ซานัมรีบออกจากหน้าผาเพชรด้วยความร้อนรน
เมื่อกลับถึงหมู่บ้าน ชายหนุ่มรีบกลับเข้าไปในเรือน ปิดประตูมิดชิด ฝังตัวอยู่ภายในนั้นเพียงลำพังอย่างกระวนกระวาย สายสร้อยสีเงินเส้นนั้น มันหายไปจากพื้นทรายตรงหน้าผาได้อย่างไร หรือที่ผ่านมาเมื่อครู่ เขาตาฝาดไป
ซานัมครุ่นคิด หวั่นวิตก จนตะวันคล้อยต่ำ
และเมื่อจวนเย็นย่ำ พิธีศพของซอแลและบีแตก็เริ่มขึ้น
แม้ตามความเชื่อแต่โบราณของชนเผ่า คนตายคือคนพ้นทุกข์งานพิธีศพจึงเป็นเหมือนงานรื่นเริง ฉลองปรีดาในการพ้นทุกข์ของผู้ตาย แต่หากจริงๆความรู้สึกของญาติพี่น้อง ของผู้สูญเสีย คงไม่ได้รู้สึกรื่นเริงใดๆเลยในหัวใจ..
บูแลและบูงอวุ่นวายอยู่กับพิธีศพ จนไม่มีเวลาสังเกตเลยว่าซานัมไม่ได้อยู่ร่วมในพิธี เมื่อแยกกันตอนบ่าย เขายังบอกย้ำบูงอจะมาช่วยงาน หากนี่จนมืดค่ำพิธีเสร็จสิ้น แม้แต่เงาของชายคนรักก็ไม่เห็นมี
มีแต่เงาของชายคนรักของพี่สาวคือซายอ
ที่คอยช่วยเหลือดั่งญาติสนิท..อยู่ตลอดงาน
พระจันทร์เคลื่อนคล้อย..ลอยกระจ่างอยู่บนฟ้ามืดอีกครั้ง
เมื่อเสร็จสิ้นการฝังร่าง บูงอ บูแลและเด็กน้อยลางิพากันกลับเรือนทันที ความเศร้าโศกยังมิทันจางหาย ความแคลงใจบางอย่างเริ่มเกิดขึ้น เมื่อบูแลถามความจากบูงอถึงซานัม
“กูไม่เห็นครอบครัวมันเลยนะ”
บูแลถามอย่างชวนสงสัย นับแต่การเสียชีวิตของคนใกล้ตัว ใครต่อใครก็ไม่น่าไว้ใจไปทั้งหมด แล้วยิ่งซานัมเป็นคนรักของบูงอแต่กลับหายตัวไปไม่บอกกล่าว ทั้งๆที่รู้ว่าจะมีพิธีสำคัญ มันก็น่าคิด แล้วยิ่งคนในครอบครัวของซานัมดูจะหายไปด้วย ยิ่งเพิ่มความน่าสงสัย
“พ่อแม่กับพี่สาวของมัน คงยังไม่กลับจากฝั่งเมืองหรอก”
บูงอเล่าเท่าที่รู้ จำได้ว่าสองวันก่อนหน้าที่ซานัมจะออกเรือล่องทะเล เขาบอกความแก่หล่อนว่าจะแวะส่งพ่อแม่และพี่สาวขึ้นฝั่งเมืองภูเก็ต ไปเยี่ยมหาญาติชาวมอแกนห่างๆที่บางคนไปตั้งรกรากริมฝั่งเมืองกับคนทะเลเผ่าอื่นเมื่อหลายปีก่อน ทั้งจะนำปลาอาหารทะเลตากแห้งไปขายในตลาด และจะเลยไปแวะหาชายคนรักของพี่สาว แต่ก็น่าแปลกอยู่บ้างที่สามคนพ่อแม่ลูกนั่น ป่านนี้วันคืนนี้ ทำไมยังไม่กลับมา
“แล้วซานัมละ มันหายไปไหน เมื่อตอนบ่ายกูยังเห็นมันอยู่กับ-ึงเลยนี่” บูแลเริ่มแคลงใจนิดๆ นึกหวั่นระแวง
“เออ.. กูไม่รู้”
พอถึงตรงนี้บูงอเองก็อับจนคำพูด จริงๆหล่อนก็สงสัย แต่มันเป็นอารมณ์ความสงสัยที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ว่าจะเกิดเรื่องร้ายๆกับคนรักของหล่อน ณ เวลานี้ อะไรต่อมิอะไรก็เป็นไปได้ หล่อนสูญเสียคนรักแล้วสอง หล่อนไม่อยากสูญเสียคนรักคนไหนๆ..ไปอีก
“ก็เมื่อตอนบ่าย กูยังเห็นมันเดินไปกับ-ึงทางเชิงเขาท้ายหมู่บ้านอยู่เลย”
บูแลถามความต่อ อย่างคิดเห็นว่าผิดปรกติ
บูงอสะดุ้งอยู่ในใจขึ้นมานิดๆ หวาดระแวงว่าป้าจะรู้ที่หล่อนพลาดไปบอกความลับเรื่องหน้าผาเพชรแก่ซานัม..
อ่านต่อในครั้งหน้า
หุบเขาแสงจันทร์ / นฤดม
สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008
หุบเขาแสงจันทร์ 25 (พระจันทร์สีเลือด)
ซานัมรีบออกจากหน้าผาเพชรด้วยความร้อนรน
เมื่อกลับถึงหมู่บ้าน ชายหนุ่มรีบกลับเข้าไปในเรือน ปิดประตูมิดชิด ฝังตัวอยู่ภายในนั้นเพียงลำพังอย่างกระวนกระวาย สายสร้อยสีเงินเส้นนั้น มันหายไปจากพื้นทรายตรงหน้าผาได้อย่างไร หรือที่ผ่านมาเมื่อครู่ เขาตาฝาดไป
ซานัมครุ่นคิด หวั่นวิตก จนตะวันคล้อยต่ำ
และเมื่อจวนเย็นย่ำ พิธีศพของซอแลและบีแตก็เริ่มขึ้น
แม้ตามความเชื่อแต่โบราณของชนเผ่า คนตายคือคนพ้นทุกข์งานพิธีศพจึงเป็นเหมือนงานรื่นเริง ฉลองปรีดาในการพ้นทุกข์ของผู้ตาย แต่หากจริงๆความรู้สึกของญาติพี่น้อง ของผู้สูญเสีย คงไม่ได้รู้สึกรื่นเริงใดๆเลยในหัวใจ..
บูแลและบูงอวุ่นวายอยู่กับพิธีศพ จนไม่มีเวลาสังเกตเลยว่าซานัมไม่ได้อยู่ร่วมในพิธี เมื่อแยกกันตอนบ่าย เขายังบอกย้ำบูงอจะมาช่วยงาน หากนี่จนมืดค่ำพิธีเสร็จสิ้น แม้แต่เงาของชายคนรักก็ไม่เห็นมี
มีแต่เงาของชายคนรักของพี่สาวคือซายอ
ที่คอยช่วยเหลือดั่งญาติสนิท..อยู่ตลอดงาน
พระจันทร์เคลื่อนคล้อย..ลอยกระจ่างอยู่บนฟ้ามืดอีกครั้ง
เมื่อเสร็จสิ้นการฝังร่าง บูงอ บูแลและเด็กน้อยลางิพากันกลับเรือนทันที ความเศร้าโศกยังมิทันจางหาย ความแคลงใจบางอย่างเริ่มเกิดขึ้น เมื่อบูแลถามความจากบูงอถึงซานัม
“กูไม่เห็นครอบครัวมันเลยนะ”
บูแลถามอย่างชวนสงสัย นับแต่การเสียชีวิตของคนใกล้ตัว ใครต่อใครก็ไม่น่าไว้ใจไปทั้งหมด แล้วยิ่งซานัมเป็นคนรักของบูงอแต่กลับหายตัวไปไม่บอกกล่าว ทั้งๆที่รู้ว่าจะมีพิธีสำคัญ มันก็น่าคิด แล้วยิ่งคนในครอบครัวของซานัมดูจะหายไปด้วย ยิ่งเพิ่มความน่าสงสัย
“พ่อแม่กับพี่สาวของมัน คงยังไม่กลับจากฝั่งเมืองหรอก”
บูงอเล่าเท่าที่รู้ จำได้ว่าสองวันก่อนหน้าที่ซานัมจะออกเรือล่องทะเล เขาบอกความแก่หล่อนว่าจะแวะส่งพ่อแม่และพี่สาวขึ้นฝั่งเมืองภูเก็ต ไปเยี่ยมหาญาติชาวมอแกนห่างๆที่บางคนไปตั้งรกรากริมฝั่งเมืองกับคนทะเลเผ่าอื่นเมื่อหลายปีก่อน ทั้งจะนำปลาอาหารทะเลตากแห้งไปขายในตลาด และจะเลยไปแวะหาชายคนรักของพี่สาว แต่ก็น่าแปลกอยู่บ้างที่สามคนพ่อแม่ลูกนั่น ป่านนี้วันคืนนี้ ทำไมยังไม่กลับมา
“แล้วซานัมละ มันหายไปไหน เมื่อตอนบ่ายกูยังเห็นมันอยู่กับ-ึงเลยนี่” บูแลเริ่มแคลงใจนิดๆ นึกหวั่นระแวง
“เออ.. กูไม่รู้”
พอถึงตรงนี้บูงอเองก็อับจนคำพูด จริงๆหล่อนก็สงสัย แต่มันเป็นอารมณ์ความสงสัยที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ว่าจะเกิดเรื่องร้ายๆกับคนรักของหล่อน ณ เวลานี้ อะไรต่อมิอะไรก็เป็นไปได้ หล่อนสูญเสียคนรักแล้วสอง หล่อนไม่อยากสูญเสียคนรักคนไหนๆ..ไปอีก
“ก็เมื่อตอนบ่าย กูยังเห็นมันเดินไปกับ-ึงทางเชิงเขาท้ายหมู่บ้านอยู่เลย”
บูแลถามความต่อ อย่างคิดเห็นว่าผิดปรกติ
บูงอสะดุ้งอยู่ในใจขึ้นมานิดๆ หวาดระแวงว่าป้าจะรู้ที่หล่อนพลาดไปบอกความลับเรื่องหน้าผาเพชรแก่ซานัม..
อ่านต่อในครั้งหน้า
หุบเขาแสงจันทร์ / นฤดม
สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008