ผมอายุ19ปีเเล้วคับ ผมเป็นคนเกเลในระดับนึง
ผมเรียน ชวชระดับชั้นปี1 มา2รอบเเล้วเรียนสารพัดช่างเพื่อเอาใบประกอบวิชาชีพมา1รอบ
ตอนนี้ผมเรียน กสน อยู่ ที่ผมพูดมาทั่งหมดมันเสียเวลาไป3ปีเเต่เงินผมไม่รู้หลอกว่าพีอเเม่ผมเสียเงินลงทุนเพื่อไห้ผมเรียนที่ดีๆไปเท่าไหร่
3วันที่เเล้วผมไปเรียน กสน มาอาจารบอกว่าเทอมนี้นายจะจบเเล้วน่ะ ผมก้มาเล่นไห้พ่อฟัง
เเล้วก้ปรึกษาพ่อผมว่าพ่อคับผมจะจบ กสน เเล้ว
พ่อผมบอกว่าดีเเล้ว ผมก้เลยบอกพ่อว่าผมอยากเรียนปริญญาตรีอยากเรียนในระบบ ของการเป็นนักศึกษาเต็มตัวซักที พ่อผมก้พูดออกมาว่า
“น่ะเรียนไปกูก้จะเสียเงินฟรีอีกล่ะกูลงทุนไม่ใช่น้อยๆ ไห้เรียน ปวช เเต่เรียนไม่เคยได้ซักที่เเล้วรอบนี้คิดว่ามันจะจบมั้ยขนาด วารพัดช่างง่ายๆยังไม่จบ” ผมนึกในใจก้จริงอย่างที่พ่อผมพูดผมมีน้องชายอีกตั่ง2คน ท่าเขาเอาเงินที่ลงทุนที่จะส่งผมเรียนปรญญาตรีไปส่งน้องทั่งสองเรียนมันจะมีประโยชขาดไหนน้องผมทั่ง2เรียนเก่งถึงขนาดที่ว่าไม่เคยสอบได้เลข2จัวเลย ตลอดชีวิตการเป็นนักเรียน พอเวลาปิดเทมอผมก้คงจะต้องโดนคุยทุบเป็นเรื่องธรรมดา
รู้สึกผิดน่ะที่ตัวเองทำนิสัยเเย่ๆไม่ตั่งใจเรียนไม่ชอบอยู่บ้านเวลาที่ครอบครัวอยู่กับพร้อมหาพร้อมตา น้อยใจน่ะที่ไม่เคยได้รับคำสอนคำชมจากพ่อเเละเเม่มีประมาน5ปีเเล้ว
เเม่จะด่าผมต่อหย้าชาวบ้านตลอดเเม่จะเอาชนะผมตลอด ล่าสุดผมได้นอนห้องในห้องเก็บของอย่าตกใจล่ะมันเป็นห้องนอนส้วนตัวของผมอยู่เเล้วก่อนจะหลับ เวลาประมาน6โมงเช้าผมเห็นพ่อขับรถไม่ซื่ออะไรมากินผมก้เลยคิดว่าของกินน่าจะเยอะน่าดูผมก้เดินออกไปดูว่ามีอะไรเกินมั่งปากดว่าผมเลือบไปเห็นเขานั่งคุยกันอย่างสนุกสะหนานผมก้เลยรอเลยเฟสไปจนที่เวลา07:30 ทุกคนลงจากบ้านกันไปหมดเเล้วผมลองเดินไปดูที่โต๊ะกับข่าวเพือจะเอาของกินที่พ่อของผมซื่อมาปากดว่ามันมีเพียงกล้องโฟม4ใบที่ไม่มีอาหารอยู่เเล้วเพราะเขาคงไม่ได้ซื่อมาไห้ผมพ่อเดินออกมาจากห้องน้ำพอดีเขาเห็นผมยืนตรงโต๊ะกับข่าวเเล้วพูดว่า”เองไปทำร้าวไก่ที่ทำคร่างไว้เมื่อวานสิ้ดียวพ่อกับมาช่วยพ่อจะไปทำธุระก่อน”เเล้วทุกคนก้ออกไปข้านนอกเเต่ร้าวไก่ก้ไม่ได้ทำอยากอะไรทำเเค่ตอกตำปู่อย่างเดียว
5โมงเย็นทุกคนมาถึงบ้านพ่อจอดรถข้างๆห้องเก็บของที่ผมนอน ทุกคนคนเดินลงมาเเล้วพูดว่า”ท่าเราเอาสัมพาระไปเยอะกว่านี้พ่อคงค้างคืนไปเเล้ว”ผมเเกล้งหลับเเล้วได้ยินเขาคุยกันผมรู้ว่าเขาไปไหนเพราะผมมีเฟสของน้องอยู่ เขาไปมวกเหล็กัน ผมรู้สึกน้อยใจเวลาเกิดเหตุการเเบบนี้ทีไรน้ำตามาก้ไหลเองออกมาทุกที 5ปีเเล้วน่ะที่เราต้องใช้ชีวิตอยู่เเบบนี้งานการก้ทำไม่ได้เพราะพ่อผมให้ช่วยงานที่บ้าน เช่นงานในสวนงานก่อสร้างที่ต้องทำคนเดียว
เพื่อนอาจคิดว่าเงินค่าขนมคงได้มากกว่าน้องเพราะผมโตสุด ผมมีน้องอายุ16กับ13น้องได้ค่าขนมไป รร วันล่ะ100-150
ผมไม่ได้เรียนเเต่ต้องใช้เเรงงานหนักมากเเต่ค่าเเรงที่ได้รับตลอด5ปีที่ผ่านมาผมได้ค่าเเรงไม่เคยเกิน20บาทเลยเเม้เเต่ครึ่งเดียว บ้านผมมีหอ20ห้อง ร้านของชำเงินเข้าร้านวันล่ะไม่ต่ำกว่า6พันบาท
เพื่อนฟคิดว่าผมควรได้รับสิทการเป็นลูกคนนึงของครอบครัวเพียงเท่านี้เพราะผมเป็นคนไม่เอาไหนคนเกเล
หรือควรได้รับสิทใากกว่านี้คับ
น้อยใจก้ห้ามพูดไห้คนเเถวบ้านรูห้ามไห้คนในครอบครัวรู้ เพราะคนคิดของคนเเต่ระคนมันเเตกต่างกัน ผมน้อยใจเหมือนกันตอนเพื่อนคุยกันเรื่องครอบครัวเเต่ทำไงได้ เพราะตลอด5ปีที่ผ่านมาทำตัวเองทั่งนั้น
ขอความคิดเห็นหน่อยคับจากใจลูกผู้ชายคนนึงบนโลกเเห่งความดิ้นลนใบนี้🙏
ขอถามเพื่อนๆหน่อยคับว่าท่าเจอเรื่องราวนี้เพื่อนจะทำยังไงหรือออกไปไกลๆเลยดีกว่า
ผมเรียน ชวชระดับชั้นปี1 มา2รอบเเล้วเรียนสารพัดช่างเพื่อเอาใบประกอบวิชาชีพมา1รอบ
ตอนนี้ผมเรียน กสน อยู่ ที่ผมพูดมาทั่งหมดมันเสียเวลาไป3ปีเเต่เงินผมไม่รู้หลอกว่าพีอเเม่ผมเสียเงินลงทุนเพื่อไห้ผมเรียนที่ดีๆไปเท่าไหร่
3วันที่เเล้วผมไปเรียน กสน มาอาจารบอกว่าเทอมนี้นายจะจบเเล้วน่ะ ผมก้มาเล่นไห้พ่อฟัง
เเล้วก้ปรึกษาพ่อผมว่าพ่อคับผมจะจบ กสน เเล้ว
พ่อผมบอกว่าดีเเล้ว ผมก้เลยบอกพ่อว่าผมอยากเรียนปริญญาตรีอยากเรียนในระบบ ของการเป็นนักศึกษาเต็มตัวซักที พ่อผมก้พูดออกมาว่า
“น่ะเรียนไปกูก้จะเสียเงินฟรีอีกล่ะกูลงทุนไม่ใช่น้อยๆ ไห้เรียน ปวช เเต่เรียนไม่เคยได้ซักที่เเล้วรอบนี้คิดว่ามันจะจบมั้ยขนาด วารพัดช่างง่ายๆยังไม่จบ” ผมนึกในใจก้จริงอย่างที่พ่อผมพูดผมมีน้องชายอีกตั่ง2คน ท่าเขาเอาเงินที่ลงทุนที่จะส่งผมเรียนปรญญาตรีไปส่งน้องทั่งสองเรียนมันจะมีประโยชขาดไหนน้องผมทั่ง2เรียนเก่งถึงขนาดที่ว่าไม่เคยสอบได้เลข2จัวเลย ตลอดชีวิตการเป็นนักเรียน พอเวลาปิดเทมอผมก้คงจะต้องโดนคุยทุบเป็นเรื่องธรรมดา
รู้สึกผิดน่ะที่ตัวเองทำนิสัยเเย่ๆไม่ตั่งใจเรียนไม่ชอบอยู่บ้านเวลาที่ครอบครัวอยู่กับพร้อมหาพร้อมตา น้อยใจน่ะที่ไม่เคยได้รับคำสอนคำชมจากพ่อเเละเเม่มีประมาน5ปีเเล้ว
เเม่จะด่าผมต่อหย้าชาวบ้านตลอดเเม่จะเอาชนะผมตลอด ล่าสุดผมได้นอนห้องในห้องเก็บของอย่าตกใจล่ะมันเป็นห้องนอนส้วนตัวของผมอยู่เเล้วก่อนจะหลับ เวลาประมาน6โมงเช้าผมเห็นพ่อขับรถไม่ซื่ออะไรมากินผมก้เลยคิดว่าของกินน่าจะเยอะน่าดูผมก้เดินออกไปดูว่ามีอะไรเกินมั่งปากดว่าผมเลือบไปเห็นเขานั่งคุยกันอย่างสนุกสะหนานผมก้เลยรอเลยเฟสไปจนที่เวลา07:30 ทุกคนลงจากบ้านกันไปหมดเเล้วผมลองเดินไปดูที่โต๊ะกับข่าวเพือจะเอาของกินที่พ่อของผมซื่อมาปากดว่ามันมีเพียงกล้องโฟม4ใบที่ไม่มีอาหารอยู่เเล้วเพราะเขาคงไม่ได้ซื่อมาไห้ผมพ่อเดินออกมาจากห้องน้ำพอดีเขาเห็นผมยืนตรงโต๊ะกับข่าวเเล้วพูดว่า”เองไปทำร้าวไก่ที่ทำคร่างไว้เมื่อวานสิ้ดียวพ่อกับมาช่วยพ่อจะไปทำธุระก่อน”เเล้วทุกคนก้ออกไปข้านนอกเเต่ร้าวไก่ก้ไม่ได้ทำอยากอะไรทำเเค่ตอกตำปู่อย่างเดียว
5โมงเย็นทุกคนมาถึงบ้านพ่อจอดรถข้างๆห้องเก็บของที่ผมนอน ทุกคนคนเดินลงมาเเล้วพูดว่า”ท่าเราเอาสัมพาระไปเยอะกว่านี้พ่อคงค้างคืนไปเเล้ว”ผมเเกล้งหลับเเล้วได้ยินเขาคุยกันผมรู้ว่าเขาไปไหนเพราะผมมีเฟสของน้องอยู่ เขาไปมวกเหล็กัน ผมรู้สึกน้อยใจเวลาเกิดเหตุการเเบบนี้ทีไรน้ำตามาก้ไหลเองออกมาทุกที 5ปีเเล้วน่ะที่เราต้องใช้ชีวิตอยู่เเบบนี้งานการก้ทำไม่ได้เพราะพ่อผมให้ช่วยงานที่บ้าน เช่นงานในสวนงานก่อสร้างที่ต้องทำคนเดียว
เพื่อนอาจคิดว่าเงินค่าขนมคงได้มากกว่าน้องเพราะผมโตสุด ผมมีน้องอายุ16กับ13น้องได้ค่าขนมไป รร วันล่ะ100-150
ผมไม่ได้เรียนเเต่ต้องใช้เเรงงานหนักมากเเต่ค่าเเรงที่ได้รับตลอด5ปีที่ผ่านมาผมได้ค่าเเรงไม่เคยเกิน20บาทเลยเเม้เเต่ครึ่งเดียว บ้านผมมีหอ20ห้อง ร้านของชำเงินเข้าร้านวันล่ะไม่ต่ำกว่า6พันบาท
เพื่อนฟคิดว่าผมควรได้รับสิทการเป็นลูกคนนึงของครอบครัวเพียงเท่านี้เพราะผมเป็นคนไม่เอาไหนคนเกเล
หรือควรได้รับสิทใากกว่านี้คับ
น้อยใจก้ห้ามพูดไห้คนเเถวบ้านรูห้ามไห้คนในครอบครัวรู้ เพราะคนคิดของคนเเต่ระคนมันเเตกต่างกัน ผมน้อยใจเหมือนกันตอนเพื่อนคุยกันเรื่องครอบครัวเเต่ทำไงได้ เพราะตลอด5ปีที่ผ่านมาทำตัวเองทั่งนั้น
ขอความคิดเห็นหน่อยคับจากใจลูกผู้ชายคนนึงบนโลกเเห่งความดิ้นลนใบนี้🙏