เราเป็นคนกลัวอะไรใหม่ๆค่ะ เป็นคนกลัวการเข้ามหาลัย กลัวการเจอเพื่อนใหม่ กลัวทุกอย่างที่จะเจอ และเป็นคนขี้กังวลมากๆ เครียดเยอะๆจะอยากรู้สึกอาเจียนค่ะ เรื่องมันมาจากปีที่แล้วที่แม่ของเราเสียกระทันหัน แล้วเราต้องเข้ามหาลัย สรุปเราอยู่ไม่ได้ค่ะ เราจะกังวลเกี่ยวกับทางบ้านเสมอ ตั้งแต่เสียแม่ไป กลัวทุกคนรอบข้างจะหายไปก็เลยจะกลัวมากๆ พอเริ่มนานเข้าเรารู้สึกว่าเราอยู่ไปจะเป็นภาระคนอื่นมั๊ย จะทำให้คนอื่นลำบาก จนสุดท้ายพ่อเราก็ตัดสินใจให้เรากลับบ้านมา แล้วให้หยุดรียนมหาลัยในปีนั้น แต่พอกลับบ้านมาแทนที่เราจะดีขึ้นเรากลับ ดาว์นลงเรื่อยๆ เพราะตัวเองไม่ได้เรียนด้วยรู้สึกตัวเองไร้ค่ามากๆ คนรอบข้างก็คอยถามว่าทำไมไม่เรียน บ้างก็ล้อว่าเราไม่เรียน เราทำตัวเหมือนคนไม่คิดอะไร แต่ในใจเรากลับคิดมากมากๆ เราเริ่มทะเลาะกับคนทีาบ้านเพราะความอารมณ์เปลี่ยนเสมอ เหมือนคนรอบข้างไม่เข้าใจเรา สุดท้ายพ่อเลือกที่จะพาเราไปหาหมอจิตเวช เราเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ เรารู้สึกแย่มากๆ จนมาหลังๆเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ จนพ่อให้กลับเข้ามหาลัยอีกครั้ง แต่เราก็ยังกลัวกับการเริ่มต้นใหม่เสมอ กลัวการเผชิญอะไรใหม่ๆ เราพยายามโทรหาเพื่อนหลายคนมาก แต่เรากลับรู้สึกแย่เหมือนเดิม จนสุดท้ายเราโทรหาเพื่อนที่คบมากัน 8 ปี มันเป็นคนเดียวที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆ แต่เราก็ยังอยากได้คำปลอบโยนเสมอ อย่างนี้เขาเรียกว่าโรคเรียกร้องความสนใจหรือเปล่าคะ