สิ่งที่ต้องการจริงๆคืออะไร

ตอนนี้เราอายุย่าง25ปี ไม่มีงานทำ สมัครงานมาก็หลายที่ มีอยู่ที่เดียวคือที่บ้าน ซึ่งบ้านที่เราอยู่มันแค่เป็นที่พักชั่วคราว ถึงเวลาคนในบ้านเกษียณอายุก็ต้องย้ายออก ตั้งแต่เด็กจนโต เราไม่เคยไปทำงานที่ไหนเลย เว้นที่บ้าน บ้ายเราขายของชำ ขายทุกอย่าง คนที่บ้านในตอนเช้าเขาก็ไปรับกับข้าวเช้าที่ตลาดมาขาย ซึ่งก็ขายเงินเซ็น(งดเชื่อเบื่อทวง) เราเรียนจบป.ตรี ตอนอายุ 23 ปี เหมือนไม่นาน แต่มันนานมากนะเรียนมาแต่ยังไม่มีประสบการณ์ด้านการทำงานเลย ตอนนี้เราเครียดมาก ปกติแล้วเรากับคนในบ้านเราไม่เคยลงตัวกันเลย ไม่เชิงทะเลาะกัน แต่จะไม่พูดกันเลยสักคำ ไม่เคยเคลียร์ปัญหาต่างๆที่มันเกิดขึ้นเลย เราเคยขอไปทำงานที่อื่นแต่ดันได้คำตอบที่ว่า "อยู่กับพ่อกับแม่มันไม่ดีหรอ กูเลี้ยงมา.....บลาๆๆๆ" ซึ่งตอนนั้นจำได้ขึ้นใจเลย เราพยายามไม่เครียด พยายามเข้าใจคนที่บ้าน พยายามทำให้ตัวเองไม่ทำให้เขาเป็นทุกข์ พยายามไม่ให้คิดมาก ทุกอย่างแต่กับไม่เป็นผล เราเลือกที่จะไปปฏิบัติธรรม แต่เห็นเขาจะไม่ได้สนับสนุนเราเท่าไร แต่เราแแต่ก็ดันทุรังไป เพราะเราคิดว่าถึงเราอยู่ก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก อยู่กับไม่อยู่มันไม่ต่างกัน แต่พอกลับมามันก็เป็นเหมือนเดิม มีคนว่าเราเห็นแก่ตัว ทิ้งให้คนที่บ้านลำบาก ที่จริงแล้วเราเองอยากให้เขาวางมือได้แล้ว เราก็เรียนจบแล้ว อยากไปทำงานที่อื่นที่ไม่ใช่แถวบ้าน แต่ยิ่งพูดก็ยิ่งแย่ลง เราได้แต่โทษตัวเองว่าไม่ไปหางานทำเอง พยายามพูด พยายามจะอธิบาย แต่กลับไม่มีใครฟังเท่าไร เพราะพวกเขาไม่ว่างที่จะฟังเรื่องต่างๆ เวลาของพวกเขาไม่ค่อย ทั้งที่มันไม่น่าจะทำอะไรให้ลำบากขนาดนั้น ถ้าอยากให้เราอยู่บ้าน ก็ปล่อยให้เราทำไม่ได้หรอ  ณ ตอนนี้เรารู้สึกว่าเราเลวร้ายขึ้นทุกวัน ทำบาปทุกวัน ทำให้พวกเขาเสียใจ มากๆ เราวิ่งเข้าทางธรรมแต่มันส่งผลได้น้อยมาก พยายามเหลือเกินที่จะไม่เป็นคิดมาก แล้วตอนนี้ความเครียดมันสะสมตั้งแต่เด็ก มันอาจจะเป็นซึมเศร้า ยอมรับว่าเคยคิดอยากจะทำร้ายตัวเองแต่ไม่อยากทำ แต่ไม่อยากอยู่ที่นี่ อยากหายสาปสูญไปเลย  เราจะต้องให้ความพยายามเท่าไร เราอยากพูด อยากคุยกันให้เข้าใจกับคนในบ้าน  
ทุกวันนี้เราไม่อยากจะทำดีหรือความดีเลย ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น เบื่อ ไม่อยากอยู่ตรงนี้ ส่วนตัวเราไม่เที่ยวกลางคืน ไม่ดื่ม(ดื่มเฉพาะอยากดื่ม) เล่นการพนันไม่เป็น เลือกที่จะไม่คุยไม่คบกับใครอะไรทั้งนั้น ไม่เคยเสพยา เครียดก็ไม่เคยพึ่งยาเสพติด แทบจะไม่รู้จัก ไม่เคยไปไหนแล้วไม่บอกคนที่บ้าน ไม่มีเพื่อนผู้ชาย(มีก็น้อยมาก) ไม่สูดบุหรี่  ไม่อะไรทั้งนั้น พยายามมองโลกนี้ให้กว้าง ไม่แคบไปกว่านี้ พยายามไม่ทำอะไรทั้งที่ไม่มีสติ สิ่งที่อยากรู้คือพวกเขาต้องการอะไร ชีวิตต่อจากนี่จะเอายังไง คนเรามันไม่ได้ตายง่ายขนาดนั้นจริงมั้ย เลือกหนทางไม่ได้ เลือกที่จะคุยคนเดียว อยากจะร้องไห้อย่างเดียว เรามันเอาแต่ใจ สันดานไม่ดีจริง เป็นลูกที่เลวมาก
อยากระบายมากกว่านี้ แต่กลั่นกรองความคิดมาพิมพ์ไม่ได้