กระทู้นี้เป็นกระทู้ที่อยากระบายเเละขอความคิดเห็นนะคะ
เราอายุ20 แฟนเรา21 เราคบกันมาตั้งเเต่ม.ปลาย ตอนนี้ก็4ปีได้ ตอนเเรกๆที่คุยกันยอมรับว่าโอเค 1.เลยคือชอบคนที่อานุเยอะกว่า (เขาอาจจะมีความคิดเยอะกว่า) 2.ตอนคุยกันเขาคุยดีมากๆ หลังจากนั้นปีสองปีเเรกเขาก็เริ่มห้ามโน่นนี่เเม้เเต่เรื่องเล็กๆน้อยๆ ไม่ว่าจะเป็น ช่วงที่เราซื้อมือถือใหม่ห้ามใช้ดีกว่าเขา ห้ามถ่ายรูปกับเพื่อน, ห้ามโหลดเกม โหลดเฟส โหลดโซเชี่ยวต่างๆมาเล่น (ถ้าถ่ายรูปก็ต้องทำหน้านิ่ง) ห้ามเเต่งตัวโป๊(ข้อนี้เข้าใจคิดว่าหวงเเฟนทั่วไป เเต่จริงๆมากกว่านั้น คือถึงขนาดไม่โป๊ก็ห้ามใส่เสื้อผ้าใหม่ๆ) ช่วงเเรกๆเรามีรหัสเฟสกันเเต่หลังๆเขาเเอบเปลี่ยนเเล้วคุยกับคนอื่นบ้างเราก็จับได้เเต่เราก็ให้อภัยทุกครั้งคิดว่าเขาจะกลับตัวได้ หลายเรื่องมากที่ทำให้เราชินไปเเล้ว เราไม่เคยที่จะห้ามอะไรเขากลับอยากให้เขามีความสุขทุกอย่างที่เขาอยากทำ ตอนนี้ยิ่งรู้จักกันมากเท่าไรเรายิ่งรู้สึกว่าไม่รู้จักตัวตนเขาเลย วันที่เขาพาเราเข้าบ้านเราเห็นบ้านที่เขาอยู่ก็เป็นบ้านทั่วไปเเต่จะลกมากด้วยข้าวของที่เกะกะพ่อเเม่เขาก็ไม่ค่อยได้ใส่ใจบ้านเท่าไร ส่วนพ่อเขาก็จะเมาแทบทุกวันเเล้วมาโวยวาย เขาเล่าให้ฟังตลอดเวลา21ปีเขาต้องเจออะไรเเบบนี้ พ่อเมาก็มาด่าเเม่ โวยวายบ้างลงมือกับเเม่บ้างเราให้กำลังใจเขาตลอดมันต้องผ่านให้ได้ ตอนนี้เราเริ่มมาคิดเเล้วว่าส่วนนึงที่ทำให้เขามีความคิดที่เเปลกเพราะเป็นครอบครัวเขาไม่อบอุ่น เเต่บางคนที่เขาไม่อบอุ่นก็มีความคิดที่ดีดว่านี้ ถึงขนาดช่วงเข้ามหาวิทยาลัยเราเรียนคณะเดียวกัน เเค่เสื้อผ้าเล็กๆน้อยๆผู้ชายสมัยนี้เขาก็ทำเป็นหมดเเล้วไม่ต้องรอผู้หญิงทำให้เเต่เขากลับทำไม่เป็นกางเกงเล็กๆน้อยๆเเค่เอาจุ่มน้ำแฟ๊บยังทำไม่ได้ เรียนเราก็ต้องทำงานส่งให้ เอาจริงๆนะคะ เขาเคยคิดที่จะไม่เรียนจบม.6จะทำงานเลยเเต่เราไม่เคยมีความคิดนั้นเลยพาเขาเรียนช่วยทำงานส่งครู ที่เขาติดมหาลัยที่มีชื่อเสียงได้ส่วนนึงก็เพราะเขาเเต่อีกอย่างเราทำพอดให้ค่ะ เขามีคอมที่ดีกว่าเราเขาไม่เคยทำอะไรได้ เอาเเต่สั่งๆถึงขนาดการขอทุนเรียนเเต่จัดกระดาษปริ้นรูปยังทำไม่ได้เลย วาดแผนที่บ้านยังทำไม่ได้เลยค่ะ ไม่ไหวเหมือนกันค่ะ เเค่เรื่องบางเรื่องเขายังทำอะไรไม่ได้ ต้องรอคนทำให้ตลอด เรื่องทุกเรื่องจะเก็บมาเครียดทั้งหมด เราควรทำยังไงดีคะ ควรจะพูดให้เขาแก้ไขตัวเองหรือว่าจะออดห่างจากเขาเลย
คบกันให้ดูกันนานๆ
เราอายุ20 แฟนเรา21 เราคบกันมาตั้งเเต่ม.ปลาย ตอนนี้ก็4ปีได้ ตอนเเรกๆที่คุยกันยอมรับว่าโอเค 1.เลยคือชอบคนที่อานุเยอะกว่า (เขาอาจจะมีความคิดเยอะกว่า) 2.ตอนคุยกันเขาคุยดีมากๆ หลังจากนั้นปีสองปีเเรกเขาก็เริ่มห้ามโน่นนี่เเม้เเต่เรื่องเล็กๆน้อยๆ ไม่ว่าจะเป็น ช่วงที่เราซื้อมือถือใหม่ห้ามใช้ดีกว่าเขา ห้ามถ่ายรูปกับเพื่อน, ห้ามโหลดเกม โหลดเฟส โหลดโซเชี่ยวต่างๆมาเล่น (ถ้าถ่ายรูปก็ต้องทำหน้านิ่ง) ห้ามเเต่งตัวโป๊(ข้อนี้เข้าใจคิดว่าหวงเเฟนทั่วไป เเต่จริงๆมากกว่านั้น คือถึงขนาดไม่โป๊ก็ห้ามใส่เสื้อผ้าใหม่ๆ) ช่วงเเรกๆเรามีรหัสเฟสกันเเต่หลังๆเขาเเอบเปลี่ยนเเล้วคุยกับคนอื่นบ้างเราก็จับได้เเต่เราก็ให้อภัยทุกครั้งคิดว่าเขาจะกลับตัวได้ หลายเรื่องมากที่ทำให้เราชินไปเเล้ว เราไม่เคยที่จะห้ามอะไรเขากลับอยากให้เขามีความสุขทุกอย่างที่เขาอยากทำ ตอนนี้ยิ่งรู้จักกันมากเท่าไรเรายิ่งรู้สึกว่าไม่รู้จักตัวตนเขาเลย วันที่เขาพาเราเข้าบ้านเราเห็นบ้านที่เขาอยู่ก็เป็นบ้านทั่วไปเเต่จะลกมากด้วยข้าวของที่เกะกะพ่อเเม่เขาก็ไม่ค่อยได้ใส่ใจบ้านเท่าไร ส่วนพ่อเขาก็จะเมาแทบทุกวันเเล้วมาโวยวาย เขาเล่าให้ฟังตลอดเวลา21ปีเขาต้องเจออะไรเเบบนี้ พ่อเมาก็มาด่าเเม่ โวยวายบ้างลงมือกับเเม่บ้างเราให้กำลังใจเขาตลอดมันต้องผ่านให้ได้ ตอนนี้เราเริ่มมาคิดเเล้วว่าส่วนนึงที่ทำให้เขามีความคิดที่เเปลกเพราะเป็นครอบครัวเขาไม่อบอุ่น เเต่บางคนที่เขาไม่อบอุ่นก็มีความคิดที่ดีดว่านี้ ถึงขนาดช่วงเข้ามหาวิทยาลัยเราเรียนคณะเดียวกัน เเค่เสื้อผ้าเล็กๆน้อยๆผู้ชายสมัยนี้เขาก็ทำเป็นหมดเเล้วไม่ต้องรอผู้หญิงทำให้เเต่เขากลับทำไม่เป็นกางเกงเล็กๆน้อยๆเเค่เอาจุ่มน้ำแฟ๊บยังทำไม่ได้ เรียนเราก็ต้องทำงานส่งให้ เอาจริงๆนะคะ เขาเคยคิดที่จะไม่เรียนจบม.6จะทำงานเลยเเต่เราไม่เคยมีความคิดนั้นเลยพาเขาเรียนช่วยทำงานส่งครู ที่เขาติดมหาลัยที่มีชื่อเสียงได้ส่วนนึงก็เพราะเขาเเต่อีกอย่างเราทำพอดให้ค่ะ เขามีคอมที่ดีกว่าเราเขาไม่เคยทำอะไรได้ เอาเเต่สั่งๆถึงขนาดการขอทุนเรียนเเต่จัดกระดาษปริ้นรูปยังทำไม่ได้เลย วาดแผนที่บ้านยังทำไม่ได้เลยค่ะ ไม่ไหวเหมือนกันค่ะ เเค่เรื่องบางเรื่องเขายังทำอะไรไม่ได้ ต้องรอคนทำให้ตลอด เรื่องทุกเรื่องจะเก็บมาเครียดทั้งหมด เราควรทำยังไงดีคะ ควรจะพูดให้เขาแก้ไขตัวเองหรือว่าจะออดห่างจากเขาเลย