจสงสัยว่า แล้วมันเกี่ยวอะไรยังไง
เรื่องเริ่มจากนี้ครับ
ก็คือผมรู้จักกับน้องคนนึงในกลุ่มและก็ได้ไปรวมกลุ่มดูคอนกับเค้า หลังจากกลับมาจากคอนก็พูดคุยกันไปมากับคนอื่นๆในกลุ่ม แต่ถ้าคุณคิดว่าเป็นน้องคนนี้ที่ผมหลงรัก ไม่ใช่ครับ ผมเข้าไปดูในเฟซน้องเค้า ก็กดดูไปเรื่อยเปื่อยตามประสา แต่สิ่งที่ผมเจอก็คือ รูปของคนๆหนึ่ง ซึ่งสะดุดตามา ผมกดเข้าไปดูเฟซของเธอต่อ แน่นอนครับ ผมแอดเฟรนเธอไปทันที
และแน่นอนครับ เธอไม่รับแอด ตอนนั้นก็รู้สึกเฟลๆนะครับ แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย ก็โอเคๆอยู๋ คนไม่รู้จักแอดมา บ้างทีเค้าก็ไม่รับแอดเป็นเรื่องปรกติ แต่ตัวผมเนี่ยแหละที่ไม่ปรกติ คือแม้กระทั่งส่งข้อความไปชวนเธอคุยก็ไม่กล้า มันเป็นความรู้สึกของความต่ำต้อยนะ เวลาผ่านไปประมาณ 6 เดือนมันยิ่งชัดเจนในหัวใจว่า เราชอบเค้า ถึงแม้ว่าจะไม่เคยเจอคุณ เธอไม่ใช่ดารา ไม่ใช่เน็ตไอดอล ก็เป็นคนธรรมดาๆคนหนึ่ง แต่เป็นคนที่มีเสน่ห์มากๆ เสน่ห์แบบเด็กเรียนอ่ะครับ แต่ถามว่าทำไมผมรู้สึกต่ำต้อย ผมก็บอกไม่ถูก อาจจะเป็นเพราะเธอเรียนในมหาลัยอันดับ 1 ของประเทศ เธอมีชีวิตที่ดูดีกว่าเรา เธอเรียนในสาขาเกี่ยวกับประเทศที่เพิ่งได้แชมป์บอลโลก แล้วเราละ นึกด่าตัวเองในใจครับ ว่า อ่ะ เจียมกะลาหัวซะบ้าง ดูสารรูปตัวเองดีๆหน่อย มีงานทำก็ทำไป อย่าไปยุ่งกะน้องเค้า
ก็พยายามหักอกหักใจครับ ทำการทำงานเรื่อยมา แต่ก็ไม่วางที่จะแอบไปส่องเฟซน้องเค้า แต่เราก็ไม่กล้าที่จะไปแตะต้องมากกว่านั้น มันเป็นอารมณ์ของสิ่งที่คุณหลงใหลจนไม่กล้าสัมผัส เพราะถ้าคุณสัมผัสแล้วมันอาจจะเลอะเทอะเปรอะเปื้อนเพราะมือคุณ แต่ก็ยังแอบหวังลึกๆครับ ว่าวันนึงโชคชะตาอาจจะดลบันดาลให้เราโคจรมาเจอกัน และแน่นอนว่าโชคชะตาก็ดลบันดาลเวลาล่วงเลยมาหลายปี จนในช่วงเวลาที่ผ่านมาผมก็เริ่มรู้สึกตัวชัดเจนขึ้นเรื่อยๆว่าโอเค คงต้องทำอะไรให้มากกว่านี้แล้วละ รบวบรวมความกล้าที่จะทักไปหาเค้าแล้วละ แต่แน่นอนครับ ผมก็ได้ทราบว่าน้องเค้ามีแฟนแล้ว คบกันมานานแล้วด้วย ธรรมดาครับสำหรับผู้หญิงมีเสน่ห์แบบนี้ ผมไม่เคยเสียใจเลยนะที่เธอจะมีคนรัก กลับกันผมกลับยินดีกับเธอที่ได้มีคนรักดีๆ รู้สึกอิจฉาผู้ชายคนนั้นเสียเหลือเกิน ที่มีคนรักคือเธอ คนที่ผมหลงรักโดยที่ไม่เคยเจอมาก่อน มันเป็นรักข้างเดียว รักแบบไม่มีเหตุผล ในช่วงเวลา 4-5เดือนที่ผ่านมาผมก็ได้แต่หวังว่า ผมคงมีโอกาสได้เจอเธอ หรือคุยกับเธอซักครั้งก็น่าจะเพียงพอแล้ว สำหรับชีวิตนี้ หลายคนอาจจะถามว่าทำไมไม่ลองดู ไม่ลองไม่รู้
ผมไม่อยากทำให้ใครต้องลำบากใจครับ เธอเองก็มีคนรักอยู่เคียงข้างอยู่แล้ว เราจะไปเกะกะระรรานทำไม ให้เค้าต้องรำคาญใจ ยืนมองห่างๆอยู่ในเฟซนี้แหละดีแล้ว ก็หลงรักข้างเดียวต่อไปครับ ไม่เป็นไร เวลาผมเหนื่อยๆเครียดๆจากทำงาน ผมดูรูปน้องเค้าแล้วก็แบบ มีกำลังใจในการทำงาน หายเหนื่อย
ที่โพสต์มาทั้งหมดนี่ ผมแค่หวังว่าคุณจะได้อ่านถึงคุณจะไม่รู้ตัวว่าเป็นคุณเองก็เถอะ ขอบคุณนะครับที่ทำให้โลกของผมสวยงามขึ้นอีกมากมาย จริงๆผมตั้งใจจะเล่าเรื่องราวต่างๆและความรู้สึกให้ละเอียดกว่านี้ แต่พิมพ์ต่อไปคงไม่ไหวแล้วครับ พิมพ์ไปยิ้มไป มีความสุขไป น้ำตาไหลไป ร้องไห้ไป
ถ้าคุณได้มาอ่านนะ ผมชอบคุณจริงๆ ผมไม่ต้องการครอบครอง เพียงแค่ขอให้ในชีวิตนี้ได้มีโอกาสสบตาคุณ ผมก็พอใจแล้ว ถ้าทั้งหมดนี่มันรบกวนคุณ ผมขอโทษด้วยนะ ผมไม่ได้คิดร้ายอะไรเลย ผมอยากให้คุณมีชีวิตที่ดีและมีความสุข สมหวังในทุกสิ่ง อยากให้รู้ว่ามีคนแอบชอบคุณอยู่ห่างๆ และยินดีกับทุกก้าวย่างของชีวิตคุณ
แด่ ครูเปียโนคนนั้น